Nurettin Selsil

Sevgili Doktorumuz Zeki Aba

2010-06-28T14:08:00.003+03:00

Kızımız Buse'yi büyütürken hep yanımızda olan sevgili doktorumuz, 6 aydır Emre Can'ın da doktoru. 7 x 24 kâh telefonun ucunda, kâh yüzyüze her türlü heyecanımızı, korkumuzu ve de sevincimizi her zamanki sakin ve anlayışlı haliyle karşılayan, her sorunumuza anında çözüm üreten sevgili doktorumuz Zeki ABA'ya sonsuz teşekkürler...

Doğa için çal...

2010-05-07T13:15:00.004+03:00

Harika bir proje...

Dinleyiniz, dinletiniz...

http://www.dogaicincal.com/

Op. Dr. Kağan Kocatepe 'ye Açık Teşekkür

2010-01-17T20:28:00.007+02:00

Hamilelik ve doğum sürecinde bizi hiç yalnız bırakmayan sevgili dostumuz Op. Dr. Kağan Kocatepe'ye ve doğuma katılan eşi Op. Dr. Tülin Kocatepe'ye sonsuz teşekkürlerimizi sunuyoruz.

Onların büyük yardımıyla oğlumuz Emre Can'a kavuştuk ve Emre Can bugün tam 1 aylık oldu.

Emre Can İçin Alışveriş Yaptık...

2009-11-15T13:08:00.004+02:00

Dün ailecek Eminünü Sultanhamam'daki Havuzlu Han'a gittik ve doğmasını beklediğimiz oğlumuz için alışveriş yaptık.

Han çok katlı, ama biz eşimin Internet'te bulduğu bilgiler ışığında hemen en alt kata indik.

İçinde kırmızı balıklar dolaşan küçük havuzun başında biraz dinlendikten sonra alışverişe başladık. Alt kat tamamen Bebe ve Çeyiz Sarayı adlı bir şirkete ait.

Sahibi Hızır Bey çok esprili ve güler yüzlü bir insan.

Ne zaman aklımız karışsa adı gibi yetişti.

Müşteri temsilcisi Burak Bey de bizimle saatlerce reyon reyon dolaşarak yardımcı oldu.

Akşam han kapanana kadar Emre Can'ın neredeyse tüm ihtiyaçlarını almıştık.

Aldıklarımızı kargoya Pazartesi günü verecekleri sözünü alarak evimize gönül rahatlığıyla döndük.

Tüm anne ve baba adaylarına Bebe ve Çeyiz Sarayı'nı görmeden alışveriş yapmamalarını öneriyoruz.

Boş vaatleri bir yana bırakın. Türkiye Soluk Alsın

2009-03-10T13:26:00.002+02:00

Bu habere mutlaka bakmalısın: Greenpeace - Türkiye soluk alsın - Teşekkürler

vxwarmske3

Yeni İşim

2009-02-15T12:57:00.006+02:00

Merhaba,

Kasım ayından itibaren Miele'deyim. Teknik Servis Yönetimi projesinin bilişim tarafında proje yöneticiliğini üstlendim. İş yoğunluğu yüzünden blog'uma yeni bir şeyler yazmaya zaman bulamadım. Bu yüzden hâlâ iş mi arıyorsun diyenler, hatta Miele'den ayrıldın mı diye soranlar var. Ben de iki satır yazıp, durumu özetleyeyim dedim.

Görsel Özgeçmişim (zihin haritası) / My Visual Resume (mind map)

2008-09-19T11:35:00.010+03:00

Merhaba,

Malum şu aralar yeni bir iş arıyorum. Zihin haritası yöntemiyle oluşturduğum görsel özgeçmişimi ilgilenenlere buradan sunmak istedim. Resmin üzerine tıklayarak görüntüyü büyütebilirsiniz.

LinkedIn profilim için lütfen aşaüıdaki adresi ziyaret edin:

http://www.linkedin.com/in/nurettinselsil

Hi,

As you know, nowadays I am looking for a new job. If you are interested in my visual resume, created by using mind map technique, you can find it here. You may enlarge the picture by clicking on it.

For my LinkedIn Profile please visit the link below:

http://www.linkedin.com/in/nurettinselsil

Bağlantıyı Kesmeyelim!

2008-08-29T13:08:00.005+03:00

Eski bir dostla karşılaştığımızda ya da yeni biriyle tanışıp da tekrar görüşmeyi arzu ettiğimizde, “Bağlantıyı kesmeyelim” veya “Bağlantıda olalım” diyerek ayrılırız. Evet, bağlantıda olalım, ama nasıl? Bu, arada bir telefonlaşalım anlamına mı gelmektedir, yoksa birbirimizi ziyaret edelim mi? Belki de sadece, “Neler yaptığından haberdar olmak isterim”, demek istemişizdir; kim bilir? Tabi ki, yine biz biliriz!

Gittikçe büyüyen kalabalık içinde yalnızlaşan insanoğlu, artan bağlantılarını yönetmekte de zorluk çekiyor. Elbette hiçbir yöntem yüz yüze görüşmenin yerini tutmuyor; buna telefon da dahil, hattâ görüntülü bile olsa... İnsan sıcaklığının yerini alabilecek bir şey henüz keşfedilmedi. Bununla beraber, Internet teknolojilerinin sunduğu imkânlar işleri biraz kolaylaştırıyor gibi...
Web 2.0’ın etkileşimli dünyasında sosyal ağlar, bağlantıları yönetmek bağlamında bomba etkisi yarattı. Gençler arasında daha popüler olan Facebook, My Space ve Orkut (Orkut Büyükkökten tarafından Google için geliştirilen ve çoğu Latin Amerika’da olmak üzere 50 milyona yakın kullanıcısı olan bir platform) gibi siteler, bağlantıları geliştirmenin yanında eğlenceye ve paylaşıma yönelik çeşitli olanaklar sunsalar da, iş dünyası için çok da uygun değiller. İş dünyasının ciddiyetine ve gereksinimlerine yanıt veren, kravat takmış profesyonel ağ platformları ise gün geçtikçe yaygınlaşıyor.

Bu platformların çalışanlara sunduğu faydaların başında aradığınız kişileri bulmak ve arandığınızda bulunmak geliyor. Bağlantılarınızın iş değiştirmelerini, terfilerini ve o anda ne gibi bir projeyle uğraştığını yine bu platformlardan izleyebiliyor, böylece bilgilerin güncelliğini kaybetmiyorsunuz. Gruplara dahil olarak ya da yeni gruplar kurarak, ortak geçmişe veya benzer ilgi alanlarına sahip üyelerle bir araya gelebiliyorsunuz. Fikir alışverişinde bulunmak için tartışma konuları açabiliyor ya da var olan tartışmalara katılabiliyorsunuz. Sorularınızı ister genele ister belli bir gruba sorup, o alandaki pek çok uzman kişiden yanıt alabiliyorsunuz.
Eski okul ve iş arkadaşlarını bulmanın dışında, satıcılar ve pazarlamacılar bu platformları potansiyel müşterileri yakalamak için kullanırken, iş geliştirmeciler yeni iş ortaklarını arıyorlar. Elbette, insan kaynakları uzmanları da profesyonel ağların nimetlerinden yararlanmaya başladılar.

Her platformun kendine özgü bir kimyası olsa da, üye profillerine bakınca hepsinde tepe ve orta kademe yöneticilere, uzmanlara, işe yeni girenlere, hatta üniversitedeyken bu işin ciddiyetini kavrayan öğrencilere rastlıyorsunuz. Obama, Clinton ve McCain seçim yarışlarını bu araçlarla da desteklerken, Bill Gates profesyonel ağları nabız yoklamak için kullanıyor. Türkiye’de de konuya ilgi duyan popüler isimlerden Ali Güven, Tayfun Beyazıt, Attila Vitai, Cüneyt Türktan, Hanzade Doğan ve Faruk Eczacıbaşı’nı örnek verebiliriz.

Dünyada bu alanın lideri 25 milyonu aşkın üyeyle Linkedin. Üyelerin çoğunun ABD’den olduğunu söylemeye gerek yok, ama İngiltere ve Hindistan’ın 1 milyon üyeyi aştığını belirtmeliyim. Platformun Türkiye ağı ise 117,000 kişi civarında. Linkedin’in en önemli özelliklerinden biri de gruplar. Yine, dünya üzerindeki Türk bilişimcileri birleştiren Turk IT ise 1,850 kişiyi aşan üye sayısı ile Türkiye’nin hem profesyonel anlamda, hem genelde en büyük LinkedIn topluluğu. Ayrıca, İstanbul Erkek Lisesi Mezunları grubu en büyük lise mezunları grubunu ve 1700'den fazla üyesi olan Boğaziçi Universitesi Mezunları grubu da en fazla üyesi olan üniversite mezun grubunu oluşturuyor. Üye profillerini kullanarak şirketlerin profilini de çıkarmaya başlayan Linkedin şimdilik İngilizce, Almanca, Fransızca ve İspanyolca hizmet veriyor.

Bir başka benzer platform XING ise Almanya merkezli ve Avrupa’da yaygın. Türkiye’de de 300.000 üyeli cember.net’i 4.3 milyon Avro’ya satın alarak büyüyen XING’in üye sayısı 5 milyonu geçiyor. XING’in en önemli avantajlarından biri Türkçe bir arayüze sahip olması.

XING üzerinde İstanbul Erkek Liseliler için bir grubun moderatörlüğünü yaptığımı da bilmenizi isterim.

Pronected da oyuna Temmuz 2008’de katılan Türk şirketlerinden biri. Kurucusu Hakan Kadir Erdemir ile yaptığım sohbet sırasında hedeflerinin büyük olduğunu ve Avrupa’ya yayılmak istediklerini öğrendim.

Biraz farklı bir amaçla yola çıkmış olsa da Plaxo’dan da bahsetmek gerek. Başlangıçta Microsoft Outlook veya Yahoo Mail ve Gmail gibi web tabanlı e-posta uygulamalarındaki adres defterlerinin aktarıldığı ve güncelliğinin korunduğu bu platform da artık bağlantıların paylaşılması ve grup özellikleriyle diğer profesyonel ağ sitelerine benzemeye başladı. Bu platformda da İEL Mezunları Grubumuz var.

Türkiye’de bilinen ve kullanılan bu platformlar dışında dünyada yaygın olarak kullanılan iş amaçlı Spoke ve Naymz’ı da saymak gerekli. Bir de istediğiniz konuda, istediğiniz özellikleri kendiniz yaratarak sosyal ağınızı kurmanızı ve geliştirmenizi sağlayan Ning gibi yeni nesil platformlar var.

Yaptıkları yeniliklerle birbirlerine benzemeye başlayan bu platformlarından en azında birinde, mümkünse birkaç tanesinde profilinizin olması artık çağın gereği. Yeni tanışan kişiler birbirlerine e-profillerini vermeye başladılar bile.

Bunları okuduktan sonra hâlâ profesyonel ağları kullanmak bana ne katacak ki diye düşünmeye devam mı ediyorsunuz? Belki biri sizi aramakla meşgul ama bulamıyor; belki arkadaşlarınızdan biri, çoktandır peşinde olduğunuz bir müşteriyi tanıyor da haberiniz yok ya da toplantıya katıldığınız kişinin profilini önceden görmüş olsanız, aynı liseden mezun olduğunuzu fark edecektiniz...

Yoksa sizin hâlâ bir e-profiliniz yok mu?

Miraç ve Sembolizm

2008-08-02T16:55:00.015+03:00

Miraç, Arapça yükseğe çıkma anlamındaki "uruc" kökünden gelir ve merdiven demektir. Hz. Muhammed'in hicretten 3 yıl önce, yani 619 yılında Tanrı katına yaptığı yolculuğu anlatmak için kullanılır. Miraç'ın vuku bulmasından önce aynı yıl, Hz. Muhammed'in ilk eşi Hz. Hatice ve amcası Ebu Talip vefat etmiştir.

Peygamber, Mescid-i Haram'da bulunan amcasının kızının evinde bir gece (Recep ayının 27'si) uyku ile uyanıklık arasındayken (yakaza halindeyken) Cebrail gelir ve göğsünü yarıp kalbini çıkarır. Onu iman ve hikmet ile yıkayıp, tekrar göğsüne yerleştirir. Tanrıya ulaşmak için yapılacak yolculuğa çıkarken iman etmek, yani hem kendinden ve hem de ondan emin olmak gerekir. Bu yolculuk bir hikmet yani bilgelik yolculuğudur da.

Peygamber Mekke'deki Mescid-i Haram'dan Kudüs'teki Mescid-i Aksa'ya (Mescid-i Aksa Hicret'in ikinci yılının ortalarına kadar Müslümanların kıblesi olmuştur) Burak adlı, eşekten büyük, katırdan küçük, tırnağımı gözün görüş mesafesinin sonuna basan bir yaratık üzerinde göz açıp kapayıncaya kadar varır. Burak, minyatürlerde Yunan mitolojisindeki kanatlı at Pegasus ve yarı insan yarı at Sentor'un karışımı bir yaratık olarak betimlenmektedir. Burak, Arapça şimşek anlamına gelen berk sözcüğünden türemiştir. Bu yüzden bir tür enerji olduğu düşünülebilir. Tasavvufta Burak'ın peygamberin vücudu olduğu da söylenir.

Kimi anlatımlarda Peygamberin Kudüs'e varmadan önce Hz. Musa'nın makamına ve Hz. İsa'nın makamına (Beytlehem) uğradığı ve buralarda ikişer rekât namaz kıldığından bahsedilir. Bu, kendinden önce gelen iki peygamberi ve onların getirdiği dinleri kabul ettiğini ve onlara değer verdiğini göstermektedir.

Hz. Muhammed Kudüs'teki Mescid-i Aksa'ya vardığında kendinden önceki bir çok peygamberle karşılaşır ve onlara Cebrail'in isteği üzerine iki rekât namaz kıldırır. Burada imamlık yapması, diğer peygamberlerden önde olduğunu göstermek içindir. Cebrail burada Hz. Muhammed'e birinde süt diğerinde şarap olan iki kap uzatır ve peygamber bunlardan içinde süt olanı seçip içer. Cebrail de, "Fıtratın (yaradılışın) üzre olanı seçtin" der. Peygamber şarabı değil sütü seçtiği için yola devam edebilir. (Matrix filminde Neo'ya mavi ve kırmızı haplardan hangisini seçeceğinin sorulduğu sahnede sanki bu olaydan esinlenilmiştir.) Miraç'ın Mekke ve Kudüs arasındaki bu kısmı Kuran'ı Kerim'de gece yürüyüş anlamına gelen İsra suresinde şu ayetlerde geçer:

Kendisine âyetlerimizden bir kısmını gösterelim diye kulunu (Muhammed'i) bir gece Mescid-i Haram'dan çevresini bereketlendirdiğimiz Mescid-i Aksa'ya götüren Allah'ın şanı yücedir. Hiç şüphesiz o, hakkıyla işitendir, hakkıyla görendir. (İsra - 1)
Hani sana, "Muhakkak Rabbin, insanları çepeçevre kuşatmıştır" demiştik. Sana gösterdiğimiz o rüyayı da, Kur'an'da lanetlenmiş bulunan o ağacı da sırf insanları sınamak için vesile yaptık. (İsra - 60)

Hz. Muhammed daha sonra Mescid-i Aksa'nın hemen yakınındaki Kubbet-us Sahra'da bulunan bir taşın üzerine basarak Miraç'a çıkar. Anlatımlarda bu taş peygamberin arkasından gelmek istemiş, havalanmış ve peygamber ona "Dur" dediği için havada asılı kalmıştır; bu yüzden de adı "boşluktaki taş" anlamına gelen "Hacer ül Muallak" olarak anılmıştır. Bu kayanın en geniş kısmı 18 m, en dar kısmı 13.5 m'dir. Kayanın içine 11 basamaklı bir merdivenle inilmektedir. İç kısmı yaklaşık 1.5 m yüksekliğinde ve 4.5 m x 4.5 boyutlarında boş bir mekandır. İçeriden tavana bakıldığında havada asılı izlenimi verir ve boşluktaki taş olarak anılmasının asıl sebebi budur.

Peygamber Dünya semasının sonunun başladığı göğün 1. katına miraç denilen merdiven ile Cebrail'in eşliğinde çıkmıştır. Burada saklamak, korumak anlamındaki "hıfz" sözcüğünden gelen ve hafız sözcüğünün çoğulu olan "Hafaza Kapısı"na varmıştır. Hafaza Kapısı'nda kendisini İsmail adlı muhafız bir melek karşılar. 1. katta Hz. Adem ile karşılaşır ve kendisine cehennem de gösterilir.

Buradan 7. kata kadar meleklerin kanadında çıkan peygamber, 2. katta Hz. Yusuf'a, 3. katta Hz. İsa ve Hz. Yahya'ya, 4. katta Hz. İdris'e, 5. katta Hz. Harun'a, 6. katta Hz. Musa'ya ve 7. katta Hz. İbrahim'e rastlar. Bu sıralama söz konusu peygamberlerin tarihteki sıralaması değil, önem sıralamasıdır. Göklerin ve yerlerin yedi kat olması, yedi sayısının kutsallığından gelir. Bu kutsallık Babil'e, Sümer'e kadar dayanır. Yedi kutsaldır, çünkü insan başını simgeler. "Yedi delikli tokmak, bunu bilmeyen ahmak" sözü de bunu anlatır.

Peygambere 7. katta kendisinin ve ümmetinin makamı olan Beyt-ül Mamur (İmar edilmiş ev), cennet, devasa bir ağaç gösterilir. Bu ağacın altından iki nehir çıkmaktadır. Biri Kevser nehri, diğeri ise Rahmet nehridir. Hz. Muhammed Rahmet nehrinde yıkanarak geçmiş ve gelecek günahlarından temizlenir. Tanrının rahmeti günahları temizleyebilir.

Yedinci kattan tekrar yolcuğa çıkan peygambere yine Cebrail eşlik eder, ta ki Sidretül (ya da Sidre-i) Münteha'ya kadar. Bir nevi çam ağacı olan Sidre, Türkçe'de sedir ağacıdır. Münteha ise Arapça'da son, sınır, nihayetteki anlamına gelir. Yani sınırdaki sedir ağacı diye çevrilebilir. Bu ağaç tasavvufta maddiyatın olmadığı, vücutsuzluk aleminin, gayb aleminin başlangıcını temsil eder. Cebrail, bu ağaçtan sonrasına gidemeyeceğini peygambere şu sözlerle ifade etmiştir: "Buradan bir parmak ucu ileri geçecek olursam yanarım." Cebrail tasavvufta aklı sembolize eder. Cebr eden, zorlayan akıldır. Bu herkesin aklı değil, bilge ve kendini Tanrıya ulaşmaya adamış kişinin ilham veren aklıdır. Diğer 3 büyük melek de semboliktir. İsrafil, kelâmı (söylenen kişide işlem yapan manevi sözleri) söyleyen dili; Mikail bu sözleri duyup, işiten kulağı; Azrail ise manevi ilmin verildiği gözleri simgeler. Manevi ilim mürşitten müride bakışlar ve sözler ile iletilir. Bu dört büyük meleğin baş harfleri birleşerek CAMİ sözcüğünü oluşturur.

Cebrail Sidret ül Münteha'dan öteye gidemeyeceğini söylerken, yolun bu kısmına akıl ile devam edilemeyeceği anlatılmak istenmektedir. Buradan Kabe (Kab-ı) Kavseyn makamına kadar peygambere Refref adlı bir binek eşlik eder. Refref Arapça kaldırma, yükseltme anlamındaki "Ref" sözcüğünün iki kere tekrarlanması ile oluşmuş bileşik bir sözcüktür; yani iki kere kaldırmak demektir. Türkçe'deki "raf" sözcüğü de buradan gelir. Bir Anadolu bilgesi olan İsmail Emre de "Seni kaldır, beni kaldır; bu hali yakala!" der. Anlatılmak istenen benliğin ve senliğin kalktığı yerde aklın "AŞK" haline geçmesidir. Yine İsmail Emre'nin deyişi ile "Büyüyüp aşk olacak akıldır." Yani, aklın Cebrail moduyla varamadığı yere aşk moduyla varması mümkündür. Cebrail'in yanarım demesi ise aşk ateşini anlatmak içindir.

Miraç yolculuğunda son olarak Kabe (Kab-ı) Kavseyn makamına varılmıştır. Kavseyn, kavs (kavis) sözcüğünün çoğuludur ve iki yay anlamına gelir. İki yay, insan yüzünde bulunan iki kaştır. Hacerül Esved'e de peygamber tarafından verilen değer, göz bebeğini simgelemesindedir; yoksa taşa tapmayı yasaklayan Hz. Muhammed'in bir gök taşına bu kadar önem vermesi başka türlü açıklanamaz.

Miraç'ın bu kısmı Necm Suresi'nin 13-8 ayetleri arasında anlatılmıştır. Kimi tefsirlerde Hz. Muhammed'in Miraç'ta Allah'ı değil, sadece Cebrail'i gördüğü de belirtilmektedir.

Burada Allah'ın yüzü anlamına gelen "Vechullah" kavramına da değinmek gerekir. "Her şey kaybolur ve yalnızca Allah'ın yüzü kalır" (Rahman-55) ve "Her ne yana bakarsan (kande baksan) orada Allah'ın vechi vardır" (Bakara-115) ayetlerinde geçen bu kavram, kendini Tanrı'da yok etmiş ve kendiliği kalmamış kişinin yüzünü sembolize eder. Kimi manevi öğretilerde müridin mürşidinin yüzünü aklına getirerek dalınç haline geçmesi de bundandır.

Bu makamdayken, peygamber ve Allah arasında namaz sırasında okunan Ettehıyyatü duası karşılıklı konuşma şeklinde gerçekleşmiştir:

Hz. Muhammed: Ettehiyyatü lillâhi vassalevâtü vattayyibât (Hayat sahibi varlıkların hayatlarıyla sundukları ibadetler, dualar ve bütün güzel söz ve davranışlar Allah’a mahsustur.)

Allah: Esselâmu aleyke eyyühennebiyyu va rahmetillâhi va berakâtuhu. (Ey nebî, Selâm, Allahın rahmeti ve bereketleri senin üzerine olsun.)
Hz. Muhhamed: Esselâmu aleynâ ve alâ ibâdillâhissâlihîn. (Selâm bize ve Allahın salih kullarının üzerine olsun.)

Bu konuşmaya tanık olan Cebrail Kelime-i şehadet getirir: Eşhedü en lâ ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abduhu ve rasuluhu. (Şehadet ederim ki Allah’tan başka ilâh yoktur. Yine şehadet ederim ki Muhammed O’nun kulu ve elçisidir.)

Miraç'tan önce sadece Sabah ve Yatsı olmak üzere 2 vakit namaz kılınmaktadır. Peygamber Allah'ın huzurundan ayrılırken kendisine ümmeti için 50 vakit namaz farz kılınır. Gök katlarından inerken Hz. Musa'ya rastlar ve Hz. Musa ona kendisine ne verildiğini sorar. 50 vakit namaz farz kılındığını öğrenince, bunun çok ağır olduğunu, gidip Allah'tan bu yükü indirmesi için talepte bulunmasını ister. Hz. Muhammed de Allah'ın huzuruna tekrar çıkıp Hz. Musa'nın bu talebini iletir. Bunun üzerine 50 vakit 40 vakte indirilir. İnerken tekrar Hz. Musa'ya rastlar ve son durumu iletir. Hz. Musa tekrar indirim talep etmesini ister. Bu iniş ve çıkışlar 5 vakte kadar devam eder. Hz. Musa, 5 vaktin de çok olduğunu söyleyince, Hz. Muhammed artık daha fazla indirim isteyemeyeceğini ifade eder. Allah da her vaktin değerini 10 katına çıkardığını kendisine bildirir. Burada, 5 vakit namazı çok bulabilecek kişilere aslında ilk farz kılınanın 50 vakit olduğu, 5 vaktin 50 vakitle karşılaştırıldığında yük sayılmayacağı anlatılmak istenmektedir.

Hz. Muhammed bu manevi yolcuğu çevresindekilere anlattığında, kendisine inanmayanlar olmuş ve Mescid-i Aksa'yı daha önceden görmüş olanlar, teyit için sorular sormuşlardır. Bu sırada Peygambere Mescid-i Aksa vizyon olarak görünmüş ve o da sorulan soruları yanıtlamış, böylece bu yolcuğu yaptığını çevresindekilere kanıtlamıştır.

Bilişimci Türkler LinkedIn'deki "Turk IT" Grubunda Buluşuyor!

2008-07-23T16:16:00.006+03:00

Bilişimci Türkler aralarındaki ilişkileri güçlendirmek için LinkedIn altındaki "Turk IT" grubunda buluşuyor. Evet, dünyanın her yerindeki bilişimci Türkler birbirleriyle tanışıyor, birbirlerinin bağlantılarından ve deneyimlerinden yararlanıyor.

Grup üyeleri, bilişim sektöründe çalışanlardan ve diğer sektörlerdeki şirketlerin bilişim bölümlerinde görev yapanlardan oluşuyor.

Grubun üye sayısı şu anda 650 kişiye yaklaşıyor. Temmuz 2008 sonu itibariyle 750 kişiye ulaşmasını bekliyorum.

Siz de bir bilişim profesyoneli olarak grubumuza katılmak isterseniz, aşağıdaki bağlantıyı kullanarak başvuruda bulunabilirsiniz:

LinkedIn Turk IT Grubu'na katılmak istiyorum!

Cennet ve Cehennemin Sembolik Anlamları

2008-07-07T22:10:00.018+03:00

Cehennem (Gehenna[m]) İbranice "Gehinnom" (Hinnom Vadisi) sözcüğünden gelir. Hinnom da İbranice gözyaşı demektir. Gehinnom, Kudüs'ün güneyinde, ilkçağda suçluların, kurban edilenlerin atıldığı, yakıcı sıcaklarıyla ün salan bir ceza yeridir. Tevratta belirtildiğne göre İbrani kralı Hz. Süleyman'ın Kenan Tanrısı Moloh için Hinnom Vadisi'nde hazırlattığı bu sunakta insanlar çocuklarını tanrıya adak olarak ateşe atarlarmış. Hinnom vadisinde kurulan Moloh tapınağı MÖ 8. yy’da Kral Hosea tarafından yıkıldıktan sonra, burası lanetli sayılmış ve Kudüs kentinin çöplüğü olarak kullanılmıştır. Tevrat'ta simgesel olarak kullanılan Gehenna(m); kimi insanlar için bir yıla yakın bir süre, kimileri için ise sonsuza kadar kalınan kötülüklerden arınma yeridir.

Cennet sözcüğü ise Aramice "koruma, kapatma, etrafını çevirme" demek olan "gnn" köküne sahip bahçe anlamındaki "gannā / gannətā"dan gelir. Kavramın Aramiceye Babil ve Asur'da konuşulan Akadça "korumak, etrafını çevirmek" anlamındaki "ganānu" sözcüğünden geçtiği düşünülmektedir. Avrupa dillerindeki "paradise (İng), paradies (Alm), paradis (Frn)" sözcüğü Yunancada parádeisos'tur ve o da etrafı çevrili yer, bahçe anlamındaki pairidaeza kökünden gelir. Zaten Tevrat'taki cennet de Fırat ve Dicle nehirleri arasında etrafı çevrili bir bahçe olarak tarif edilir.

İslamiyette de “Hiç kimse cehennemi görmeden cennete girmeyecektir” hadisi uyarınca, cennete girmenin koşulu cehennemi görmektir. Bundan doğal bir şey de yoktur, çünkü cehennem nefsin terbiye edilmesi için yaşanan zorluklar, çekilen eza ve cefalardır; yani yaşanan bir halin adıdır. Bu Kur’anda da “Her nefs ölümü tadacaktır. Ancak kıyamet günü yaptıklarınızın karşılığı size tastamam verilecektir. Kim cehennemden uzaklaştırılıp cennete sokulursa gerçekten kurtuluşa ermiştir. Dünya hayatı, aldatıcı metadan başka bir şey değildir.” [Ali İmran-185] şeklinde anlatılmaktadır.

Nefs, İslam tasavvufunda “emir altındaki” anlamına gelen ve şeriat kuralları ile yönetilen nefs-i emmareden, “nurlar içindeki” anlamına gelen aydınlanmış nefs-i envareye evrilirken (aradaki diğer dereceler: levvame, mülhime, mutmainne, râziye, marziye) yedi dereceden geçer. “Ey huzur içinde olan nefs! Sen O'ndan (Allah'tan) razı (nefsi raziye), O da (Allah) senden razı (nefsi marziye) olarak Rabbine dön! İyi kullarımın arasına gir. Cennetime gir.” [Fecr-27-30] ayetlerinde de cennete yaşarken girmenin şifresi verilmiştir. Bu süreç kolay bir süreç değildir. Yunus “bu yolcukta nice başlar gidecektir” der. “Ölmeden önce ölünüz” hadisi de aynı yolculuğa işaret etmektedir. Bu bir kendinden çıkma ve sonuçta yine kendine dönme yolculuğudur; ama dönülen beden aynı olsa da bilinç aynı bilinç olmadığından, dönülen kişi artık aynı kişi değildir.

Cehennem azabını çektikten ve içimizdeki tüm kötülüklerden arındıktan sonra girilen cennet halinde çevremizdekilerde herhangi bir değişiklik yoktur. Kuran’daki “Cennetlerin meyvelerinden kendilerine her rızık verilişinde, ‘Bu (tıpkı) daha önce (dünyada iken) bize verilen rızık!’ diyecekler.” [Bakara-25] şeklindeki anlatım da buna işaret etmektedir. Öyledir de; çünkü değişen, metamorfoza uğrayan kişinin kendisidir. Çirkin tırtıl, aslında o da güzeldir ya, eskiyle alâkası olmayan harikulâde bir kelebeğe dönüşmüştür.

Özetle; cehennem de, cennet de insanın dünyada yaşayacağı ve yaşadığı hallerdir.

Son sözü yine Yunus'a bırakalım:

Cennet cennet dedikleri
Birkaç köşkle birkaç huri
İsteyene ver anları
Bana seni gerek seni
Not: Resim, Escher'in Cennet-Cehennem adlı yapıtıdır.

Cehalet Bilinçli Bir Tutummuş

2008-06-14T18:12:00.002+03:00

Yilmaz Özdil'in ellerine sağlık... 13/06/08 tarihli Hürriyet Gazetesi’ndeki köşe yazısında cehaletin nerelere vardığını, itinayla nasıl beyin yıkandığını gözler önüne ne kadar da güzel sermiş.

Çok sevdiğim ağabeyim Metin Bobaroglu bundan yıllar önce "Cehalet bilinçli bir tutumdur" demişti de o zaman ne demek istediğini tam anlayamamıştım. Gerçekten öyleymiş. Bunu gün geçtikçe daha net bir şekilde görebiliyorum. İnsanların çok büyük bir kısmi kendilerine ezberletilenin dışına çıkmıyorlar, çıkamıyorlar. Bir Alman atasözü "kediyi öldüren meraktır" der, ama insan yaşam tarzını üzerine kurduğu değerlerin, tezlerin doğruluğunu hiç mi merak etmez ve araştırma gereksinimi duymaz. Uygarlığı kuran insana kediden daha çok yakıştırılması gereken merak duygusu sanki birileri tarafından bilinçli bir şekilde köreltiliyor. Buna verili ve tartışılmaz doğrularla yaşamanın kolaylığını da eklersek, belki durumu biraz açıklayabiliriz.

Atatürk de cehaletin ne demek olduğunu şu sözlerle açıklıyordu:

Biz cahil dediğimiz zaman, mektepte okumamış olanları kastetmiyoruz. Kastettiğimiz ilim, hakikati bilmektir. Yoksa okumuş olanlardan en büyük cahiller çıktığı gibi, hiç okumak bilmeyenlerden de hakikati gören gerçek alimler çıkabilir.

Son olarak söylenmesi gerekense herhalde şudur:

Bu kadar cehalet ancak tahsille mümkündür.

Örtünmenin Kökeni Üzerine...

2008-06-14T16:18:00.010+03:00

Semitik dinlerdeki yazılı kaynakların en eskisine referans verecek olursak, örtünmenin başlangıcı hakkında Tevrat'ta şunlar yazılıdır:

RAB Tanrı'nın yarattığı yabanıl hayvanların en kurnazı yılandı. Yılan kadına, "Tanrı gerçekten, 'Bahçedeki ağaçların hiçbirinin meyvesini yemeyin' dedi mi?" diye sordu.

Kadın, "Bahçedeki ağaçların meyvelerinden yiyebiliriz" diye yanıtladı, "Ama Tanrı, 'Bahçenin ortasındaki ağacın meyvesini yemeyin, ona dokunmayın; yoksa ölürsünüz' dedi."

Yılan, "Kesinlikle ölmezsiniz" dedi, "Çünkü Tanrı biliyor ki, o ağacın meyvesini yediğinizde gözleriniz açılacak, iyiyle kötüyü bilerek Tanrı gibi olacaksınız."

Kadın ağacın güzel, meyvesinin yemek için uygun ve bilgelik kazanmak için çekici olduğunu gördü. Meyveyi koparıp yedi. Yanındaki kocasına verdi, o da yedi.

İkisinin de gözleri açıldı. Çıplak olduklarını anladılar. Bu yüzden incir yaprakları dikip kendilerine önlük yaptılar. (Tevrat, Yaratılış Kitabı , Bölüm - 3)

Kutsal metne göre, Adem ve Havva cinselliklerinin farkına vardıklarında örtünme gereksinimi duymuşlar. Utanma duygusunun başlangıcına gönderme yapan bu sembolik anlatım, dinlerin olaya yaklaşımını ortaya koyuyor. Bu arada yenilen meyvenin elma değil, "iyiliği ve kötülüğü bilme ağacının meyvesi" olduğunu da unutmamak gerekiyor. Neyin tam olarak iyi ve/veya kötü olduğunu yalnız Tanrı bilir ve rakip istemez. Bu yüzden de Adem ile Hava'yı ekmek elden su gölden yaşadıkları cennetten (ki Tevrat'a göre o da yeryüzündedir) kovar.

Örtünmenin sıcaktan, soğuktan, sudan ve ateşten korunmak için giyilen kürkler, deriler, yapraklar ve otlarla başladığı ortadadır. İlk insanların giysileri günümüze kadar dayanmadığı için, insan vücudunda yaşayan bitlerin genetik olarak incelenmesi sonucu kimi bilimadamları örtünmenin 107,000 kimileriyse 540,000 yıl öncesinde başladığı görüşünü savunuyorlar. Semitik dinlerin ortaya attığı bu cinsellikten utanma duygusu, yasak ve utançla insanların daha rahat kontrol edilmelerini sağlamak için olsa gerek.

Şunu da belirtmekte yarar vardır ki, Adem ve eşi Havva ilk insanlar değildir. Adem ve Havva, Tanrı'nın yeryüzündeki halifesi olduklarının farkına varan (insan-ı kamile ulaşan) ilk insanlardır. Onlara model insan, ilksel insan da denebilir. Adem ve Havva Tanrı'nın sureti üzre yaratılmışlardır. Yahudi mistik öğretisi Kabala'da da Tanrı ve insan birlikteliği Tanrı Yehova'nın adının dikey olarak yazılmasıyla bir insan figürü oluşması şeklinde ortaya konmuştur.

Kutsallık ve örtünme konusuna geri dönerek, Mezopotamya'daki ilk medeniyetlere, Sümerlere ve Asurlara uğramamız gerekir. Aşk ve savaş tanrıçası İnanna (Akadlarda İştar) için yapılan tapınaklarda görev yapan kutsal fahişeler tapınak dışına çıktıklarında kanunlara göre başlarını örtmek zorundaydılar. Bunun dışarıda tanınmamaları için konulmuş bir kural olduğunu düşünüyorum. Asurlarda (M.Ö. 1600'ler) bu kanun daha da genişletilerek evli ve dul kadınları da kapsamış. Kızlar ve sokak fahişeleri ise örtünemiyorlardı. Böylece evli ve dul kadınlar da tapınak fahişeleri gibi cinselliği yasal olarak yaşadıklarından kutsallaş-tırılmışlardı. Sokak fahişeleri örtünürse ağır cezalar görüyorlardı. Tapınak fahişeliğinin aksine sokak fahişeliği iyi görülmüyordu. Bu tapınak fahişeliği geleneği, Babilliler ve Asurlular yoluyla Kenanlılara, oradan da İsrail'e geçmiş. İbranilerde bu geleneğin sürdüğünün göstergeleri Tevrat'ta bulunabilir. Tamar'ın yüzünün örtülü oluşu (Yaratılış, 38-14:15), o devirde bu görevi yapan kişilerin yüzlerini örttüğünü, diğer kadınların ise örtmediklerini göstermektedir. Eski ahit 1,400 yıllık bir dönemde yazıldığından, daha sonraki dönemlerde evli kadınların da başlarını ve hatta yüzlerini peçeleriyle örtmelerine Tevrat'ta rastlanmaktadır.

Hıristiyanlıkta rahibelerin giyim tarzını hepimiz biliyoruz. Yani Sümer'deki gelenek İbraniler'den geçişle devam ediyor: tapınakta görevli kadınlar başlarını örter. Kimi mezheplerde kiliseye girilirken hâlâ kadınların başının örtülmesi isteniyor: kutsal mekâna giriliyorsa, kadın başını örtmelidir. Bugün kimi hırıistiyan mezheplerinde gündelik yaşamda dahi kadınların başları örtülmeye devam etmektedir.

Örtünmenin İslam'a girişi de sokakta dolaşan kadınların, öncelikle de peygamberin eşlerinin, kim olduğunun bilinmemesi içindir. Örtünün altındakinin kim olduğu belli değildir; örtünen, peygamberin ya da bakan kişinin kendi eşi de olabilir. Böylece, tarihin hiç bir döneminde nefslerine egemen olmayı düşünmemiş erkeklerin kadınlara kötü gözle bakması engellenmeye çalışılmıştır. Başın örtülmesi İslamiyette gündelik yaşama da taşınarak, semitik dinler içindeki en yaygın uygulama haline getirilmiştir.

Arif Damar

2008-05-19T13:58:00.004+03:00

Bu sabah birden aklıma geldi. Eşime çocukluğumdan bahsederken hayatımdaki önemli figürlerden birinin de usta şair Arif Damar olduğunu söyledim. Hem de çocukluğumda onun hiç bir şiirini okumamışken, hatta şair olduğunu bile bilmeden.

Arif Damar, Suadiye'de geçen çocukluğum süresince; ki bu 1974-1979 arasındaki İlkokul yıllarıma denk geliyor; konuşmaktan zevk aldığım, bana kitaplar konusunda tavsiyelerde bulunan, oturduğumuz evin hemen yakinindaki Yeryüzü Kitabevi'nin sahibi, güleryüzlü kitapçı amcamızdı.

Ne zaman 3-5 lira param olsa, hemen gidip Yeryüzü Kitabevi'nden bir kitap alırdım. Bana hediye almak isteyenlere de filanca kitabı almalarını söylerdim. Bütün harçlıklarım Yeryüzü Kitabevi'nden alınan kitaplara giderdi, ama buna hep değerdi. Ben kitapları severdim, kitaplar da beni...

Arkadaş Yayıyınevi'nin müdavimi olmuştum onun sayesinde.
Samed Behrengi ile beni o tanıştırmıştı.
Küçük Kara Balık'ı o kadar sevmiştim ki, büyüyünce onun gibi gerçeğin peşinden gideceğime, verili doğruları sorgulamaktan çekinmeyeceğime söz vermiştim kendi kendime.
Bir gün ben de "Bir Şeftali Bin Şeftali" kitabında anlattığı üzre Pulad gibi bir şeftali ağacının altına yılan öldürüp gömecektim; en iyi gübrenin yılan olduğunu ben de öğrenmiştim.
Zoşçenko'nun Lastik Papuçları'nı da kendi ayağımda hissetmiştim her okuyuşumda.
İlk anda aklıma gelenler bunlar...
Elbette Milliyet Çocuk Kitapları, dünya klasikleri ve konulu ansiklopediler de vardı.

Yıllar sonra bir gece Moda Sinema'sından çıkarken rastlamıştım Arif Amca'ya.
Beni hatırlamasına imkân yoktu, ama ben onu hatırlamıştım hemen.
Ama yanına gidip de "Ben Nurettin, hani tüm harçlıklarıyla sizden kitap alan o ufak çocuk" diyememiştim. Eğer deseydim, büyük olasılıkla hatırlardı beni, diye düşünüyorum.

Şimdi ne mi yapacağım?
Mademki Arif Amca'yi böyle bir günde hatırladım, gidip ziyaret edeceğim.
Moda'da oturuyormuş... Sanırım çay bahçelerine de gidiyor.
Internet'te en son bulduğum fotoğrafı bir çay bahçesinde çekilmiş...
Bulunca ona diyeceğim ki:
"İyi ki varsınız Arif Amca! Beni ben yapan kişilerden biri de bilin ki sizsiniz.
Size teşekkür ederim..."

Cennet Nerededir?

2008-05-12T10:09:00.004+03:00

Merhaba,

Gelen bir mesaj nedeniyle 2003 yılında yazmış olduğum bir yazıyı e-günceme almak istedim. Konuyla ilgili düşüncelerimi paylaşmaya devam edeceğim.

* * *

Cennet anlayışı bir çok dinde ve göksel dinler öncesi ilkel inanç biçimlerinde vardır.
Öldükten sonra gidilecek yer olan cennet, hep rahat ve huzur içinde yaşanacak bir yer olarak tasvir edilmiştir.
İslam’ın cennete bakışı da dışarıdan izlendiğinde benzer bir sekil içerir.
Kuran'dan aktarırsak, orada tüm yiyecekler, meyveler önümüze gelecektir.
Herkes aynı yasta ve bir boyda (bu hadis) olacaktır.
Cennette dört ırmak vardır: Bunlar su, şarap, süt ve bal ırmaklarıdır.
Cennette yenilenler, içilenler insanların derilerinden dışarı atılacaktır.
Adem ile Havva'nın cennetten kovulma hikayesini ise hepimiz biliriz.
Cennetten kovulan ve yeryüzüne indirilen Adem ve Havva yaşamlarını artık kendi emekleriyle kazanmak zorunda kalmışlardır.
Cennetten kovulmaktan ötürü de mutlu değillerdir.
Cennetten kovulduktan sonra Tanrı Adem'e her şeyin adını öğretmiştir.

Şimdi sizleri aşağıdaki benzerlikleri düşünmeye çağırıyorum.

Cennet kelimesi, Arapça’daki cenin kelimesi ile aynı kökten gelmektedir.
İslam’da Tanrı'nın adlarından biri de RAHİM'dir.
Rahim adı, çoğunlukla RAHMAN adı ile birlikte geçer.
Rahman, bu dünyada, nimetlerini ayrım yapmadan insanlara ve diğer tüm canlılara veren anlamındadır,
Rahim ise benzer bir anlam taşımakla beraber, Tanrı'nın ahiretteki hayata ait adlarından biridir ve tüm canlılara genel anlamda yönelik değil tek tek insanlara yönelik bir sıfatıdır.
Ceninin bulunduğu yer de rahimdir.
Rahim içinde hepimiz aynı yaştayızdır ve aşağı yukarı aynı boydayızdır.
Ekmek elden su gölden bir yaşam süreriz.
Cenin bir su kesesinin içindedir.
Etene (göbek bağı) ile de anneden üç sıvı kendisine köprü kurularak aktarılır:
Kan (şarap)
Lenf (süt)
Glikoz (bal)
Ceninin vücuduna girenler derisinden dışarı atılır.
Cennetten kovulurken hepimiz ağlarız; hatta ağlamazsak popomuza ağlayalım diye bir şaplak atarlar.
Çocuk gelişirken her şeyin adını "Bu ne?" diye sorar ve öğrenir.

Acaba diyorum, İslam'ın cennet dediği yer ile ana rahmi kastediliyor olabilir mi?

Not: Resimde Leonardo Da Vinci tarafından çizilmiş ana rahmi görülmektedir.

Arif(e) olmadan bayram olur mu?

2007-12-19T09:47:00.001+02:00

"Arife", Türk Dil Kurumu'nca belirli bir günün, olayın bir önceki günü veya ona yakın günler, ön gün olarak tanımlanıyor.
"Bayram" ise yine aynı kaynakta mecazi olarak sevinç, neşe demek.
"Arif" de irfan sahibi, yani insanın iç (manevi) dünyasının bilgisine sahip kişi demek. Bu noktada, "alim" sözcüğünün de dış dünyaya ait bilgiye sahip kişi anlamında kullanıldığını söylemek gerekli.

Arefe ve Arif sözcüklerinin ses benzeşimi içinde olduğu hemen fark ediliyor. Halk arasında "arife olmadan bayram olmaz" deyişi tasavvuf geleneğinde "arif ol(un)madan bayram ol(un)maz" diye söylenir. Yani, manevi (ki maneviyat da anlamlı yaşam demek) dünyanın bilgisine ermeden, gerçek neşe ve sevincin ne olduğunu bilemeyiz.

Günlerimiz neşe dolsun, her günümüz bayram olsun...

Sevgi ve saygılarımla,

Nurettin Selsil

Not: 2005 yılındaki Kurban Bayramı mesajım

İstanbul Oyuncak Müzesi - Çocukluğunuza bir iki...

2007-08-26T21:00:00.000+03:00

Bu pazar çoktandır yapmak istediğimiz bir şeyi yaptık: ailecek Sunay Akın'ın kurmuş olduğu Erenköy'deki İstanbul Oyuncak Müzesini gezdik. Niye mi? Unuttuğumuz çocukluğumuza geri dönmek için tabi...

Sunay Akın'ı kitaplarından, Cumhuriyet Gazetesi'indeki yazılarından ve televizyonda yaptığı programlardan takip ederim. Bu kültür adamı ile Anadolu Aydınlanma Vakfı'nın toplantılarına katıldığım zamanlarda da tanışma fırsatı bulmuş, araştırmacılığına ve olaylar arasında ilişkileri kurma gücüne hayran olmuştum. İşte onun hayallerini yaşama geçirdiği gerçek evine gidiyorduk, nasıl mutlu olmazdım?

“Oyuncak Müzelerini gezerken içimde hep anlaşılmaz, garip bir duygu taşıdım. Neden benim ülkemde oyuncak müzesi yok diye. Bu beni rahatsız etti. Hani istiridyenin içine bir kum taneciği girer, istiridye bundan rahatsızlı duyar ve o kum taneciğini izole etmek için etrafında bir salgıya çevirir ya; hani böylelikle inci oluşur ya… İşte oyuncak müzesi de böyle bir inci. İçime bir kum taneciği girdi ve bu beni rahatsız etmeye başladı. Çünkü bütün uygar ülkelerin oyuncak müzeleri var, o zaman bir salgı ortaya çıkardım ve bu müzeyi kurdum” diyor, Sunay Akın.

Sunay Akın'ın ailesinden kalan Göztepe Köşkü'nün bulunduğu Dr. Zeki Zeren sokağa girdiğimizde, bizi, farklı bir atmosfere dalacağımız haber veren, Kadıköy Belediyesi'nin sokağın iki yanına dikmiş olduğu dev gibi iki zürafa karşıladı.

Köşkün en üst katı ziyarete açık değil, ama illâ çıkıp bakacağım diyorsanız, merdivenin üstündeki tavan iyice alçalıyor; sonra söylemedi demeyin. :-)

Şair 11 yıl boyunca Internet üzerinden ve gezdiği ülkelerden satın aldığı oyuncakları sınıflandırarak ve hikayelerle kurgulandırarak çok güzel bir ortam yaratmış.

Müzenin bodrum katında 50-60 kişilik bir konferans salonu var. Kapalı havalarda içeride, açık havalarda ise bahçesinde çay içebileceğiniz bir çay bahçesi de mevcut.

Eğer bugüne kadar gitmedinizse, atlayın oyuncak arabanıza, otobüsünüze, itfaiye arabanıza; bir an önce ziyaret edin İstanbul Oyuncak Müzesini.

Dünya Kadınlar Gününüz Kutlu Olsun

2007-03-08T09:27:00.000+02:00

Tüm Kadınların ve Erkeklerin Dünya Kadınlar Günü Kutlu Olsun!

Kadın ve Erkek; biri olmadan diğeri olamayan, birbirini tamamlayan iki unsur.

İşte bu yüzden, erkeklerin de Dünya Kadınlar Günü kutlu olsun

9000 yıl önce günümüzden daha ileride olan kadın erkek eşitliğinin, bir gün yine kurulacağından eminim.

Sevgi ve saygılarımla,

Nurettin Selsil

---------------------------

Piktografın altındaki metin

M.Ö. 7000 TALAS VADİSİ ORTA ASYA PETROGLİFİ

Buğ’a, Hakan’a Tanrı tarafından Budununu yönetme yetkisi verilirken, Bey’in eşi de yanında; Göğün kararını Ök, her ikisine birden, Gün-Ay şahitliğinde, kurdun koruyuculuğunda iletirken; bereketli yıllar için, yılanların çevreye ilanı ile Budu’nun kutsanması.

Petroglif: Yazı öncesi devirlerden kalma sembolik kaya resimleri
Buğ: Başkan
Budun: Kavim
Ök: Tanrı, Gök ve Yönetim.

IEL'66 mezunu Tayfun Sayar Agabeyimizin Göz Rahatsızlığı

2007-01-31T17:18:00.000+02:00

Merhaba,

Yaklaşık 18 senedir 2. tip şeker hastasıyım. Diyetime hiç dikkat etmediğim için (son iki yıl hariç, Doç. Dr. Şehnaz Karadeniz ve Prof. Dr. Temel Yılmaz hocanın önerilerine uyuyorum. Kardeşi de yine bir İEL’leli olan psikiyatrist Tarık Yılmaz, belki de aynı devredensiniz.) 350 civarındaki şeker değerleri ile yaşadım. 2004 Şubat’ında tesadüfi bir göz dibi muayenesinde göz damarlarımda çok ciddi kanamalar tespit edildi. Ancak o anda henüz korkunç derecede net gören bir insandım. Her iki gözüme de ikişer defa lazer tedavisi uygulandı. Görme oranlarım sol göz %30, sağ göz %50 civarına düştü. Bu süreçte İEL’li kardeşim Tunç Ovalı’nın ve Prof. Hasan Erbil’in ilgisini ve tedavisini gördüm. Sonraki aşamada iki gözüme de kortizon iğneleri yapıldı ve görmem %90’a çıktı. 6 ay sonra eskisinden daha az görüyordum. Yeniden iğneler yapıldı, bir faydasını görmedim ve daha iyi gören sağ gözümde şiddetli görme kaybı başladı. Prof. Murat Karaçorlu’ya gittik. “Sağ göz %20 görüyor, onu bir operasyonla %5 daha iyileştirebilirim. Sol göz %10 kadar görüyor, ona yapacak bir şey yok, diyetinize dikkat edin” dedi. Korktum, daha iyi gören gözü de kaybetmeyeyim diye ameliyat olmadım. Görme kaybı devam etti. Sağ gözde katarakt da tespit ettiler. Ameliyatı Prof. Suphi Acar yaptı, lens en iyisinden takıldı, görmede iyileşme olmadı. Ve SSK bünyesinde (ayrıca sürekli muayenehanesine de gidiyorduk) Doç. Dr. Ziya Kapran Hoca’nın tedavisine girdim. Sol gözün %5, sağ gözün %1 gördüğünü, sağ gözün retinasında hem giriş hem de çıkış damarlarında tıkanmalar ve ödem olduğunu söyledi. Bu arada tedavinin en başından beri sürekli olarak anjiyo, OCT ve Murat Hoca da Multifokal ERG ve mikro Perimetri çekimleri yapıldı.

Kortizon iğneleri sırasında kısa bir süre göz tansiyonu sorunu ortaya çıktı ve damlalar kullandım. Daha sonraki ölçümlerde normal değerlerde idi. Ziya Hoca sol göze bir seans, sağ göze aynı günde 2 seans (sol göze 450, sağ göze yaklaşık 1000 -1200 atım gibi saydım) lazer yaptı. Ve bu sefer sağ gözde ameliyat anestezisi yapıldığı halde çok acı çektim. Öncekilerde olmamıştı. Ve 6 ay arayla sol göze 2 defa arka kısmından (yanılmıyorsam supremum bir kelime geçti) kortizon iğnesi yapıldı. Sağ gözden ise ümidi kestiler bir şey yapmıyorlar. Lazerlerden sonra görmemde bir miktar daha azalma oldu. Ve artık hiçbir şey yaptırmıyorum. Sadece diyetime dikkat etmeye çalışıyorum ve dünyadaki araştırmalardan medet umuyorum. Örneğin, kök hücre tedavisi ve çip yerleştirerek görme sağlanması gibi. Tabiî ki araç kullanamıyorum, gazetelerin manşet yazılarını bile okuyamıyorum. 87 ekran bir televizyonun 50 cm önünde oturduğumda fazla hareketli olmayan bir filmi izleyebiliyorum. Ancak bazen çok iyi tanıdığım artistleri bile çıkartamıyorum. Etrafımdaki insanlar koyu renk (ama kahverengi mi siyah mı lacivert mi) ya da açık renk giyinmiş. Kırmızı ve mavileri 2 mt yakınımda anlayabiliyorum. Ekrana sadece sağ gözümle baktığımda ekranın ışığını ve hareket eden gölgeler görüyorum. Sadece sol gözle ise olayları izleyebiliyorum. 1 mt uzağa çekildiğimde ise artistin sakallı mı sakalsız mı olduğunu artık ayırt edemiyorum. Ekranın renklerinin çok güzel olduğunu söylüyorlar ancak ben her şeyi eski zamanların renkleri solmuş Türk filmleri gibi algılıyorum.

ŞU ANDA SİZLERDEN İSTEDİĞİM YARDIM, DÜNYADAKİ GELİŞMELERİ TAKİP ETTİĞİNİZİ BİLİYORUM, BENİMLE İLGİLİ YARARLANABİLECEĞİM GELİŞMELER VE TÜRKİYE'DE BU GELİŞMELERİ UYGULAYAN MERKEZ YA DA HOCALAR OLURSA BUNLARDAN HABERDAR ETMENİZ.

Uzattığın yardım eline çok çok teşekkür ederim.

Sevgiler,
Tayfun SAYAR

Kitap / Google Hikayesi

2006-01-24T21:13:00.000+02:00

Geçtiğimiz günlerde Google Hikayesi adlı kitabı okudum. Ağ tarayıcımda ana sayfam olan ve her gün onlarca kez başvurduğum bu sitenin hayatıma bu kadar girmişliği ortadayken, kitabın piyasaya çıktığını görüp almamak olmazdı. Hem işte, hem de özel yaşantımda sayısız faydasını gördüğüm şu Google nasıl kurulmuş, ne gibi evrelerden geçmiş, hangi zorlukları aşmış öğrenmek istiyordum.

Öncelikle kitap hakkındaki genel bilgileri vereyim:

Yazarı, Washington Post'un Pulitzer ödüllü muhabirlerinden David A. Vise.
Meşhur "Saldırı Planı" kitabına yaptığı araştırmalarla katkıda bulunan Mark Malseed, bu kitapta da katkıda bulunmuş.
Google Hikayesi Koridor Yayınları'ndan çıktı.
Ederi 16 YTL, ama Internet üzerinden almak isterseniz daha ucuza geliyor, tabi belli bir değerin üzerinde sipariş verirseniz kargo ücretini kitapevinin ödediği durumlarda. :-)
408 sayfa çok hızlı okunabiliyor... Bunda metnin edebi bir metin olmaması etken. Çevirmenin (Gökçe Köse) pek de başarılı olduğu söylenemez, ama "bu ne rezalet dedirtecek" kadar da başarısız değil. Ne de olsa daha 1983 doğumlu ve ileride daha iyi çeviriler yapacağından eminim.

Gelelim kitabın içeriğine:

Kurucuları Larry Page ve Sergey Brin'in Stanford Üniversitesi'nde bilgisayar bilimleri üzerine doktora yaparlarken kullandıkları odada arama motorlarını yetersiz bulmalarıyla 1998 yılında başlıyor Google Hikayesi. Sonra ne mi oluyor? Şu kısacık zamanda, Microsoft'un ve Yahoo'nun korkulu rüyası dev bir şirket haline dönüşüyor. Wallstreet'de en şaşalı halka arzı yaşayan şirket de Google.

Google'ın adının nereden geldiğini merak edenler için bu sözcüğün doğru yazılışı olan "Googol" 1 rakamının ardına 100 tane sıfır koyduğunuzda elde edeceğiniz sayı demek; yani 10 üzeri 100! Google'cı Çocuklar istemeden yanlış yazmışlar kurdukları sitenin adını ve öylece kalmış.

1974 doğumlu Larry ve Sergey'in zekalarına ve doğru bildikleri yolda gitme azimlerine şapka çıkartmak gerekiyor. "ŞEYTANLIK YAPMA!" felsefesini güderek kurmuş oldukları sistem, 100,000'den fazla PC'yi bir ağ yapısı içinde kullanarak günde milyarlarca aramaya yanıt veriyor, hem de bunu çok iyi yapıyor. Çünkü Larry Page'in bulmuş ve ismini de vermiş olduğu Page Rank metodu, başka sayfalarda daha çok referans verilmiş sayfaları diğerlerinden öne çıkararak, aranan bilgiye daha kolay ulaşılmasını sağlıyor. Eğer web sitenizi Google'da üst sıralara çıkartmak istiyorsanız, çok tıklanan web sitelerinin sizin web sitenize yeterince bağlantı vermeleri gerekiyor. Detaylı bilgi için Google Teknoloji sayfasına bakabilirsiniz.

Bu arada Google'ın yegane gelirinin arama sayfalarının sol kenarında çıkan reklamlar olduğunu ve reklam verenlerin tıklama başına Google para ödediklerini de eklemek gerekiyor. Aradığımız sözcükler ise AdWords adı verilen sistemle web siteleri ile eşleştiriliyor. Reklam verenler anahtar sözcükler için sözcük borsasında değer belirliyorlar. Listeye girmeye hak kazananların da en çok tıklananı en üste çıkıyor.

Gelecekte belli başlı üniversite kütüphanelerindeki milyonlarca kitabı sayısallaştırıp üzerlerinde arama yapmamızı sağlayacak ve insanların genetik kodlarını googlamalarına olanak tanıyacak bu ikilinin dikkatle izlenmesi gerekiyor.

Son olarak, GLAT sorularını yanıtlayarak, matematik, bilgisayarlar ve Google kültürü hakkında bildiklerinizi sınayabileceğinizi de söylemek istiyorum.

Ayakkabı fikri nasıl doğmuş?

2006-01-12T14:46:00.000+02:00

Antik bir Hint masalı vardır, çok eski ama çok büyük bir öneme sahip bir öyküdür.

Çok büyük ama aptal bir kral sert zeminin ayağını acıttığını söyleyip tüm krallığın sığır derisiyle kaplanmasını emretmiş. Ancak sarayın soytarısı bilge bir adammış ve bu fikre kahkahalarla gülmüş.
Demiş ki: "Kralın fikri en basitinden komik."
Kral ise buna çok kızmış ve soytarıya demiş ki: "Bana daha iyi bir seçenek göster yoksa öldürüleceksin."

Soytarı, "Efendim küçük bir sığır derisi parçasını kesip ayağınızı kaplayın" demiş ve ayakkabılar bu şekilde doğmuş.

Bütün dünyayı sığır derisiyle kaplamaya gerek yok; sadece ayağını kaplamak tüm dünyayı kaplar. Hint felsefesine göre Bilgeliğin başlangıcı budur.

Sevgili Ekrem Ülkü'ye teşekkürlerimle...

Yeni Yılınız Kutlu Olsun...

2005-12-30T15:54:00.000+02:00

Değerli Dostlarım,

2005 bitiyor, 2006’ya giriyoruz. Dünya için girilen yeni yılın pek de özel bir tarafı yok.
O, bundan önce aşağı yukarı 4,550,000,000 kere yeni yıla girdi. Bugünkü insan 150,000 yıl önce dünya üzerinde göründüğüne göre, 4,549,850,000 yıl (yani yaşamının %99,997’sinde) güneş etrafında insansız dönüp duran bir dünyamız var. Dünyanın yaşını 24 saat varsayarsak, insanımsılar son iki dakikada ortaya çıktılar, bugünkü insansa son üç saniyeden biraz önce.

Yaşlı gezegenimiz bizle ya da bizsiz milyarlarca kere yeni yıla girdi ve bizle ya da bizsiz milyarlarca yeni yıla daha girecek. Evren için de dünyanın girdiği yeni yılın pek özel bir tarafı yok. Tahminen 10.000.000.000.000.000 gezegen, yıldızlarının etrafında dönüşlerini tamamlayıp, bir sonraki dönüşlerine geçip duruyor. Dünyamız bunlardan sadece bir tanesi...

Peki bu kadar sıradan bir olayı, bu kadar özel kılan nedir?

Herhalde insanın, kendini yenileyen doğa gibi yenilenmek, yeniden doğmak, belki de ölümsüzlüğü yakalamak isteyişidir. Babil’de M.Ö. 2000’li yıllarda kutlanmaya başlanan yeni yıl, her kış ölüm uykusuna dalan ve baharda yeniden doğan doğaya sunulan bir övgüydü.

Biraz da geçmişten ders alıp, geleceğe umutla bakma isteği olsa gerek bu kutlamalarda. Tarih bilinci olan tek canlı insan olduğuna göre bu da normal.

Ama aslolan, evrendeki biricik evimiz dünyanın güneş etrafındaki dönüşünü idrakle, bizim de evrenin bir parçası olduğumuzu kavramamız. Peki, eğer evrenin bir parçasıysak, hangi parçasıyız.

Şeyh Galip diyor ki:

“Hoşça bak zatına kim zübde-i alemsin sen
Merdüm-i dide-i ekvan olan ademsin sen”

Yani; “Kendine bir hoşça bak; alemin özüsün sen
Varlıkların gözbebeği olan insansın sen”

Galaksimizin ortasında, bizden 26,000 ışık yılı uzakta, güneşin 2,000,000 katı kütlede, her şeyi yutan bir kara delik (Sgr A*) var; aynı gözümüzün ortasındaki tüm ışınları yutan gözbebeğimiz gibi...

Hepimiz, kendimizi bilme yolculuğuna çıkmış evrenin gözbebekleriyiz ve dilerim bu yıl çıktığımız bu yolculukta her zamankinden daha çok yol alırız.

Sevgilerimle,

Nurettin Selsil

Haydarpaşa Garı

2005-08-28T17:21:00.000+03:00

İstanbul’un Anadolu ve orta doğuya açılan ilk kapısı (garı) olan Haydarpaşa Gar binası inşaatına devrin Osmanlı padişahı II. Abdülhamit (1842–1918) döneminde 30 Mayıs 1906 tarihinde başlanmış ve 19 Ağustos 1908’de tamamlanarak hizmete girmiştir.

Binanın inşaatı Alman Anadolu Bağdat Topluluğu tarafından Alman mimarlar Otto Richter ve Helmuth Cuno’nun projeleri ile gerçekleştirilmiştir. Şirketin Genel Müdürü Bay Hünken’in teşebbüsü ile garın önüne bir mendirek inşa edilmiş, Anadolu’dan gelen ve Anadolu’ya gidecek vagonlar için ticari eşya yükleme ve boşaltma tesisleri ve silolar yapılmıştır. Binanın inşaatında Türk ve Alman ustalarla birlikte İtalyan taş ustaları da çalışmıştır. Gar binası başlangıçta 2.525 m2 alana kurulmuş ve bugünkü kapalı kısımları ile birlikte 3836 m2’lik bir alana yayılmıştır. Binanın mimari yapısı neo-klasik Alman mimarisi stilindedir. Her biri 21 metre uzunluğunda 1.100 adet suya karşı dayanıklı ahşap kazık üzerine inşa edilmiş ve bu kazıklar buharlı şahmerdan ile çakılmıştır. İnşaatta 2.500 m3 letke taşı, 1.300 m3 beton, 1.140 ton demir, 500 m3 kereste, 19.000 m sert ağaç ve 6.200 m2 arduvas çatı kaplaması kullanılmıştır. I. Dünya Savaşı’nda Anadolu’ya sevk edilmek üzere gar binasında depolanan cephaneler 6 Eylül 1917 günü yapılan bir sabotaj sonucu infilak ederek muazzam bir yangın çıkmıştır. Gar binası yangını ile birlikte garda harekete hazır bekleyen ve gara girmekte olan cephane ve asker dolu çok sayıda vagon da bu arada yok olmuş, binanın çatısı imha olmuş ve diğer bölümleri de hasara uğramıştır.

Akabinde yapılan bazı onarım ve değişikliklerle gar binası ve çatısı bugünkü görünümünü almıştır. 15 Kasım 1979 tarihinde ise Haydarpaşa mendireğinin biraz açığında akaryakıt yüklü “Independenta” adlı tankerin bir başka gemi ile çarpışması sonucu meydana gelen patlamada O. Linnemann tarafından gerçekleştirilmiş olan çok değerli kurşunlu vitraylar hasara uğramış ve bu olaydan sonra derhal aslına uygun olarak onarılmıştır.

Hizmete açıldığından beri çok büyük çapta bir yenileme (restorasyon) geçirmemiş olan gar binası Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları (TCDD) yetkililerince eski eseri koruma ve kurtarma çabasında gösterdikleri teşebbüs sonucu 1976 yılında geniş çapta onarıma alınarak, 1983 yılı sonunda dört dış cephe ile iki kulenin restorasyonu tamamlanmıştır.

Kaynak: Haydarpaşa Garı’ndaki garın tarihçesini anlatan levha

MP3 Çalarlar, Flash Diskler (Bellekler)

2005-08-13T23:48:00.001+03:00

Gün geçtikçe yaygınlaşan ve çoluk çocuk herkesin kulağında gördüğümüz MP3 çalarları inceliyoruz bu ay. En popüler müzik dosyası formatlarından biri olan MP3, bilgisayar ortamında müzik parçalarının paylaşımına olanak vermesi açısından son yıllarda herkes tarafından tanındı ve sevildi. Daha önceleri sadece bilgisayardan dinlenebilen MP3 dosyaları, artık müzik setlerin tarafından da destekleniyor. Peki, bir yere giderken müzik dinlemek istiyorsak, bilgisayarımızı ya da müzik setimizi de yanımızda mı taşıyacağız?

İşte bu durumda devreye ufacık cihazlar olan MP3 çalarlar (MP3 player da deniyor :-) devreye giriyor. Birçok firma tarafından üretilen bu cihazların birbirinden ayrılan pek fazla özellikleri yok. Kapasite, yani içine kaç müzik parçası koyabileceğiniz fiyatı belirleyen en temel etken. 128 MB, 256 MB, 512 MB veya 1024 MB (yani 1 GB) olanları var. MP3 formatındaki bir parçanın ortalama 3–4 MB olduğunu düşünürseniz, 128 MB’lık bir MP3 çaların içine 30–40 şarkı sığdırabilirsiniz. 1 GB kapasiteli olanaysa 250–300 tane parçayı kaydedebilirsiniz. Radyo dinleme, radyodan kayıt yapma ve ses kaydetme gibi ikincil özellikler de seçeceğiniz cihazı belirlemenizde yardımcı olabilir. Eğer bu konuda hatırı sayılır miktarda harcama yapabilecekseniz Apple’ın iPod’larını düşünebilirsiniz. 60 GB’a kadar çıkabilen bu cihazlara artık kaç tane şarkı doldurabilirsiniz, bu kadar şarkıyı yanınızda niye taşırsınız, orasını siz hesaplar ve düşünürsünüz.

Tabi bu MP3 çalarları sadece dosya kaydetmek için de kullanabilirsiniz. Evinizden işinize, işinizden evinize çalışacağınız dosyalarınızı illaki e-posta ile atıp, sonra da indirmek için uğraşmanıza gerek kalmaz.
Eğer niyetiniz sadece dosya taşımaksa, o zaman sadece bu amaca hizmet eden, öyle MP3 çalar, radyo, ses kaydı gibi alengirli özelliklere sahip olmayan basit flash diskler de kullanabilirsiniz. Boyutça daha ufak olan bu cihazların fiyatları da MP3 çalarlara oranla oldukça hesaplı.
Her iki tip cihazın da PC’ye bağlantı şekilleri üzerine de bir şeyler söylemek gerek. USB bağlantısını kullanan tüm cihazlar için iki tip standart mevcut: USB 1.1 ve ona nazaran daha hızlı olan USB 2.0. USB 2.0 doğal olarak daha hızlı veri aktarıyor, ama bu standardı desteklemeyen bilgisayarlar için USB 1.1 hızında da çalışıyor. Yani bilgisayarınız biraz eski bir modelse ve sadece USB 1.1 standardını destekliyorsa dert etmenize gerek yok.

Son olarak, markalı ürünlerin tercih edilmesinin satın alınan malın kalitesi açısından faydalı olabileceğini de hatırlatalım. Müzik dinleyeceklere iyi eğlenceler, eve iş götüreceklere de iyi çalışmalar diliyorum. :-)

Yalıkavak (Bodrum)

2005-08-10T23:34:00.000+03:00

Eğer benim gibi altı yıldır yazları Marmara Bölgesi’nden daha aşağıya uğramamışsanız, Güney’e inmek sizin için de farklı olabilir. Bu düşünceyle tatil için, eski bir okul arkadaşımın da yerleşmeyi seçmiş olduğu Bodrum Yalıkavak’ı gözümüze kestirdik. Cuma akşamından yola çıktık ve 12-13 saatlik bir otobüs yolculuğu sonucu Yalıkavak’a vardık. Siz isterseniz uçakla Bodrum Havaalanı’na gidebilir, ortadan da Bodrum’a ve çevre köylerine ulaşabilirsiniz; yalnız bunun için tatile çıkacağınız tarihi epey önceden bilmeniz ve gideceğiniz uçakta yer ayırtmanız gerekiyor, zira bir iki hafta kala yer bulmak neredeyse olanaksız.

Eski bir balıkçı kasabası olan Yalıkavak, Bodrum yarımadasının kuzeybatısında, Gümüşlük ve Türkbükü arasındaki bir koyda yer alıyor. Rüzgârın neredeyse hiç eksilmediği koy Bodrum’un yakıcı sıcağına karşı bir nevi alternatif oluşturuyor. Yel değirmenleri yörenin sembolü ve yeni restore edilmiş bir tanesi kıyıda, restore edilmeyi bekleyen üç tanesi ise Bodrum’dan Yalıkavak’a gelirken tepelerde gözünüze çarpıyor.

Bembeyaz evleri saran mor begonvilleri ve sahildeki okaliptüs ağaçlarını saymazsak, Yalıkavak Bodrum yarımadasının genel karakterine uygun bir şekilde fazla yeşil değil. Hatta merkezden denize girerken koyun ucunu oluşturan iki tepe tamamen ağaçsız ve neredeyse dünya dışı bir görünüm oluşturuyor. Kısa bir süre içinde yerleşimin Bodrum çevresindeki kalabalık diğer köylere benzeyeceği düşünülürse, Yalıkavak’ı görmek isteyenlerin bir an önce gitmesini tavsiye ederim.

Sahile paralel bir caddede sağlı sollu dükkân ve restoranların yer aldığı çarşının üzeri hasırlarla kaplı ve konserlerin verilmeye başlandığı meydana varıyor. Dönerden, balığa, işkembe çorbasından ev yemeklerine kadar her türlü yiyeceği bulabileceğiniz restoranlarda kesenize göre öğle ve akşam yemeklerinizi yiyebilirsiniz. Pazar, Perşembe günleri kuruluyor ve yörede yetiştirilen sebze ve meyveyi bulmak mümkün.

Bu arada meyve olarak en fazla mandalina yetiştirildiğini de söylemek gerek. Sahilin batı tarafında teknelerin demirlediği Port Bodrum Yalıkavak var. Lüks bir tatil köyünün verdiği hizmetleri de sunan marinada alış veriş yapabileceğiniz tek büyük mağaza olan Migros da bulunuyor.

Sahilden kalkan teknelerle koyun kuzeyine veya güneyine günübirlik geziler yapabilir, mola verdiğiniz koylarda denize girebilir ve çevreyi keşfedebilirsiniz. Yalıkavak’ın tepelerinde terk edilmiş eski bir köy olan Sandima’yı da görmelisiniz. Köyde yaşayanlar sadece Dayı lakaplı İbrahim Akın ve İstanbul’dan tası tarağı toplayıp eski bir evi restore ettikten sonra sanat atölyesine çeviren biri heykeltıraş diğeri ressam bir çift.

Yalıkavak Bordum’a 20 km ve minibüsle en fazla 20-25 dakika uzaklıkta. Akşamları eğlenmek isteyenler Bodrum’a rahatlıkla inebilir ve gece geç saatlerde dönebilir. Tabi Bodrum’un tarihi zenginliklerini görmek isteyenler için de kısa bir mesafe bu.

Bodrum’a gidip de İngilizlerin kendi ülkelerine götürüp sergiledikleri antik dünyanın 7 harikasından biri sayılan Mausoleon tapınağının yerini (maalesef sadece yerini) görmeden olmaz. Templair şövalyelerinden kalan Bodrum Kalesi de Mousoleon kadar olmasa da ünlü ve içindeki sualtı arkeoloji müzesi ile görülmeye değer. En az 2-3 saatinizi ayırmayı göze almadan gitmeyin derim.

Şehrin antik tiyatrosu Turkcell tarafından restore ediliyor ve konserlere ev sahipliği yapıyor. Turistik amaçlı gezmek istediğimizi öğrendiklerinde görevlilerin ve çevredekilerin şaşkınlık yaşadıklarını ifade etmeliyim. Son olarak, sanat müziğini seviyorsanız, Zeki Müren’in müze evini gezmeyi unutmayın, derim.

4000 Yıllık Bir Oyun "Go"

2005-08-07T21:28:00.001+03:00

Satranç bir strateji oyunudur. Go da bir strateji oyunundur. Bununla birlikte Go satranca benzemez. Go yaklaşık 4000 yıllık geçmişe sahip bir Uzakdoğu oyunudur. Yapı olarak çok basittir, fakat bu basitlik birçok olayda olduğu gibi büyük bir karmaşayı gizler.

Oyunda tabloya sıra ile taş konulur, taşlar hareketsiz ve eşdeğerdir. Fakat birbirleri arasındaki stratejik konum oyunun yapısını belirler.

Bir go oyuncusu tabloda gerçek hayatı yaşar. Yapılmış hamleler anılar gibidir; hatalar değiştirilemez ve oyun boyunca ayağınıza bağ olur. Hamle yaşanan andır; acı çekersiniz, mutlu olur ve hayatta kalabilmek ya da rakibi yok edebilmek için çalışırsınız. Gelecek ise düşündüğünüz hamlelerdedir.

Oyunun görüntüdeki basitliği ile, içine girildiğinde karşılaşılan karmaşa tamamen zıttır. Profesyonel go oyuncularının çoğu ülser ya da kalp hastası olmaları; bir turnuva maçının 3-4 günlük aralarla sürdürülmesi herhalde gözünüzde bir şeyler canlandıracaktır.

Tablo üzerindeki taşların toplu halde kaybedilmesi mümkündür. Dikkatli bir göz, iyi bir taktik ise en umutsuz durumları zafere çevirebilir. Zafer ile yenilgi arasındaki bu sık ve ani dönüşümler oyunun heyecan düzeyini sürekli dorukta tutar. Kimi yeni başlayanlar oyunun sonunu tabloyu rakibin kafasına indirerek belirleyebilirler. Sanırız bu sebepten dolayıdır ki geleneksel go tahtaları kaldırılamayacak kadar ağır tahta bloklardan üretilir.

Go, üzerinde dikey ve yatay kesişen çizgilerden oluşan bir kare tahta üzerinde oynanır. Go tahtası boyutları 9x9, 13x13 ya da 19x19 çizgidir; 19x19 ise resmi turnuva boyutudur.

Aşağıda GO oyunun başlıca kurallarını görebilirsiniz.

Şk.1’de geçerli hamleler gösterilmiştir. Go oyununda hamleler çizgilerin kesişim noktalarına yapılır. Bu satranç ve dama gibi alışıla gelmiş diğer oyunlardan farklıdır. Go oyununda ilk hamleyi siyah yapar. Diğer bir geçerli hamle de pas'dır. İki oyuncu da pas geçtiğinde oyun biter.

Karşı oyuncunun bir veya birkaç taşını hareket edemeyecek şekilde çevreleyip hapsederek söz konusu taşları alabilirsiniz. (Şk.1) Tahtanın başka bir yerinde avantaj sağlamak için bir, iki taşın feda edildiği çok sayıda durum vardır.

Go'da amaç, tahta üzerinde rakibinizden daha fazla alan kazanmaktır. Bu kazanılan alan tahta üzerine yerleştirilen taşlarınız, artı tahta üzerine tehlikesizce yerleştirilebilecek olan taşlardır, örneğin sizin çizdiğiniz duvarın içi. Şk.2 bir bitmiş oyunu gösteriyor. Bu oyunun sonucu: siyahın tahta üzerinde 11 taşı var ve kendi duvarlarının içine 16 taş ekleyebilir, beyazın ise tahtada 11 taşı var ve 11 taşını kendi duvarının içine ekleyebilir, böylelikle sonuç puan 11 + 16 – 11 + 11 eşittir 5 puan siyah için. Siyah bu oyunu almıştır.

Bunların dışında aynı hamlelerin tekrarlanmasını engelleyen Ko kuralı ve oyuna başlayan tarafın elde edeceği avantajı ortadan kaldırmak için beyaza verilen ekstra puan anlamına gelen Komi kuralı da unutulmamalıdır.

Balon

2005-08-05T21:24:00.000+03:00

Hoşuma giden bir başka hikayeciği daha paylaşmak istiyorum.

Balona binmeyi çok isteyen bir kişi nihayet böyle bir fırsat bulur. Am a şanssızlık o ki bir fırtına çıkar ve balonu sürükler.

Bütün gece mücadele ettikten sonra sabah güneş çıkar ve fırtına durur.
Adam yükseklerde, göz alabildiğince uzanan bir ovanın üzerindedir.
Aşağıda sadece ince bir yol ve yürüyen tek kişi vardır.
Adam heyecanla seslenir:

– Hey arkadaş, bakar mısın?

– Aa n’apıyorsun orada?

– Sen benim n’aptığımı bırak, bana söyle ben neredeyim?

– Balondasın.

– Balon nerede?

– Havada.

– Yani coğrafi olarak neredeyim?

– Yani enlem ve boylam olarak mı söyleyeyim?

– Yok, canım onu n’apim?

– Peki, ne bilmek istiyorsun?

– Yaa, ne bileyim; mesela ben şimdi nereye gidiyorum?

– Ha onu rüzgâr bilir.

– Yok, öyle değil, yani acaba beni buradan kim indirir?

– Balonun sepetinden kendin de inebilirsin.

– Yaa kardeşim sen ne anlamaz adamsın, ben kayboldum, yere inmek ve evime gitmek istiyorum.

– Ha öyle söylesene, herkes dünden beri seni arıyor. Ben şimdi telefon eder onları çağırırım, inmene yardımcı olurlar.

Kıssadan Hisse: Kısır sorular zaman kaybettirir. Sormak istediğimiz şeyi uzatmadan ve özet bir şekilde sorarsak, hedefe daha kolay varırız.

Kaynak: ÖMer Eğitimleri

Domuz

2005-08-03T21:00:00.000+03:00

Çok hoşuma giden bir hikayeciği sizlerle paylaşmak istiyorum...

Adamın biri çok iyi araba kullanırmış ve fırsat buldukça spor arabasına atlar, şehir dışındaki dönemeçli yolda sürat yaparmış. Yine bir gün böyle araba kullanırken uzaktan bir araba geldiğini görmüş. Araba yaklaştıkça kendi şeridine girmiş ve tam üzerine gelmeye başlamış. Tam çarpışacakken, karşıdan gelen araçtan başını çıkaran bir kadın adama “domuz” diye bağırmış. Adam da derhal korna çalıp “inek” diye cevap vermiş, fakat çok sinirlenmiş. Kadın hem suçlu, hem de güçlü imiş. Şerit değiştirip üzerine gelen ve domuz diye bağıran oymuş.
Her neyse, cevabını yapıştırdığı için mutlu bir şekilde bir dönemece girmiş ve girmesiyle birlikte bir domuza çarpış. Meğer kadının niyeti hakaret etmek değil, biraz önce kendi önüne çıkan ve zor kurtulduğu domuzu diğer sürücüye haber vermekmiş.

Kıssadan Hisse: Her şey göründüğü gibi olmayabilir. Görünenin ardından yatan önemlidir, görüntü değil. Bir konuda bir yargıya varmadan önce tüm seçenekleri değerlendirdiğimizden emin olmalıyız. Ne diyor bir düşünür: “Yargılamayınız ki, yargılanmayasınız!”

Kaynak: ÖMer Eğitimleri

Yalan Dünya, Her Şey Bomboş…

2005-08-01T20:52:00.000+03:00

Editörden yazısını yazmak için bilgisayarın başına oturduğum şu anda, değerli bestekâr ve ses sanatçısı Yıldırım Gürses’in, muhayyer kürdî makamındaki

Yalan dünya, her şey bomboş
Hancı sarhoş, yolcu sarhoş

nakaratıyla meşhur şarkısı geliyor aklıma nedense…

Şaka bir yana, boşluk her şeyin anası değil mi? Maddeyi meydana getiren atomların, atomu meydana getiren alt parçacıklar olan elektronlar ve çekirdeğin arasındaki uzaklıkları göz önüne alırsak, dolu sandığınız elle tutulur şeylerin bile ne kadar da boş olduğunu rahatça fark edebiliriz. En küçük atom olan Hidrojen atomunun çekirdeğini bir futbol topu büyüklüğünde düşünürsek, bilye kadar elektronların onun 10,000 m uzağında döndüğünü söyleyebiliriz. Oldukça boşluklu bir yapı, değil mi?

Somut kavramlarda hal böyleyken, soyut kavramlarda nasıldır acaba? Çok dolu ve güvenilir sandığımız değerler aslında boşsa ne yapacağız? Vur patlasın çal oynasın, gününü gün eden birini hayal edin. Kendince, kim bilir ne kadar da anlamlı bir yaşamı vardır ve halinden de çok memnundur.

Diyebilirsiniz ki, hedonizm (hazcılık) bağlamında bakınca yaşananlar anlamsız sayılmayabilir de. Doğal olarak bu noktada “neyin yanlış neyin doğru olduğu” evrensel sorusu devreye girer ve her şeyin görece (rölatif) olduğu sonucuna varılır. Böylece “nasıl yaşanması gerektiği” konusunda elle tutulur bir dayanak da kalmaz.

Peki, o zaman “erdem” kavramını nereye oturtacağız? Her davranış ya da tutum uygun bir felsefi yaklaşıma göre erdemli sayılabilir mi? Yoksa değişmeyen bir takım temel değerler, ilkeler var mıdır, erdem söz konusu olduğunda?

Görüyoruz ki, çağlar boyunca erdemli davranış tanımı da değişikliğe uğramış. Örneğin, Antik Sparta kent devletinde hırsızlık, yakalanmadıkça serbestmiş. Hatta “adama bak, ne usta hırsız, helal olsun valla” diye bu işi yapanlara övgüler düzülürmüş.

Kölelik düzeninin sürdüğü, kölelerin ve kadınların oy hakkının olmadığı antik Yunanda demokrasi doğdu denebiliyor. Bugün böyle bir düzene demokrasi demek mümkün müdür? Hiç kimsenin evet diyebileceğini sanmıyorum.

Buradan sanırım en azından şu çıkarılabilir: kavramlar düşüncelerimizin dolduğu boş kaplar gibidirler. Zamana ve içinde yaşanılan toplumun anlayışına göre değişikliğe uğrayabilirler.
Her zaman ve her yerde değişmeyen bir takım prensipler yok mudur peki? Öyle ki, o prensipleri uyguladığımızda o çağın ve bilinç düzeyinin gerektirdiği sonuca ulaşabilelim.

Ne diyor Sevgili Mevlana?

“Aşk şarabı için kadeh ol”

Sakın yalan dünyadan kurtulup, gerçek dünyaya merhaba demenin yolu, aşk şarabından içmek olmasın…

Doğru Sorular Sormak

2005-07-11T21:37:00.000+03:00

Bana bu hikayeyi anlatan Sevgili Orhan Tuncay'a teşekkürlerimle...

Bir öğretmen öğrencisine bir ders vermek için şöyle bir soru yöneltmiş: “Bir bacadan iki kişi düşmüş: biri pis, biri temiz. Hangisi yıkanmaya gider?”

Öğrenci “tabi ki pis olan yıkanmaya gider", diye yanıtlamış.

Öğretmen “bilemedin” demiş. “Pis olan temiz olanı görür ve kendisinin de temiz olduğunu sandığından yıkanmaya gitmez. Temiz olan pis olanı görür ve kendisinin de pis olduğunu sandığından yıkanmaya gider.”

Öğrenci şaşırmış ve “bunu neden düşünemedim?” demiş.

Öğretmen “bir kere daha soruyorum” demiş. “Bir bacadan iki kişi düşmüş: biri pis, biri temiz. Hangisi yıkanmaya gider?”

Öğrenci “Pis olan temiz olanı görür ve kendisinin de temiz olduğunu sandığından yıkanmaya gitmez. Temiz olan pis olanı görür ve kendisinin de pis olduğunu sandığından yıkanmaya gider.” diye yanıtlamış bu sefer.

Öğretmen “yine bilemedin” demiş. Öğrenci şaşırmış ve “nasıl olur?” diye sormuş.

Öğretmen “Temiz olan odada bulunan aynaya bakar ve temiz olduğunu anlar, o yıkanmaz fakat pis olan aynaya bakar ve pis olduğunu anlar; o gider yıkanır” demiş.

Öğrenci itiraz etmiş ve “Bana odada ayna olduğunu söylememiştiniz ki!” demiş.

Öğretmen “bütün olasılıkları göz önünde bulundurmak gerek” diye yanıtlamış onu ve öğrenci bu yanıtı kabul etmek zorunda kalmış.

Öğretmen “son kez soruyorum” demiş. “Bir bacadan iki kişi düşmüş: biri pis, biri temiz. Hangisi yıkanmaya gider?”

Öğrenci, artık tüm olasılıkları bildiğinden emin bir şekilde: “Eğer odada ayna bulunmuyorsa, pis olan temiz olanı görür ve kendisinin de temiz olduğunu sandığından yıkanmaya gitmez. Temiz olan pis olanı görür ve kendisinin de pis olduğunu sandığından yıkanmaya gider. Eğer odada bir ayna bulunuyorsa, temiz olan odada bulunan aynaya bakar ve temiz olduğunu anlar ve yıkanmaz, fakat pis olan aynaya bakar ve pis olduğunu anlar; o gider yıkanır” demiş.

Öğretmen “yine bilemedin” diyerek son dersini vermiş öğrencisine. “Eğer bir bacadan iki kişi düşerse, nasıl biri pis olur da diğeri temiz kalır? İkisi de pislenir. Önemli olan doğru soruları sorabilmektir. Yanlış sorulara verilen yanıtlar ne kadar doğru gözükseler de yanlıştır.”

Anibal’in Filleri Rhoné Nehri’nden Geçirmesi

2005-07-07T09:26:00.000+03:00

Kartacalı ([1]) General Anibal Barca’nın (M.Ö. 247 – 183), II. Pön Savaşı (M.Ö. 218 – 202) sırasında 35,000 asker (bazı kaynaklarda 40,000, bazılarında da 30,000), binlerce at ve 38 filden oluşan ordusunu Alper üzerinden Fransa’dan İtalya’ya geçirmesi, askeri lojistiğin tarihçesinde önemli bir kilometre taşıdır. Kapak resminde fillerin Fransa’daki Rhoné Nehri’nden sallar üzerinde geçirilişi görülmektedir. Bu geçiş için ayrıca ahşap iskeleler de yapılmıştır.

Kartaca, M.Ö. 814 – 813 yıllarında Lübnan’ın Sur (Tyre) kentinden gelen Finikeli göçmenler tarafından kurulmuş ve zamanla çıkarları o dönemin en büyük gücü olan Roma İmparatorluğu ile çelişen büyük bir ticaret imparatorluğu haline gelmiştir. Anibal bu imparatorluğun son dönemlerindeki önemli komutanlarından biridir.

Anibal II. Roma’yı almak için sefere çıkmadan önce geçeceği güzergâhı ve yöre halkları hakkında bilgi toplamaları için haberciler gönderdi. Yöre halklarının nüfusu, savaş güçleri ve Roma’ya olan düşmanlıkları da edinmek istediği bilgilerdendi. Gerekli bilgileri topladıktan ve hazırlıkları yaptıktan sonra İspanya (Ebro), Fransa, Pireneler, Akdeniz kıyısı yoluyla Güney Fransa, Rhoné Nehri, Alpler rotasını izleyerek İtalya’ya vardı. Roma’yı almak için ek kuvvetlere ihtiyacı olduğunu düşünerek Kartaca’dan destek gelmesi için haber gönderip beklemeye başladı. Bu sırada Roma orduları Kartaca’ya saldırdılar ve Anibal Kartaca’ya geri dönmek zorunda kaldı. Roma savaşı kazandı ve Kartaca bir daha Roma İmparatorluğu’na kafa tutacak gücü hiç bulamadı. Anibal Kartaca’dan yanındaki askerleriyle beraber Anadolu’ya kaçtı. Bithynia kralı Prusias ona Uludağ eteklerinden yerleşmesi için yer gösterdi. O da kurduğu şehri Prusias’a ithaf ederek adını Prusia koydu. Bursa’nın adı Prusia’dan gelmektedir. Kral Prusias Anibal’e yurt verdiği için Romalılar ile arasının bozulacağını düşünerek onu Romalılara teslim etmeye karar verdi. Bunu öğrenen Hannibal, kılık değiştirerek, Prusia'dan ayrıldı. Bir sandalla karşı kıyıya ulaşmaya çalıştı. Ümitsizliğe kapılıp, yüzüğündeki zehri içerek yaşamına son verdi.

“Ya bir yol buluruz, ya bir yol yaparız” sözüyle ünlü, bir askeri lojistik dehası olarak kabul edilen Anibal’in prensipleri bugün modern ordular tarafından da kullanılmaktadır. Askeri lojistik özgün ve geçici yapısıyla proje mantığı üzerine kuruludur ve Anibal’in seferi askeri proje lojistiğine güzel bir örnek teşkil etmektedir. Sabit miktardaki kaynaklar, kısıtlı zaman, fiziksel engeller, askerlerin değişik kökenlerden gelmesi nedeniyle farklı seviyelerdeki sadakati, yönetilen lojistik projenin çözülmesi gereken problemleridir. Anibal bu problemleri planlama, saha mühendisliği, hızlı hareket, periyodik yeniden tedarik ve askerler, atlar ve fillerden oluşan ordusunu dikkatle gözlemesi sayesinde aşmıştır.

Kaynaklar: Britannica Ansiklopedisi, http://www.barca.fsnet.co.uk/, http://encarta.msn.com

[1] Eski Kartaca şehri bugün Tunus’un Akdeniz kıyısında yer almaktadır.

Yeni Dünya Düzeni, Kemalizm ve Türkiye – Metin Aydoğan

2005-07-01T21:39:00.001+03:00

Metin Aydoğan aydın bir araştırmacı. Bu iki ciltlik kitabı 5,5 yılda yüzlerce kitabı tarayıp, analiz edip, özümseyerek yazmış. Dünyaya egemen olan batı devletlerinin az gelişmiş ülkelere egemenliklerini kabul ettirmek için ve 19. ve 20. yüzyıldaki stratejilerini çok güzel özetliyor. Mustafa Kemal Atatürk’ün batının bu yayılmacı devletlerine karşı tarihin ilk sistemli ve zaferle sonuçlanan başkaldırısını nasıl gerçekleştirdiğini anlatan yazar, bu kıvılcımın benzer baskılar altında inleyen mazlum ulusların uyanışlarını nasıl ateşlediğini de ülkeleri teker teker inceleyerek okuyucuya sunuyor. Türkiye’nin Atatürk’ün ölümüyle birlikte Kemalizm’in ekonomik sitemi olan karma ekonomiden uzaklaşmaya başladığını, 1945’ten sonra ise bu kopuşun gittikçe hızlandığını belirten yazar, Kemalizm döneminde (1923-1938) elde edilen başarıların nasıl kaybedildiğini ve IMF’e (yani batı dünyasına [NS]) en borçlu ülke durumuna gelişimizi çarpıcı bir biçimde gözler önüne seriyor. Bugün Kemalizm’in karma ekonomi modelini uygulayan Çin’in kısa zamanda dünyanın bir numaralı ekonomisi olmaya aday olduğunu da vurguluyor. Ekonomik bağımsızlığa ulaşamayan ya da bizim gibi ulaştıktan sonra içten ve dıştan çeşitli ayak oyunları ile tekrar kaybeden ulusların uygarlaşmak ve refaha kavuşmak için önlerindeki tek yolun küreselleşmeden değil, aksine ulusalcı bir çizgide geliştirilen ekonomi politikalarından geçtiğinin altını çiziyor.

Atilla İlhan, kitabın arka kapağında şöyle diyor:

"Metin Aydoğan'ın, 'Yeni Dünya Düzeni, Kemalizm ve Türkiye' başlıklı iki büyük ciltlik çalışması, ülkemizin 20. yy. boyunca yaşadığı çalkantılara, öyle değişik, o kadar alışılmadık -fakat doğru ve gerçek- açılardan öyle ışıklar tutuyor ki, tespitleri' ve 'sonuçları' çok fazla alakaya layık. Zincirleme tartışmaları yapılmalı, kapsamlı eleştirilere açılmalı ve ortaklaşa okunup irdelenmelidir. Metin Aydoğan bu eseri ile 12 Eylül 'parantezi'nden bu yana sona ermiş gibi görünen, bu ülkeyi ve tarihini anlama, yeryüzündeki gelişme süreci içindeki yerine koyma çabalarını, hem yeniden başlatıyor hem de enine boyuna yayarak sürdürüyor. Bu kitabı, okumadan olmaz..."

Şatranc-ı Urefa (Ariflerin Satrancı)

2005-07-01T20:04:00.003+03:00

Bir tasavvufu oyunu olan Şatranc-ı Urefa'nın, yani Ariflerin Satrancı'nın ünlü İslam mutasavvıfı Muhiddin Arabî (1165 – 1240) ya da Mevlid'in yazarı Süleyman Çelebi (1351 – 1422) tarafından icat edildiği varsayılmaktadır. Oyunu tasarlayan kişinin öğrencilerine insanın yaşadığı, geçirdiği çeşitli halleri / yaşantıları ve idrak seviyelerini öğretmeyi amaçladığı düşünülmektedir.

Şatranc-ı Urefa tek bir zar ve oyuncu sayısı kadar piyonla Kızma Birader oyununa benzer şekilde oynanır. Oyun tahtasında 10 x 10 + 1, toplam 101 kare bulunur. Amaç, gelen zardaki kadar basamağı ilerleyerek 101. basamağa yani “ Visale ” ulaşmaktır. Kimi basamaklar sizi daha aşağıdaki basamaklara gönderirken, kimileri de ileriye götürür. Oyunun ilk ortaya çıkışında ileriye göndererek ödüllendiren basamaklar arasında kuşlar, geriye götürerek cezalandıran basamaklarda ise yılanlar çizili olduğundan “Yılanlı Dama” diye de anılır olmuş.

Oyuna başlamak için mutlaka 6 atmak gerekir. Böylece Zillet (hor görme, alçalma, aşağılık, alçaklık), Teessüf (acınma, yazıklanma), Rica (yalvarma), Kavga, Adavet (düşmanlık, hınç, kin) gibi hallerden geçilip, pişman olunarak Nedamet basamağına gelinerek oyuna başlamaya hak kazanılır. Bu İslam tasavvufunda Tanrı'ya ulaşmak için evrilmeye başlayan nefsin ilk uyanış derecesi olan nevfs-i levvame'ye karşılık gelmektedir. Yaptıklarından ve kötü hallerinden pişmanlık duyan (levm eden) insan tasavvuf yoluna girer. 6. basamaktan sonra sırayla Hicran (ayrılık, acı), Gurbet (yabancı yer), Karar basamakları geçilerek ilk 10 basamakta fazla zorlanmadan ilerlenir ve 10. basamak olan Rıza 'ya (hoşnutluk, memnunluk, razı olma, istek) varılır, fakat 11. basamakta Sohbet-i Sek 'e (biriyle köpek tabiatıyla, yani köpeklerin havlaması, hırlaması gibi kavga ederek görüşmek) gelindiğinde 2. basamağa, Teesüf ' e geri dönülür. Eğer bu basamağı geçebilirseniz karşınıza Mihnet (sıkıntı, dert), Duzah (cehennem), Zeval (alçalış, sona erme), Zahmet (zor, yorgunluk), Meşakkat (güçlük) gibi dereceler çıkar. 21. basamakta karşılaşılan İstiğna (ihtiyaçsızlık taslama) sizi neredeyse en başa, 3. basamaktaki Rica 'ya (yalvarma) geri götürür. Ödüllü basamaklardan ilkiyle 23'te karşılaşırsınız: Cefa (ayrılıkta bırakma, eziyet etme). Cefa çeken daha sonra Sefa süreceğinden doğrudan 31. basamağa gönderilir. Benzer bir şekilde 26. basamakta Fırsat 'ı yakalayan kişi Tecrübe kazanmak için doğrudan 56. basamağa yollanır.

Oyun 26. basamaktan sonra zorlaşır: Rakip (başka birisiyle aynı şeye istekli olma) olunursa, ayrılık acısının çekildiği 7. basamaktaki Hicran sizi beklemektedir ya da birilerinin arasına Nifak ( ayrımcılık ) sokuyorsanız, 6. basamaktaki Nedamet (Pişmanlık) sizi buyur (!) eder. 39. basamağa kadar devam eden cezalar kısmını geçmek çok zordur, fakat bu aşamaları bir geçerseniz işiniz kolaylaşır ve maneviyat basamaklarında ileri doğru hızla yol alırsınız. Bu arada karşılaşabileceğiniz haller olan 43. basamaktaki Kemâl (olgunluk, tamlık, bilgi, fazilet) 5. basamaktaki Adavet' e (düşmanlık, hınç, kin), 91. basamaktaki Gurur (boş, beyhude şeye güvenip aldanma, boş şeylerle övünme) en başa gönderir ve neredeyse bitiriyorken sizi Rıza 'ya yollayan 100. basamaktaki Kazâ insanı aşağılara çekmek için bekliyordur.

Yukarıdaki basamaklarda sonuca yaklaştıran hâller de vardır. Örneğin 89'daki İzzet (yükseklik, aziz olmak, saygı, ikram, yücelik, kudret) 98'deki Bad-ı Aşk 'a (aşk fırtınası), 90'daki Vahdet (birlik, bir ve tek olma, kendi kendine kalış) 99'daki Halet 'e (takdir, hal olmanın ve bulunmanın türlüsü) kadar gitmenizi sağlar. Bunların arasında en ilginci 87'deki Muhabbet ' tir (sevme, sevgi, dostluk, dostça konuşma). Bu basamağın altında “BUYRUN VİSALE” yazmaktadır ve sizi doğrudan oyunun bitiş noktası olan VİSAL 'E ( dosta ermek, sevgide kavuşmak ) taşımaktadır.

Oyun yukarıdaki bilgilerden de anlaşılacağı gibi kazanma gayesiyle oynanacak bir oyun olmaktansa insanın kendini tanımasını amaçlamaktadır.

Oyunun Powerpoint'te hazırlanmış sürümünü indirmek için tıklayın.

Şarköy

2005-06-29T20:44:00.001+03:00

Şarköy, Tekirdağ’ın Marmara Denizi’ne kıyısı olan ilçelerinden biridir. 80’li yılların başında babamın emekli olmasının ardından bir yazlık almamız vesilesiyle Şarköy ile tanışmış oldum. Uzun yıllar yazlarımın geçtiği bu yöreye son yıllarda pek sık gidemesem de en son geçen sene ziyaret etmiştim. Bu nedenle bilgilerim güncel sayılır.

İstanbul’un Kadıköy yakasından da, Esenler’den de seyahat acenteleri (Şarköy Seyahat ve İstanbul Turizm) ile neredeyse günün her saatinde otobüs bulmak mümkündür. Otobüs ile yolculuk 4-4.5 saat sürer. Otomobil ile gidecekseniz, izlenecek yol Tekirdağ üzerinden geçer. Tekirdağ - Malkara yolunun 48. km’sinde güneye doğru sapılarak, 38 km’lik bir yolla merkeze, sahile inilir. Tepelerin arasından sürekli dönemeçlerle ilerleyen yolda sanki hiç denizi göremeyecekmişsiniz gibi gelir. Denizi gördüğünüzde de yol boyunca gördüğünüz ağaçlar kaybolur; ilçe merkezi ağaç bakımından maalesef fakirdir.

Şarköy’de özel plajlar bulunmaması nedeniyle 60 km’ye varan uzun sahillerinin neredeyse her yerinden denize girilebilir. İki büyük mendireğinden biri balıkçı barınağı olarak kullanılmaktadır. Coğrafi konumu nedeniyle genelde rüzgârlı bir havası vardır. Beldeleri Mürefte ve Hoşköy’de hem kalınabilecek hem de günübirlik gidip gezilebilecek yerlerdir. Şarköy’de birkaç küçük kapasiteli otel ve pansiyon dışında genelde yazlıkçı yerleşim yaygındır. Bundan 20 - 25 yıl önce az sayıdaki yazlığın olduğu Şarköy, bugün yazları 160-170.000 nüfusa ulaşmaktadır. Cumartesi – Pazarları İstanbul’a yakınlığı nedeniyle daha bir kalabalıktır, yani başınızı dinlemek için gidilebilecek bir yerden olmaktan çıkmıştır. Çok para harcamadan eğlenmek ve denize girmek istiyorsanız Şarköy’ü tavsiye ederim.

Şarköy’ün neyi meşhur derseniz akla hemen şarapları gelir. Yöre halkı göçmen ağırlıklıdır ve çoğunlukla bağcılıkla uğraşır. Şarköy’de ilçe merkezi, beldeler ve köylerde Tekel Şarap Fabrikası dâhil 30’dan fazla şarap fabrikası bulunmaktadır. Bağcılığın yanında zeytincilik de gelişmiştir. Cuma günleri kurulan pazarda yörede yetişen taze meyve ve sebzeleri bulabilirsiniz.
Marmara ve Avşa Adalarına haftanın belirli günleri motor kalkar. Çevredeki yakın ilçelere ve Çanakkale’ye düzenli midibüs / minibüs seferleri vardır. Faytonlarla da şehir içinde dolaşmak ayrı bir zevktir. Son zamanlarda açılan Seracılık ve Turizm ve Otelcilik bölümlerinin bulunduğu Trakya Üniversitesi’ne bağlı Meslek Yüksek Okulu’nun da ilçeye hareket getirdiğini eklemek gerekir.

Ned Pamphilon, Atatürk hayranı bir İngiliz ressam

2005-06-28T21:32:00.001+03:00

Ned Pamphilon, bir İngiliz ressam. Bir süredir İstanbul'da yaşıyor.
Şu aralar en büyük hayali Boğaz Köprüsü'nün altını gökkuşağı renkleriyle boyamak. Bu projeyi tanıtmak için de bir site açmış. Gezmenizi tavsiye ederim.

Benim asıl ilgimi çeken bu projeden çok Atatürk portreleri yapmış olması. Bunların için de Atatürk Gülümsüyor diye bir seri resim çalışması var ki özellikle dikkate değer. Ned Pamphilon'un Türklere yaranmak için böyle bir çaba içine girdiğini hiç sanmıyorum. Buna gereksinimi yok. Elin İngilizi Atatürk'ten etkilenir, onu anlamaya çalışır ve hayran olurken, varlık nedeni Atatürk olanların ona karşı oluşları ve tüm mirasını yok etmeye çalışmaları, kanıma dokunuyor sadece... İşte bu nedenle Ned Pamphilon diyorum.

Farklı Bir Yalova

2005-06-27T17:57:00.001+03:00

Bir Pazar günü Yalova’ya gidelim diye yola çıktık. Niyetimiz bir taşla birkaç kuş vurup, görmeyi arzu ettiğimiz birkaç yere uğramaktı. Bunların arasında Karaca Arboretum, Termal’deki Atatürk Köşkü ve Atatürk’ün Yürüyen Evi (Köşkü) vardı. Atatürk “Yalova benim kentim” demiş; doğru da söylemiş. Şehirde pek çok yerde Atatürk’ün izi var.

Ulaşım

Kartal’dan deniz otobüsü ile 40 dakikada Yalova’ya varıyorsunuz. İstanbul’dan arabayla giderseniz Eskihisar’dan arabalı vapura binip, ya da Yenikapı’dan veya Pendik’ten feribotla Yalova’ya varabilirsiniz. Eğer deniz otobüsü ile geldiyseniz ve aceleniz yoksa iskelenin karşısındaki çay bahçesinde bir bardak çay içip önce bir yorgunluk atmanızı tavsiye ederim; biz öyle yaptık.

Karaca Arboretum

Çaydan sonra bir Termal minibüslerine atlayıp Karaca Arboretum’un yolunu tuttuk. Bu arada Arboretum sadece Pazar günleri saat 13:00 – 18:00 arası halka açık. Arboretum canlı ağaç müzesi ya da ağaç parkı olarak da tanımlanıyor. Eğitim ve bilimsel amaçlı ağaç ve çalı tipi bitkilerin yetiştirildiği yer anlamına geliyor.

Türkiye’de erozyonla mücadele ateşini yakan TEMA Vakfı’nın kurucusu ve başkanı Hayrettin Karaca’nın 1980 yılında 13,5 hektar alan üzerine kurmuş olduğu Karaca Arboretum’da 7,000 değişik odunsu bitki (ağaç) türü ve 2,000 çeşit soğanlı, otsu bitki bulunmakta. Yanınıza mutlaka bir rehber verilerek yapacağınız gezi 13,5 hektarlık alanın 3,5 hektarını kapsıyor ve 45 dakika – 1 saat kadar sürüyor. Gezerken çimlere basıyor fakat toprağa basmıyorsunuz; böylece tohumlara zarar vermeniz engelleniyor. Ayrıca gezi sırasında sigara içmek de yasak. Arboretuma giriş ücretleri tam 3, öğrenci 1,5 YTL.

Arboretum ilk kurulduğunda kozalaklı, özellikle de bodur kozalaklı bitkilere ağırlık verilmiş, daha sonra meyve ağaçları, endemik (sadece Türkiye’de yetişen) otsu bitkiler, dünyanın en geniş meşe türleri koleksiyonu ile yalnızca Türkiye bitki varlığına (flora) özgü değil, dünyanın her yerinden değişik bitkilerle zenginleştirilmiş.

Girişte dünyanın en uzun ağacı sequoiadendron giganteum ve dünyanın en geniş gövde çapı yapan (12 m) ağacı mamut ağacı sizi karşılıyor. İslamiyet öncesi Türklerin totem ağacı olarak taptığı huş ağacını da burada görebilirsiniz. Çin’de - 20 derece sıcaklıktaki iklimlerde bile yaşayabilen tüylü palmiye, pembe renkli bulut gibi çiçekleri olan bulut ağacı, 15 yılda bir çiçek açan ve açınca ölen sabır ağacı, Kanada bayrağı üzerinde simgesini gördüğümüz şeker akçaağaç ilginizi kesin çekecek ağaçlardan sadece birkaçı. Şeker akçaağaçtan elde edilen sıvı Kanada’da tatlı yapımında da kullanılıyormuş. Arboretum’da yaşayan fosil ağaçlar da mevcut. Bunlardan biri, iğneyapraklı olmasına rağmen kışın yapraklarını döken bir tür. Fosil ağaç denmesinin nedeni ise 1940’lı yıllarda daha varlığı bilinmezken fosillerinin bulunmuş olması. Daha sonra rastlanan bir örneğinden çoğaltılarak dünyaya yayılmış. Yaşayan hiçbir akrabası olmayan bir başka fosil ağaç da ginko biloba. Milyonlarca yıldır yaşayan bu ağacın meyveleri Çin tıbbında önemli bir yer tutmuş. Minyatür ağaç yetiştirme tekniği olan bonzai esaslarına göre bir kaya üzerinde kısıtlı besin ve su ile büyütülen ve sürekli budanan minyatür ağaç görülmeye değer. Bir göknar türü olan ve dünya üzerinde yalnızca 18 adet kalan “Nebro” da tükenmekte olan bitkilerden.
Arboretum’un karşı tarafında Karaca Fidanlığı bulunuyor. Arabayla gelmişseniz ve bir bahçeniz varsa, çok çeşitli ağaca ait fidanı burada bulabilir ve satın alabilirsiniz. Buradan elde edilen gelir arboretuma aktarılıyor.

Termal, Atatürk Köşkü

Yalova’ya gelip de Termal’e uğramadan gidilmez. Termal tesisleri Yalova’ya 12 km uzaklıkta, Karaca Arboretum’dan sonra 8–9 km’lik mesafede. Termal banyolarıyla ünlü bir ilçe. Burada Turban’a ait büyük bir tesis var. Tesis bünyesinde saunalar, banyolar, termal açık havuzlar, oteller, lokantalar, gezi parkurları, içmeler ve Atatürk’ün müze köşkü var.
Atatürk’ün Köşkü, Atatürk’te çıkan siroz hastalığına iyi geleceği söylenmesi üzerine Prof. Mimar Hakkı Eldem tarafından tasarlanmış ve 1929 yılında 38 günde inşa edilmiş. İçindeki eşyaların bir kısmı İstanbul’daki çeşitli saraylardan getirilmiş. 4 kabul salonu ve 11 odası bulunan köşkün her yanında çok az eşya ile sağlanmış sadelik esas. İkinci katta Atatürk’ün kahvaltı etmek için kullandığı bambu takım, yatağı, banyosu, Afet İnan’ın ve manevi kızlarının kaldığı odalar var. Özellikle üst kattaki odaları gezerken Atatürk’ün manevi varlığını hissetmemek imkânsız. Bina Cumhuriyetin ilk yıllarında hükümetin yaz dönemi çalışmalarını yaptığı yer halini almış, Ulu önderin vefat ettiği Dolmabahçe Sarayı’na gidişinden önce en son burada kaldığını da söylemeliyim.

Atatürk’ün Yürüyen Evi (Köşkü)

Atatürk’ün yürüyen köşküne iki şekilde ulaşmak mümkün. Ya sahilden Barış Manço Açık Hava Tiyatrosu’nun yanından hızlı feribot iskelesini de geçerek sahil yolunu izleyeceksiniz ki bu şekilde gitmek için yürümeyi sevmeniz gerekiyor, zira yürüyüş ortalama bir hızla 1 saate yakın sürüyor, ya da Yalova Hastanesi’nin yanından girip arabanızı Adalet Sarayı’nın yakınlarından bir yere park edip, sahile ineceksiniz.

Köşk ve çınar ağacının hikâyesi şöyle:

Yalova’da o devirde bulunan Millet Çiftliği içinde 1929 yılında Atatürk’ün ikameti için mütevazı bir köşk yapılmış. Atatürk Yalova’ya 1936 yılındaki gelişinde Millet Çiftliği’ndeki köşkün pencerelerini zarar vereceği için yanındaki çınarın dalını kesileceğini öğrenmiş. Ağacın bir dalının bile kesilmesini istemeyen Atatürk köşkün ağaçtan uzaklaştırılmasını istemiş. Binanın temelleri açılıp ve temellerin altına zor ve çok yavaş ta olsa raylar döşenmiş. Bina rayların üzerinde doğuya doğru 4 m kaydırılmış. 11 Ağustos 1936 günü yapılan bu işlemi yanında bulunan kız kardeşi Makbule Hanım, Affet İnan, Yunus Nadi, Muhafız ve yakın arkadaşları izlemiş. Atatürk 11 Haziran 1937’de şahsına ait bütün taşınamaz mallar gibi bu köşkü de Türk Milletine bağışlamış. Diğer tüm köşkler gibi Yürüyen Köşk de halen müze olarak korunuyor. Atatürk’ün bir dalının bile kesilmesini istemediği Ulu Çınar ve yanındaki köşk, ağaç sevgisi ve çevre bilincinin de bir anıtı olarak ziyaretçilerini bekliyor. Yürüyen Köşk ‘Atatürk bahçe Kültürleri Merkez Araştırma Enstitüsü’ arazisi içinde bulunuyor.

ÖNEMLİ TELEFONLAR

Karaca Arboretum: (226) 833 77 67
Termal Tesisleri: (226) 675 74 00

Berlin - Bağdat Demiryolu

2005-06-20T17:28:00.000+03:00

Berlin - Bağdat Demiryolu: II. Abdülhamit dönemi ve sonrasında Musul bölgesi, zengin ekonomik kaynakları ile hem Alman ve hem de İngilizlerin ilgisini çekmiştir. Bu ülkeler, bölgedeki ticari faaliyetleri yanında petrol arama ve işletme hakkı elde etmeyi de istemişlerdir. 1871’li yıllarda Mezopotamya’da araştırma yapan bir Alman heyeti, bölgede zengin petrol yatakları bulunduğunu Osmanlı Devleti’ne bildirmiş ve 1873 yılına kadar Haydarpaşa – İzmit hattı tamamlanmıştır. Bu durum üzerine II. Abdülhamit, bölgede yapılacak petrol aramalarını hızlandıracak 1888 ve 1898’de yayınladığı iki özel fermanla, Musul ve Bağdat vilayetlerindeki petrol alanlarını Hazine-i Hassa’ya (kendi özel mülkü) bağladığını açıklamıştır. Ancak büyük güçler buradaki petrol varlığına kayıtsız kalmamış ve buraya sahip olma yolları aramışlardır. Berlin - Bağdat demiryolu yapımını üstlenen Alman ağırlıklı “Anadolu Demiryolu Şirketi”, 1888’de hattın geçtiği arazide bulunabilecek hammaddeleri çıkartma ve işletme yetkisini Osmanlı Devletinden almıştır.

Demiryolu inşaatının özendirilmesi için de Sultan’ın teknik danışmanı Alman demiryolları mühendis Wilhelm Von Pressel görevlendirilmiştir. Von Pressel Basra Körfezine kadar uzanacak Mersin, İskenderun, Basra limanlarını hinterlandlarına bağlayarak Almanya’yı el değmemiş maden kaynaklarına ve tarım ürünlerine ulaştıracaktı. Ne var ki; demiryolları inşaatı Kürt ve Arap ayaklanmaları karşısında bölgelere kısa sürede jandarma ve asker gönderilmesini sağlayarak Sultan’ın otoritesinin kurulmasına yardımcı olacağı şeklinde takdim edilecekti. Almanlar ile anlaşma 1888 Ekim’inde imzalanmıştır. Bu demiryolu için km başına 15,000 frank kar garantisi verilmiş ve bu paraların Düyun-u Umumiye’nin (Borçlar İdaresi) toplayacağı vergilerden ödenmesi kararlaştırılmıştır.

Ayrıca demiryolunun geçeceği, devlete ait olan toprakların mülkiyeti imtiyaz sahiplerine bedelsiz devredilecek, bina yapılacak, topraklara kira ödenmeyecek, kum, çakıl ve taş ocakları bedelsiz kullanılacak, demiryolu yapımı için gerekli keresteler devlet ormanlarından kesilecek, demiryolunun her bir yanındaki yirmi kilometre genişliği olan şeritlerdeki madenler işletilebilecek, arkeolojik eserleri aramak, kazılar yapmak serbest olacaktı. B.B.B (Berlin, Bağdat, Basra) hattı olarak da bilinen bu demiryolu; Haydarpaşa’dan başlayıp İzmit, Eskişehir, Konya’dan geçip Basra’ya kadar inşa edilecektir. 1888 – 1895 yılları arasında İzmit - Konya arasındaki hat tamamlanır. Almanların hattı Nusaybin’e kadar uzatmaları ise 1918 yılını bulur.
B.B.B hattının yan kollarıyla beraber uzunluğu 3773 km.dir. Bu demiryolu için Osmanlı 1991 yılına kadar Almanlar’a 4.080.000 altın kâr garantisi olarak ödemiştir.

Gerçekten Anadolu’nun ve Osmanlı İmparatorluğunun çağına ayak uydurabilmesi için zamanın en iyi ulaşım aracı olan demiryolu yapımına başlaması önemlidir. Ancak vahim olan demiryolu ağının imparatorluğun gereksinimlerine göre değil de, yayılmacı ülkelerin isteklerine boyun eğerek bedelini çok fazlasıyla ödemesidir.

Kurtuluş savaşı sonrasıyla II.Dünya Savaşı sonuna kadar geçen sürede ulaşım politikası yine demiryollarına ağırlık vererek yürütülmüş ve ülkenin dışla bütünleşmesini sağlamaktan çok iç pazar bütünlüğünün sağlanması ilkesi benimsenmiştir.

Yabancı şirketlerin imtiyazında bulunan 4060 km. demiryolu devletleştirilirken 1924-1945 yılları arasında 3383 km yeni demiryolu yapılmıştır.

Kaynaklar: http://www.google.com.tr/url?sa=U&start=10&q=http://kerkukfeneri2.sitemynet.com/tr/tarihcog/bin/lozansonrasi.htm&e=9707, http://www.trafikguvenligi.org.tr/, http://www.gallipoli1915.org/, http://www.radikal.com.tr/

İki Aydınlanma Fıkrası

2005-06-19T21:31:00.000+03:00

AYDINLANMAK KOLAY DEĞİL

Adamın biri Ant dağlarında ünlü bir aydınlanma grubu duymuş. Aralarına katılmaya karar vermiş ve bin bir zahmetle gruba ulaşmış. “Beni de aranıza alın”, demiş.

Grubun başı “Öyle hemen kolay değil aramıza katılmak. Önce bir sınavdan geçmen gerekiyor.” demiş. “Nedir sınav?” diye sormuş adam. Rahip: "Bir on sene yemek yiyecek, uyuyacak ve sadece düşüneceksin, ama hiç kimseyle konuşmayacaksın. Tek kelime bile etmeyeceksin. On sene sonra fikir olarak ne ürettiysen bize üç kelimede ifade edeceksin."

Peki demiş adam. On sene yemiş, uyumuş, düşünmüş. On sene bitmiş; herkes merakla toplanmış bakalım adam ne diyecek diye. Adam "Yemekleriniz çok kötü" demiş üç kelimeyle. Bütün rahipler şaşırmış. Başrahip, “İyi güzel de, aradığımız cevap bu değildi. Yemekleri düzeltiriz, ama seni bu şartlarla aramıza alamayız. Eğer gerçekten istiyorsan bir on sene daha beklemeliyiz.", demiş.

Yine peki demiş adam. Yine on sene geçmiş. Rahipler toplanmışlar bir şey bulmuştur diye. Adam bu sefer "Yatak çok berbat" demiş. Rahipler birbirlerine bakmış. Başrahip, "Onu da düzeltiriz, ama hâlâ aradığımız cevap bu değil. Gerçekten aramıza katılmak istiyorsan yine bir on sene beklemeliyiz" demiş.

Yine olur demiş adam. Yine geçmiş bir on sene. Bütün rahipler, artik bu sefer bir şey bulmuştur diye merakla adama bakarken adam "Ben artik gidiyorum" demiş yine üç kelimeyle.

Başrahip artık dayanamamış, sinirlenmiş ve şöyle demiş "Bildiğin yere git ulan, 30 senedir şikâyetten başka bir şey yapmadın zaten"

BU DA BUDDHA

Ve Buddha onlara dedi:

- Size benim kim olduğum sorulduğunda, ne cevap vereceksiniz?

Onlar dediler:

- Sen bizim var oluşumuzun temelindeki eskatalojik manifestasyon ve açıklanan öz benliğimiz bağlamının ontolojik temelisin.

Ve Buddha cevap verdi:

-Haa!?

İstanbul'un Sokakları...

2005-06-16T21:51:00.001+03:00

Tarih Vakfı'nın web sitesinde yayımlanan İstanbul'un Sokakları adlı makaleyi görünce sevindim. Ben de bir zamanlar İstanbul A'dan Z'ye Rehber Atlas'ı alıp tüm sokak isimlerini gözden geçirmiştim. Aynı işi yapan başkaları da olduğunu bilmek ne güzel. "Demek ki bu konuyu merak eden tek ben değilmişim", dedim.

O zaman ilginç bulduğum sokak adlarına örnek vermek gerekirse, Basamaklı Merdiven Sokak (basamaksız merdiven nasıl oluyorsa?), Tom Tom Kaptan Sokak ve Sormagir Sokak aklıma ilk gelenler... Bir de lise arkadaşlarım Mert Demir ve Emre Omacan'ın üniversite yıllarında Can Tezcan ile birlikte Beşiktaş'ta kurmuş oldukları şirketin adresinin "Maşuklar Yokuşu, Loşbahçe Sokak" olduğunu anımsıyorum. Merdivenli sokak deyince; Osmanlı zamanında yaşamış ve Kırım Harbini finanse etmiş meşhur Yahudi banker Avram Kamando'nun yaptırmış olduğu Galata'daki Bankalar Caddesi ve Banker Sokağı birbirine bağlayan sarmal merdivenleri de unutmamak gerek... (bkz. yukarıdaki resim)

Derdim Bana Derman İmiş

2005-06-07T22:47:00.000+03:00

Dermân arardım derdime
Derdim bana dermân imiş.
Burhân arardım kendime
Aslım bana burhân imiş.

Sağım solum gözler idim
Dost yüzünü görsem deyü
Taşralarda arar idim
Ol cân içinde cân imiş.

Öyle sanırdım ayrıyım
Dost gayrıdır ben gayrıyım
Benden görüp işiteni
Bildim ki o cânan imiş.

Savm u selât u hacc ile
Sanma biter zâhid işin
İnsân-ı kâmil olmağa
Lâzım olan irfan imiş.

Kanden gelir yolun senin
Ya kande vârır menzilin
Nerden gelip gittiğini
Anlamayan hayvân imiş.

Mürşid gerektir bildire
Hakk'ı sana hakk-el-yakîn
Mürşidlî olmayanların
Bildikleri güman imiş.

Her mürşide verme gönül
Yolunu sarpa uğratır
Mürşidi kâmil olanın
Gayet yolu âsan imiş.

İşit Niyâzî'nin sözün
Gizlemez aslâ Hak yüzün
Hak'dan ayan bir nesne yok
Gözsüzlere pinhan imiş.

Niyazi Mısri

Sözlükçe

Burhan / Bürhan: Delil

Zahit: 1) Dinin yasak ettiği şeylerden sakınıp buyurduklarını yerine getiren (kimse) 2) mecaz Kaba sofu.

İrfan: İç dünyanın bilgisi
(ilim: dış dünyanın bilgisi)

Kanden: Nereden?

Kande: Nereye?

Mürşit: Manevi öğretmen

Güman: kuşku, şüphe, tereddüt, ikircik.

Asân: Rahat, açık

Ayan: Belli, açık

Pinhan / pünhan: Gizli, saklı, gizlenmiş

Fiyat ve Değer Arasındaki Fark

2005-06-06T19:49:00.000+03:00

Bir gün Avrupa'nın ünlü sanat merkezi kentlerinden birinde gezen çocuğun biri bir vitrinde çok hoş bir tablo görür. Tablonun bedeli oldukça pahalıdır. Çocuk bu tabloyu bir sonraki sene abisinin doğum gününe almayı ister ve bir iş bulup kıt kanaat geçinerek biriktirdiği tüm para ile mağazaya gider.

Şanslıdır, tablo hala satılmamıştır. İçeri girer, tabloyu bir süre yakından izledikten sonra resmi yapan sanatçıyı bulur ve "Ağabeyimin doğum günü için bu resmi satın almak istiyorum, tüm param da bu kadar" der.

Ressam bir süre düşündükten sonra resmi paketler ve çocuğa satar. Çocuk paketini alır ve teşekkür ederek çıkar. Mağazada adamın arkadaşları da vardır ve şaşkın şaşkın sorarlar: "Sen ne yaptın, o resmin değeri milyonlar ederdi. Neden bu kadar cüzi bir rakama sattın?" Adam cevap verir: “Evet, ben bu resme milyonlarını verecek bir sürü insan bulabilirdim, ancak tüm servetini bu resme verecek kaç kişi bulabilirdim?"

Günün Sözü:
Günümüzde insanlar her şeyin fiyatını biliyor, fakat hiçbir şeyin değerini bilmiyorlar.
Oscar WILDE

Sevgili Dostum Mert Önder'e bu güzel hikayeyi gönderidiği için teşekkür ediyorum...

Tepkisizlik

2005-06-02T22:10:00.000+03:00

Çağımızda tepkisizlik insanlığın en büyük dertlerinden biri. Çevremizde hoşumuza giden veya gitmeyen bir çok şey oluyor ve biz bunlar karşısında çoğunlukla olumlu veya olumsuz herhangi bir bildirimde bulunmuyoruz.

Neden?

Fikrimizin değerinin olmadığını mı düşünüyoruz?
Yoksa “ne değiştirebiliriz ki?” mi diyoruz?
“Beğendiğimi söylesem ne olacak ki?” diye mi yazmıyoruz iki satır yazıyı?

Sizce insanı tepkisiz kılan nedir?

Gücümüzün farkında değiliz. Bir olay karşısında olumlu veya olumsuz tepkimizi ortaya koymamız belki de çok şeyi değiştirebilecekken, köşemizde izleyici olmayı seçiyoruz.
Peki, olumlu ya da olumsuz düşüncelerimizi birbirimizle nezaketle paylaşmak daha güzel değil mi? Bir şeyi daha iyiye yöneltmek için o şey hakkındaki neleri niçin beğendiğimizi ya da beğenmediğimizi söylemek, yazmak aslında o kadar önemli ve değerli ki…
Ünlü virtüöz piyanonun başına oturmuş ve salonu hınca hınç dolduran seyircilerin önünde, konserine başlamıştı. ancak tuşlara basıp çalıyor görünmesine rağmen, telleri inceden sıkılmış olan piyanodan hiçbir ses çıkmıyordu!

Dinleyiciler, birbirine göz ucuyla bakarak ne yapmaları gerektiğini araştırıyorlar, fakat nedense tepki gösteremiyorlardı. İki saat suren sessiz konserden sonra ünlü virtüöz oturduğu yerden kalkarak büyük bir ciddiyetle onları selamladı.

Salon sürekli alkış sesleriyle çınlıyordu. İngiltere'de yaşanan bu olaydan sonra piyanist, kendisiyle röportaj yapan televizyon spikerine: -"insanlardaki tepkisizliğin nereye kadar varacağını öğrenmek istedim" .... diyordu... "Meğer sınırı yokmuş..

Her Yıl Yeniden Samsun'a Çıkmak

2005-05-19T22:47:00.001+03:00

Bugün 19 Mayıs 2005; Mustafa Kemal’in Samsun’a çıkışının 86. yılı. O gün doğanlar, bugün 86’lık delikanlılar ve genç kızlar. O günkü durumu göz önüne getirmek için bakın Atatürk Nutuk’a nasıl başlıyor:

1919 senesi Mayıs'ın 19.uncu günü Samsun'a çıktım. Vaziyet ve manzara-ı umumiye:

Osmanlı Devleti'nin dahil bulunduğu grup, Harb-i Umumi’de (1. Dünya Savaşı) mağlup olmuş Osmanlı ordusu her tarafta zedelenmiş, şeraiti ağır bir mütarekename (anlaşma) imzalanmış. Büyük Harbin uzun seneleri zarfında, millet, yorgun ve fakir bir halde. Millet ve memleketi Harb-i Umumiye sevk edenler, kendi hayatları endişesine düşerek, memleketten firar etmişler. Saltanat ve hilafet mevkiini işgal eden Vahdettin, mütereddi (soysuzlaşmış), şahsını ve yalnız tahtını temin edebileceğini tahayyül ettiği deni (kişiliksiz) tedbirler araştırmakta. Damat Ferit Paşa'nın riyasetindeki (başkanlığındaki) kabine; aciz, haysiyetsiz, cebin (korkak), yalnız Padişahın iradesine tabi ve onunla beraber şahıslarını vikaye edebilecek (koruyacak) herhangi bir vaziyete razı.

Ordu'nun elinden esliha (silahı) ve cephanesi alınmış ve alınmakta... İtilaf Devletleri, mütareke ahkamına (ateşkes hükümlerine) riayete (uymaya) lüzum görmüyorlar. Birer vesile ile, İtilaf donanmaları ve askerleri İstanbul'da. Adana vilayeti Fransızlar; Urfa, Maraş, Ayıntap İngilizler tarafından işgal edilmiş. Antalya ve Konya'da, İtalyan kıtaat-ı askeriyesi (askeri birlikleri); Merzifon ve Samsun'da İngiliz askerleri bulunuyor. Her tarafta, ecnebi zabit ve memurları ve hususi adamları faaliyette. Nihayet, mebde-i kelam (anlatmaya başladığımızı) kabul ettiğimiz tarihten dört gün evvel, 15 Mayıs 1919'da İtilaf Devletlerinin muvafakatiyle (kabul etmesiyle) Yunan
ordusu İzmir'e ihraç ediliyor.

Bundan başka, memleketin her tarafında, anasır-ı Hıristiyaniye (Hıristiyan unsurlar) hafi (gizli), celi (açık), hususi emel ve maksatlarının temin-i istihsaline (gerçekleştirilmesine), Devletin bir an evvel çökmesine sarf-ı mesai ediyorlar (çalışıyorlar).
…

Mustafa Kemal, işte bu zor şartlarda akıl almaz bir güçle, memleket sevgisiyle yanan yürekleri birleştiren ve ona ruh veren kuvvet oldu. Onun yüksek askeri zekası ve iradesi sayesinde Türk ulusu zamanın en kuvvetli devletlerine karşı hiç kimsenin tahmin edemeyeceği bir zafer kazandı ve bu zafer boyunduruk altında yaşayan tüm uluslara örnek oluşturdu.

Bugün ülke ve ulus olarak içinde bulunduğumuz durumu düşündüğümde, Samsun’a her yıl yeniden çıkılması gerektiğinin farkına varıyorum. Atatürk’ün yaktığı ışık yolumuzu aydınlatmaya devam ediyor ve çağlar boyunca devam edecek. Onun Kurtuluş Savaşını başlatmak için Samsun’dan çıktığı yolculuk bitmedi, bitmeyecek!

TAŞİYOMİ???

2005-05-17T22:17:00.001+03:00

Taşiyomi sözcüğünü hiç duydunuz mu? Ben de Cumhuriyet Gazetesi’nin Okur Köşesinde Dr. Mehmet Murat İldan’ın yazısını okuyana kadar bilmiyordum. Taşiyomi Japonca ayakta okuma alışkanlığını belirtmek için kullanılan bir sözcükmüş! Orada artık ayakta okumak gibi kavramlar ortaya çıkıyor, peki bizde durum ne?

Türkiye’de toplumun %94’ü televizyon seyrediyor, % 4.5’i kitap okuyor.

Türkiye’de 40 milyon insan hiç kitap okumuyor.

Düzenli okuma alışkanlığı denince istatistikler ise şöyle:

Japonya’da %14, ABD’de ise %12, Türkiye’de ise %1’den az

Yılda kaç kitap okunduğuna bakınca;

Bir Japon yılda ortalama 25 kitap okuyor

6 Türk’ü bir araya getirdiğimizde yılda ancak 1 kitap okuyorlar.

Durumun ciddiyetini dikkatlerinize sunarım.

İmparatorun Yürüyüşü - Luc Jacquet

2005-05-17T22:10:00.001+03:00

Her kış, yalnızca Antarktika’nın acımasız buz çöllerinde, dünyanın en zor iklim şartlarına sahip bu bölgesinin en derinlerinde, gerçekten olağanüstü bir yolculuk gerçekleşiyor; bin yıllardır olduğu gibi... Binlerce imparator penguen türlerinin devamını sağlayabilmek için okyanusun mavi güvenliğini terk edip, kıtanın en içlerindeki bir bölgeye, üreme alanlarına doğru yolculuğa başlıyorlar. Burası o kadar soğuk, o kadar rüzgardan korunaksız ve o kadar uç noktalarda bir yer ki, başka bir yaşam formunu desteklemiyor; işte bunun için de güvenle yumurtlayabilecekleri tek yer; tabi dayanabilirlerse…

Penguenler, o küçük adımlarıyla, kimi zaman göz gözü görmez tipi altında, saatte 250 km hızla esen rüzgara karşı, tek sıra halinde 200 km’lik bir mesafeyi katetmek için günlerce yürüyorlar. Romantik randeevuları için üreme alanına vardıklarında yıl boyunca sadık kalacakları eşlerini seçiyorlar ve çok özel bir danstan sonra çiftleşiyorlar. Haftalar geçiyor ve dişiler yumurtluyor. Bu zamana kadar hiçbir şey yemeden bekleyen anneler, yumurtalarını eşlerine devredip 200 km’lik yolu devirip, kar leoparlarından kurtulabilirlerse, balıklarla dolu okyanusa geri dönüyorlar. Babalar bu arada -40 0C soğukta ayaklarının üzerinden indirmedikleri değerli yumurtalara bakmak ve kutup kışının korkunç rüzgarlarına karşı korumakla yükümlüler; çünkü yumurtalar buza değerse birkaç saniye içinde donuyor ve yavrular daha doğmadan ölüyor.

Erkeklerin 4 ay boyunca hiçbir şey yemeden bekledikleri bu dönem sonunda yumurtalar çatlıyor. Kursaklarında kalan son yiyecekleri yavrularına yediren erkekler eşlerinin dönmesini beklemeye başlıyorlar. Eğer dişiler, yavrular doğduktan sonra 48 saat içinde dönmezlerse, yavrular ölüyor, çünkü babaların onları besleyecek gücü kalmıyor. Eşler bir araya gelince roller değişiliyor ve bu sefer açlıktan ölmek üzere olan babalar en zor yolculuğa çıkıyorlar; çünkü yürüyecek dermanları yok… Bu arada yavrular dev fırtına kuşlarının gazabına uğrayabiliyorlar da…Havalar ısınıp, buzlar erimeye ve kırılmaya başlayınca yolculuk tekrar ediyor, ta ki yavrular Atlantik’e varıp kendilerini mavi sulara bırakıncaya kadar.

Luc Jacquet, bu inanılmaz macerayı tam takım bir film ekibiyle 13 ay boyunca Antarktika’da kalarak kameraya çekmiş. Bu süre zarfında Fransız Bilim Merkezi’nde kalan ekip, dünya üzerinde buluna 40 kadar imparator penguen kolonisinden yalnızca birine odaklanmış. Penguenlerin deniz altındaki çekimleri profesyonel dalgıçlar tarafından yapılmış. Filmin harika müzikleri ise Emilie Simon tarafından gerçekleştirilmiş.Belgesel sevin veya sevmeyin, ama bu filmi izleyin, derim. İnsanoğlunun alacağı çok ders var…

Konfüçyüs'e Sormuşlar...

2005-05-17T22:09:00.000+03:00

Konfüçyüs’e sormuşlar: ”Bir ülkeyi yönetmek için çağrıldıysanız, yapacağınız ilk iş ne olurdu? “

Şöyle yanıtlamış: “Hiç şüphesiz dili gözden geçirmekle başlardım. Dil düzensiz olursa sözler düşünceyi anlatamaz. Düşünce iyi anlatılamazsa, yapılması gereken sözler, işler iyi yapılamaz. Görevler gereğince yapılmazsa, âdetler ve kültür bozulur. Âdetler ve kültür bozulursa, adalet yanlış yola sapar. Adalet yoldan çıkarsa, şaşkınlık içine düşen halk ne yapacağını bilemez. İşte bunun için hiçbir şey dil kadar önemli değildir.”

DAHİ ANLAMINA GELEN DE AYRI YAZILSIN!

2005-05-17T22:06:00.000+03:00

Günlük yazılarda dikkatimi çeken çok önemli bir hata “dahi” anlamına gelen “de” bağlacının ayrı yazılmaması. Hadi Televole programlarında yanlış yazıyorlar diyordum; geçen gün TRT’nin de bu konuda hata yaptığına şahit olunca yapacak çok şey yokmuş hissine kapıldım, fakat yine de savaşmak gerektiğini düşünüyorum.

Eğer de’nin ayrı yazılıp yazılmayacağına karar vermekte zorlanıyorsanız, çoğunlukla doğru sonuç veren şu basit testi yapabilirsiniz:

Söz konusu de veya da eki cümleden çıkarın, geriye kalan cümlenin o haliyle anlamlı olup olmadığına bakın. Kalan cümle anlam ifade ediyorsa “de” veya “da” ayrı yazılmalıdır. Eğer anlam ifade etmiyorsa bitişik yazılır.

Örneğin:

“Kalemin bende kaldı.” Eğer bu cümledeki “de” ekini kaldırırsak, “Kalemin ben kaldı” anlamsız bir cümledir. O zaman “de” bitişik yazılacaktır.

“Sinemaya ben de gitmek istiyorum.” Bu cümledeki “de” sözcüğünü kaldırırsak cümle

“Sinemaya ben gitmek istiyorum” şekline dönüşür ve anlamı bozulmaz. Bu nedenle bu cümledeki “de” ayrı yazılmalıdır.

Bir başka örnek olarak “Odada da rahat durmuyorsun.” cümlesini inceleyebiliriz. İlk da ismin de hali (yani içinde manasında) için kullanılırken, ikinci da dahi anlamında kullanılmaktadır. Odada rahat durmayan kişi kimse daha önce başka bir yerdeyken de rahat durmamıştır.
Bir de bu “de” bağlacının “ta” veya “te” diye yazılması şeklinde hatalı bir kullanım vardır.
“de” eki olsa olsa Büyük Ünlü Uyumu Kuralı çerçevesinde “da” olur ama hiçbir zaman “te” veya “ta” olmaz.

Yani;

“Barış ta geliyormuş.” ya da “Sevinç te gidiyormuş” şeklindeki kullanımlar YANLIŞTIR. DOĞRUSU “Barış da geliyormuş” ve “Sevinç de gidiyormuş” şeklinde olmalıdır.

Ayrıca veya anlamına gelen “ya da” bağlacındaki “da” da ayrı yazılır.

“Dahi” anlamına gelen “de” sözcüğünün ayrı yazılması hakkında aşağıdaki diyalog dikkatlerinize sunulur:

- Tanıştırayım. Bu da Buda!
- Benim adım da Göz de!
- Siz galiba yanlış yapmamak için tüm “de” eklerini ayrı yazıyorsunuz, değil mi?
- Dâhi anlamına gelen de, da ayrı yazılmaz mı? Mesela “Leonardo da Vinci” derken…
- Hımmm!

Rahatça anlaşılacağı üzere dahi ile dâhi sözcüklerini yazım sırasında birbirinden ayıran “^” (şapka) kullanımıdır. Türk Dil Kurumu bir zamanlar “^” kullanımını kaldırmışken bir süreden beri tekrar kullanılması gerektiğine karar vermiştir. Bu konuyu başka bir yazımızda ayrıca incelemek istiyorum.

Hepinizi bu konuda duyarlılık göstermeye davet ediyorum. Lütfen çevrenizde “dahi” anlamına gelen “de” bağlacını bitişik yazanlar varsa uyarın. Bu konuda göstereceğiniz duyarlılık Türkçe’ye verdiğiniz önemi ve değeri doğrudan yansıtacaktır. Unutmayalım ki iletişimimizi sağlayan en önemli unsur olan dilimizi kaybettikçe, doğru düşünme yeteneğimizi de kaybediyor, böylece yabancı unsurların boyunduruğuna bir daha çıkmamak üzere giriyoruz.

Sümerler çevrelerindeki site devletleri ele geçirmek için uzun vadeli planlar yaparlarmış ve işe o devletlerde konuşulan dili bozmakla başlarlarmış; gerisi de çorap söküğü gibi gelirmiş. Atalarımızdan öğreneceklerimiz olsa gerek, değil mi?

Günaydın

2005-05-14T21:13:00.000+03:00

Ne güzel bir sözcüktür GÜNAYDIN… Güne çevrenizdekilere “Gününüz aydın olsun” diyerek başlamak, çevrenizdekilerin de size aynı dilekte bulunması kadar hoş ve anlamlı bir şey olabilir mi? Bir de bir şeylerin farkına yeni vardığımızda işitiriz bu sözcüğü: “Ooooo, Günaydın Nurettin Bey!” Hatta “Uyan da balığa çıkalım!” diye de eklediler mi, herkes gülümsemeye başlar.

Aslında hepimiz kimi konularda uykuda değil miyiz? Uyanmak bazen elimizde, bazen de bizi uyandıracak birileri ya da bir şeyler gerekiyor. Her şeyi bilmeye olanak olmadığı gibi, gerek de yok. Önemli olan bilmemiz gerekeni bilip bilmediğimiz, değil mi? O zaman akla doğrudan şu soru geliyor: “Neyi veya neleri bilmeliyiz? Neyin veya nelerin bilincine varmalıyız?” Doğal olarak bu sorunun yanıtı/yanıtları herkes için farklı olabilir, ama herkes için ortak bir soru (ya da sorular) bulunabilir mi diye de düşünmekten kendimi alamıyorum; çünkü hepimiz insan olmakla ortak bir paydada buluşmuyor muyuz?

Bu arada bulacağımız ortak soruların yanıtları zaman içinde değişebilir mi? Milattan 2000 yıl önce “Neyi bilmeliyiz? Neyin bilincinde olmalıyız?” sorularının yanıtları belki de farklıydı… Yoksa pek fazla şeyin değişmediğini mi düşünüyorsunuz?

Sevgi ve saygılarımla,

Nurettin Selsil
nselsil@yahoo.com

Kadeş Savaşı

2005-04-30T17:02:00.000+03:00

Kadeş Antlaşması’nın yazılı olduğu kil tabletler İstanbul Arkeoloji Müzesinde bulunmakta. Kadeş Savaşı M.Ö. 1299 yılında Mısır ve Hitit devletleri arasında gerçekleşmiştir ve tarihe ilk Barış Antlaşması (M.Ö.1283) ile geçmiştir.

Bu savaşın diğer önemli bir yanı ise belki de lojistiğin büyük rol oynamaya başladığı ilk savaşlardan biri olmasıdır. Savaş lojistiği askerlerin ve teçhizatın uzak mesafelere hızlı bir şekilde taşınması anlamındadır.

Babası II. Sethi'nin yaptığı Mısır'ın egemenlik alanlarını genişletme çabasını sürdürmek isteyen Firavun II. Ramses, tahta çıkışının 5. yılında, Hititlerin, Mısır egemenliğinden koparıp aldıkları bugünkü Suriye'deki toprakları geri almak için harekete geçti. Bu yolculukta ilk hedefi Asi Irmağı'nın hemen kıyısında yer alan Kadeş kale kentini ele geçirmekti. O sırada Hitit tahtında oturan Kral II. Muvatalli, II. Ramses'in böyle bir sefere çıkacağı duyumunu çoktan almış ve Hitit başkentini bugünkü Çorum/Boğazkale'de yer alan Hattuşa'dan güneydeki Tarhuntaşşa'ya taşımıştı. Bu taşınma kimilerine göre lojistik destek açısından savaş alanına yakın yere gitmekle ilgiliydi.

Mısırlılar bu savaşta at ve öküz arabaları kullanmışlardır. Abu Simbel Tapınağı’ndaki rölyefler hem bu arabaları, hem de arabaların tamiri ve hayvanların bakımı ile ilgilenen lojistik destek gruplarını da göstermektedir.

Hitit savaş arabalarında kullanılan tekerlekler de, diğer ülkelerin savaş arabalarında kullanılan tek parça tahtadan yapılmış tekerleklerden değildi. Bugünkü tekerleklere benzeyen çubuklarla desteklenmiş tekerlekler kullanılıyordu. Dolayısıyla savaş arabaları çok daha hafif ve hareket yeteneği yüksek olabiliyordu. Arabanın benzerlerine göre hafif olması, her savaş arabasında iki yerine üç askerin yer almasına olanak sağlıyordu. Askerlerden birisi arabayı sürüyor, ikincisi arabadaki diğer iki kişiyi koruyacak biçimde kalkan kullanıyor, üçüncüsü ise ok ve mızrak atıyordu. Tekerleklerin yeri de Mısır savaş arabalarındaki tekerleklerin yerinden farklıydı ve bu sayede daha dengeli bir sürüşe olanak tanıyordu.

Bugün kabul edilen genel görüşe göre Hititler bu savaşa 17,000 piyade ve 4,500 savaş arabasıyla katılmışlar. Her savaş arabasında 3 asker olduğuna göre 13,500 de arabalı asker demektir. Buna göre Hititlerin toplam savaşçı sayısı 30,000 dolayında bir sayıyı göstermektedir. Buna karşılık Mısırlıların 20,000 dolayında olduğu sanılmaktadır. Hititlerin kayıplarının Mısırlıların kayıplarına göre daha az olduğu tahmin edilmektedir.Yararlanılan

Kaynaklar: http://www.mahfiegilmez.com/ , http://www.wikipedia.org/

İEL Gruplarını Birleştirmek

2005-04-21T22:11:00.001+03:00

Bugün mezun olduğum lisemin Yahoo üzerindeki tüm gruplarının moderatörlerini bir çatı altında toplamak için bir girişim başlattım. Böylece mezunlar arasındaki ilişkileri güçlendirmeyi istiyorum. İşte bu amaçla grup moderatörlerine gönderidiğim ileti aşağıda.

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
İstanbul (Erkek) Lisesi'nin Değerli Mezunu,

Yahoo üzerinde biri 130, diğeri 50 kusur üyeli iki IEL grubunun (iel_85_86 ve 6a_iel85) kurucusuyum. Mezunlar arasındaki haberleşme ve yardımlaşma olanaklarını arttırmak için Yahoo üzerindeki tüm IEL grubu kurucularını ve moderatorlerini bir çatı altında toplama düşüncesiyle iel_grubu_yöneticileri grubunu kurdum.

Bu grup sayesinde moderatörlerin süzgecinden geçerek her dönemden mezunlarımıza dağılacak iletilerin aramızdaki dayanışmanın filizlerini güçlendireceğinden eminim.

Amacım, ülkemizin ve dünyanın her kösesine yayılmış IEL'lileri birbirine iletişim zincirleri ile bağlamak, dileğim ise dayanışma kavramının yalnızca Mülkiyelilere ve Galatasaraylılara özgü olmadığını görmek.

Fitilini ateşlediğim bu hareketin siz değerli kardeşlerim / ağabeylerim / ablalarım tarafından alınıp daha ileriye götürülmesini ümit ediyorum. Lütfen bildiğiniz tüm IEL gruplarının kurucularını ve moderatörlerini bu hareketten haberdar edin.

Katılımınızla güçleneceğiz!

Sevgi ve saygılarımla,

Nurettin Selsil, IEL '85, iel_grubu_yoneticileri grubu moderatörü

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

Dilerim hedefimize ulaşırız.

Oscar ve Pembeli Meleği

2005-04-05T21:34:00.001+03:00

27 Mart Dünya Tiyatro Günü, Yıldız Kenter’in yönettiği ve tek başına oynadığı hayli kalabalık bir kadroya sahip “Oscar ve Pembeli Meleği” adlı oyunu izleme fırsatım oldu; iyi ki de oldu…Başka bir gün gitsem bu duygu selini bu kadar güçlü yaşayamazdım, çünkü Yıldız Kenter ve öğretmenlerine şükranlarını sunmak için gelen hepimizin tanıdığı 40’a yakın deneyimli tiyatro oyuncusu unutulması zor duygu yüklü anlar yaşadılar ve yaşattılar tüm seyircilere.

Ustaların öğretmeni 77 yaşındaki genç kız Yıldız Kenter, oyundaki iki ana karakteri ve yan karakterleri tek başına canlandırırken, pardon yaşarken, muhteşem bir performans sergiliyor. Fransız tiyatro yazarı Eric Emmanuel Schmitt tarafından yazılmış “Oscar ve Pembeli Meleği”, kan kanserinden ölmek üzere olan 10 yaşındaki Oscar ile 100 yaşına yaklaşmış gönüllü bakıcı Pembeli Melek Mummy arasında gelişen dostluğun, yaşam bilgeliğinin öyküsü. Ölüme mizahla yaklaşmak ne kadar zor olsa da, önce yazar, sonra da Yıldız Kenter bunu mükemmel bir şekilde başarmışlar.

Kısa bir süre sonra öleceğini öğrenen ve bunu kabullenen Oscar, çok sevdiği Pembeli Melek Mummy’nin önerisi üzerine bundan sonra yaşayacağı her günü 10 yıl sayarak 120 yaşına kadar yaşıyor. Tanrıya olan inancını kaybeden Oscar, yine Mummy’nin önerisiyle her gün Tanrıdan bir dilekte bulunuyor ve ona o gün yaptıklarını anlattığı, çeşitli sorular yönelttiği, sonra da yanıtlarını doğal olarak kendisi vermeye başladığı mektuplar yazıyor… Böylece kendine bir yaşam şansı veren Oscar kısacık hayatını 12’ye katlıyor. Bu arada hastanede yatan bir küçük kızla evleniyor (!), bakıcısı Mummy’i evlat ediniyor (böylece evlat sevgisini de yaşıyor), orta yaş bunalımına giriyor ve güçten düşüp yaşlanıyor; sonra da ölüyor.

Yaşam ve ölümü sürekli sorgulatan bu oyunu izlerken hem güldüm, hem de göz yaşlarımı tutamadım. Bir oyun ve bir oyuncu birbirine taban tabana zıt gibi gözüken bu iki duyguyu bu kadar iyi yaşatabilir. Nasıl ölüm ve yaşam bir madalyonun iki yüzüyse, ağlamak ve gülmek de öyleymiş demek. Herkesin alacağı bir yaşam dersi olduğunu düşündüğüm bu tiyatro şölenini görmenizi tavsiye ediyorum. Hâlâ Oscar ile birlikte büyüme şansınız var, çünkü 9 ve 16 Nisan’da sahnelenmeye devam ediyor.

Kenter Tiyatrosu’nun telefonu: 0.212 247 3634, e-posta hesabı ise kentertiyatrosu@yahoo.com

Ortaköy

2005-04-04T21:31:00.001+03:00

Ortaköy her zaman vakit geçirmekten hoşlandığım bir mekan olmuştur. Tarihi dokusu, deniz kıyısında olması, insanı çeken başlıca unsurlar olsa gerek. Bir Pazar öğleden sonrası hava soğuk moğuk demeden, topladık tası tarağı ve kendimizi Ortaköy’de bulduk.

Hava soğuk da olsa, sıcak da olsa fark etmiyor. Bunaltan trafik yüzünde kulağımızı tersten gösterip, Beşiktaş’tan yukarıya çıkan Barbaros Bulvarı’nı tırmanıyoruz ve Yıldız Parkı’nın üstünden dolaşıp, Büyükdere Caddesi’nden Ortaköy’e vasıl oluyoruz. Büyükdere Caddesi, Ortaköy’de denize dik inen ve üzerinde çarşının da bulunduğu ana cadde. Sahile doğru neredeyse her taraf kokoreççilerle kaplı. Seven ve aç olan için iyi de, eğer karnınız toksa ve üstüne üstlük bir de kokoreci sevmiyorsanız yandığınızın resmidir.

Deniz kıyısındaki meydana vardığınızda sizi çay bahçeleri karşılıyor. Kapalı Çarşı esnafını andırırcasına birbirleriyle yarışarak sizi buyur ediyorlar… “Durun Canım, şöyle bir tur atalım. Hem bugün Entel Pazarı da var. Ailecek şöyle bir göz atmadan çay içmeyeceğiz.”
Çeşit çeşit yiyecek ve hediyelik eşya satan dükkanlar var. Kimi yerlerden canlı müzik sesleri de yükseliyor, ama asıl geceyi bekliyorlar. Bütün dükkanların önleri seyyar satıcılarla kaplı. Kimi kolye, yüzük satıyor; kimi eşarp, şapka, otantik giysiler; kimi de kendi yaptığı yiyecekleri. İşte Ortaköy’ün meşhur Entel Pazarı bu.

Semtin en dikkat çeken yapısı kuşkusuz Ortaköy Cami. Resmi adı Büyük Mecidiye Cami olsa da herkes onu Ortaköy Cami olarak biliyor. Boğaza doğru uzanan küçük bir burun üzerine çapraz bir şekilde oturan yapı, 1853 yılında Sultan Abdülmecit’in emriyle mimar Nigoğos Balyan’a yaptırılmış. İnanılmaz ince bir işçilikle seyredenlerin gözlerini okşuyor. Dabılyu Bush da arka planda bu caminin ve Boğaz Köprüsü’nün göründüğü bir manzarada yaptı NATO ziyareti kapsamındaki konuşmasını.

Ortaköy'ün tarihinden gelen en önemli özelliği farklı kültürlerden Türk, Rum, Ermeni ve Yahudi topluluklarının ve farklı inançların bir arada dostluk içinde yaşaması ve bu özellik günümüze kadar gelmiş. Ortodoks Kilisesi'nin İsa'nın vaftizine remiz olarak haçın suya atılması yortusu son yıllara kadar Ortaköy İskelesi'nde yapılıyordu. Ortaköy'de Yahudi cemaatine ait bilgiler de oldukça eski. Ortaköy'deki en eski sinagog olan Etz ha-Hayim Sinagogu yangın sonucu birkaç kez harap olmuş, yeniden yapılmış. Sahilde Ortaköy Cami’nin hemen yanında. 1936'da nüfusu 16.000 olan Ortaköy'de 700 Yahudi ailesi yaşıyormuş. Semtte bugün artık kullanılmayan ikinci bir sinagog da Yenimahalle Sinagogu. Yine bu semtte yerleşik Rumların ziyaret ettikleri Rum Ortodoks Kilisesi var.

Anlayacağınız Ortaköy dinlerin buluştuğu yer…Çırağan Sarayı’nın binalarının bir kısmı da Ortaköy’de, ama ne yazık ki işletmeciliği yabancıların elinde olan bu saray-otelde düzenlenen bir etkinliğe davetli değilseniz gezip görmeniz ve o havayı solumanız
pek mümkün değil.

Hoş Geldin Bahar!

2005-04-01T22:28:00.001+03:00

Kuzey yarıkürede doğanın canlanışı ile hepimizi farklı bir heyecanın sardığı bir mevsime girdik: İLKBAHAR. İlkbahara ilkyaz ya da kısaca bahar da diyenler var. Nedense bahar denince sonbahar pek akla gelmiyor, değil mi? Her ne kadar doğanın dengesini bozmuş olsak ve bundan ötürü mevsim geçişlerini çok hızlı yaşamaya başlasak da, yine de fark edilir değişiklikler var çevremizde, ne güzel... Değişim zaten yaşamın özü…Bir de belirli aralıklarla kendini tekrar edince, insanlar eski çağlardan beri yaşamın sonsuzluğunun ve ölümden sonra da devam edeceğinin bir göstergesi olarak kabul etmişler mevsimleri. İyi ki ılıman iklim kuşağında yaşıyoruz diyorum ara sıra…Eğer çölde ya da kutuplarda yaşasaydık, bu değişimleri pek fazla hissedemeyecektik...Şanslı bir ülkede yaşıyoruz… Baharın enerjisini içinize çekin ve bir sonraki bahara kadar aklınıza, gönlünüze ve tüm hücrelerinize yazın.

1. Boğaz Köprüsü

2005-03-30T16:57:00.000+03:00

Birinci Boğaz Köprüsü’nünün yapım aşamasındaki bir fotoğrafı. Birinci Boğaz Köprüsü İstanbul Boğazı üzerine ilk olarak yapılan, Ortaköy ile Beylerbeyi arasında, Asya ile Avrupa'yı birbirine bağlayan asma köprüdür. 1970 yılında inşa edilmeye başlanan köprü, 1973 yılında tamamlanmıştır. Köprünün yapı mühendisliği bir İngiliz konsorsiyumu (Freeman Fox & Partners) tarafından gerçekleştirilmiştir. Baş tasarımcı Gilbert Roberts’dir.

Yaklaşımlar ENKA tarafından inşa edilmiştir. Köprünün alt yüklenicileri ise İngiliz Cleveland Bridge & Engineering Co. Ltd. ve Alman Hochtief firmalarıdır. Birinci Boğaz köprüsünün toplam uzunluğu 1.560 m’dir. Köprünün ayakları arasındaki mesafe 1.074 m, denizden yüksekliği 64 m, genişliği 39 m, ayakların yol seviyesinden yüksekliği ise 105 m’dir. Toplam 236 adet çelik halat tarafından taşınan ve 200 milyon dolarlık bir maliyeti olan köprünün inşaatında 35 mühendis ve 400 işçi çalışmıştır.Boğaziçi Köprüsü’nün açılışı 30 Ekim 1973’te yani, Cumhuriyetin 50. yıldönümünden bir gün sonra, Cumhurbaşkanı Fahri Korutürk tarafından gerçekleştirilmiş ve ilk 24 saatte üzerinden 28.126 adet araç geçmiştir. Yayalar köprünün açılışından sonraki ilk dört yıl ayaklardaki asansörlerle yukarı çıkıp, köprünün kenarlarındaki yaya yollarında yürüyebiliyorlardı. Bugün günde ortalama 180.000 araç köprüden geçmektedir. Tamamen araçlarla dolu olduğunda köprünün orta noktası 90 cm kadar aşağı sarkmaktadır.

Dünya Kadınlar Günü Kutlu Olsun

2005-03-08T21:17:00.001+02:00

Değerli Hanımlar,

Dünya Kadınlar Gününüz kutlu olsun.

Tek taraftan çekilen kürekle bir sandal nasıl yol alamaz ve olduğu yerde dönüp dolaşırsa, kadınlarına saygı duymayan ve onlara erkeklerle eşit haklar (tabi sadece kağıt üzerinde değil) sağlamayan bir toplumun da ilerleyemeyeceğini düşünüyorum.

Bu vesileyle, ülkemizde hem kadınların kendi haklarına sahip çıkmalarını, hem de erkeklerin onları tamamlayan diğer yarılarının değerini bilmelerini diliyorum.

Türkçe'de Yanlış Kullanımlar (1)

2005-03-01T22:03:00.000+02:00

Türkçe’de son zamanlarda çok duymaya “başladığım sözcüklerin yanlış kullanımına örnekler vermeye devam etmek istiyorum.

ATIYORUM
Son zamanlarda herkes bir şeyleri atıyor: “Atıyorum, bir şube var.”, “Atıyorum, kargoları İstanbul’dan Ankara’ya gönderiyoruz.”, “Atıyorum, kamyon arızalandı.” İçimden “Siz atıyorsunuz, ben de tutuyorum!” deyip üzülüyorum. Halbuki güzelim Türkçe’mizde “örneğin” diye bir sözcük var. “Söz gelişi” ve “söz gelimi” de aynı amaçla kullanılabilir. Hani bunlar kulağa çok modern geliyor diyorsanız, Arapça kökenli olmasına rağmen “mesela” ya da “misal” sözcüklerine bile razıyım. Bir de “örneğin mesela” diye bir söyleyiş tarzı var ki, bu da aynı anlama gelen sözcüklerin gereksiz yere yan yana kullanımı oluyor.

İLGİ VE ALAKA, ŞEREF VE ONUR, OLANAK VE İMKAN
“İlgi ve alâkanıza teşekkür ederim” dedi biri geçen gün. Alâka, ilginin Arapça’sı. “Ne alâka?”, “Kel alâka“ gibi deyimlerimiz de var Türkçe’mizde. İlginize teşekkür ederim” demek yeterliyken, alâkayı da ekleyip anlamın daha da güçlendirildiği sanısına kapılıyoruz; fakat yanılıyoruz. Benzer şekilde “olanak ve imkânlar el vermiyor…” ya da “şerefim ve onurum üzerine yemin ederim ki…” derken de aynı yanlışa düşülüyor. Söz onur kavramına gelmişken gururla onurun karıştırıldığına da tanık olduğumu söylemeliyim. “Onur”, insanın kendine karşı duyduğu saygı, şeref, öz saygı olarak tanımlanırken, “gurur”, kendini beğenme, büyüklenme, kibir demek. Bu durumda, insanın gururunun kırılması güzel bir şeyken, onurunun kırılması ise çok kötüdür.

OLAY
Çevremde uzun zamandır “olay” sözcüğünün yeni bir kullanım şekline tanık oluyorum. “Ağbi, bisiklete binmek çok güzel bir olay yaaaa!” hatta “Ağbi, bisiklet çok güzel bir olay yaaaa!” gibi sözler olağan hale geldi. “Bisiklete binmek” bir olay olamaz, hele “bisiklet” nesnesi kesinlikle olay olamaz.

Türk Dil Kurumu olayı açıklarken iki farklı fakat yakın anlam yüklüyor sözcüğe: (1) Ortaya çıkan, oluşan durum, ilgi çeken veya çekebilecek nitelikte olan her türlü iş, hadise, vak'a. Örneğin: "Günümüzün büyük şairleri, bize günümüzün olaylarının, sevinçlerimizin, acılarımızın şiirlerini söyleyemiyorlar."- N. Ataç. (2) Önemli tarihî olgu.
Şimdi bisiklete binmek ya da bisiklet bu anlamlardan hangisine giriyor sizce? Hiçbirine değil mi?

YAPMAK
Bir arkadaşım yeni bir elbise aldığımı gördüğünde “Vaaaay, şekil yapmışsın!” demişti. Hatta yeni bir ayakkabı aldığımı fark ettiğinde “Ooooo, ayakkabı yapmışsın!” dediğini DE anımsıyorum. “Evet”, diye yanıtlamıştım, “Boş vakitlerimde kunduracılıkla uğraşıyorum da…”
Yapmak sözcüğünün bu şekilde deforme edilmesine gerek var mı? “Yeni elbise almışsın galiba?”, “Yeni ayakkabı almışsın, hayırlı olsun!” demek daha anlamlı ve güzel değil mi?
Siz de çevrenizde duyduğunuz Türkçe’nin yanlış kullanımı ile ilgili örnekleri bana yazarsanız, bu köşede yayınlar, böylece dilimizi düzeltir, anlayış ve iletişim seviyemizi daha yükseğe çıkarabiliriz.

Türkçe'de Yanlış Kullanımlar (2)

2005-02-01T21:56:00.000+02:00

Bu ay öncelikle günlük dilde yanlış kullandığımız deyimlere, atasözlerine dikkat çekmek istiyorum. Bir de İngilizce’den sorgulamadan çevirerek kullandığımız ifadelere. Azıcık sorguladığımızda, “Ya, gerçekten anlamsızmış” diyebileceğimiz bu deyimleri her gün kullanıyoruz. İşte size birkaç örnek:

Su küçüğün, söz büyüğün
Ne demek “Su küçüğün, söz büyüğün”? Bu “Sen küçüksün, al şu suyu iç ve bırak ben konuşayım, çünkü ben senden büyüğüm, kıdemliyim!”, mi demek? Aslında bu atasözü değişime uğramadan önce “Sus küçüğün, söz büyüğün!” şeklindeymiş. Yani sen küçüksün susmalısın, bırak da büyükler konuşsun. Mantıklı değil mi?

Ana gibi yâr olmaz, Bağdat gibi diyâr olmaz
“Ana gibi yâr olmaz, Bağdat gibi diyâr olmaz” atasözünü de çok duymuşuzdur. Anneler çok sevilir, ama yâr ayrı şeydir ve sevgili karşılığı kullanılır. Eğer bu sözün ilk çıktığı şeklin “Ane gibi yar olmaz, Bağdat gibi diyâr olmaz.” olduğunu bilirsek, anlamına varabiliriz. Ane (kimi kaynaklarda Ânâ) Bağdat yakınlarındaki bir yarın, yani uçurumun adıdır. Zamanla Ane (Ânâ) değişerek “ana” şeklinde söylenmeye başlanmış ve yar sözcüğüne de sevgili anlamı yüklenmiştir.

Eninde sonunda
Aslında bu deyimin doğrusu önünde sonunda olmalıdır, çünkü bir şeyin başına ya da sonuna gönderme yapılmaktadır. “Bu işi önünde sonunda başaracak” derken, o kişinin o işi ya yakın zamanda, ya da bir süre sonra başaracağı anlamını yüklemiş olmuyor muyuz?

Geri iade etmek
“Aldığı malı geri iade etti” dediğimizde zorlama bir ifade olmuyor mu? “İade” zaten geri kavramını içeriyor. Bu durumda sadece “iade etmek” yeterli görünüyor.

Savunma Eski Bakanı, Kültür Eski Bakanı, v.b.
Kültür Bakanı ya da Savunma Bakanı belirtisiz isim tamlamalarıdır, Türk Lirası, kapı tokmağı, telefon kulübesi de öyle. Bunlar sıfat eklerini önlerine alırlar, çünkü tamlamalar bir kalıp olarak tek parça düşünülür ve sıfat eki yalnızca tamlayana ya da tamlanana değil her ikisine de etki yapar. Eğer sıfat ortaya gelseydi, telefon eski kulübesi denirdi, eski telefon kulübesi denmezdi. Aynı şekilde Türk Yeni Lirası denirdi, Yeni Türk Lirası diye duyurulmazdı yeni para birimimiz. Bu tür tamlamalar “Eski Savunma Bakanı”, “Eski Kültür Bakanı” ya da “Eski İstanbul Valisi” olarak kullanılmalıdır. Eğer sıfatı ille de ortaya koymak istiyorsak o zaman tamlamayı “İstanbul’un eski valisi” söyleyişinde görüleceği üzere belirtili tamlamaya çevirmeliyiz.

Size geri döneceğim
Telefonda çok kullanılan bir ifade şekli olarak sık sık karşımıza çıkıyor bu “size geri döneceğim” sözü. Bu söz İngilizce’deki “I will call back!” ifadesinin doğrudan çevirisidir. Böyle bir çeviri Türkçesine rağbet edeceğimize “Sizi tekrar arayacağım” diyebiliriz.

Direk, direkman
Direk, Türk Dil Kurumu’nun sözlüğünde (1) ağaçtan veya demirden yapılan uzun ve kalın destek (2) sütun (3) mecaz anlamda en önemli kimse (örneğin evimizin direği) şeklinde tanımlanıyor. Bu sözcüğün doğrusu direkt olmalıdır. Direkman diye bir sözcük ise hiç yok. Aslında direkt yerine gerçek Türkçe “doğrudan” desek, daha iyi değil mi? Hem kimse yanlış da anlamaz.

Sevgiyle kalın, Türkçe ile kalın…

Kurban Bayramı Mesajı

2005-01-20T21:08:00.002+02:00

Kurban geleneği tanrısal güce yakınlık (yakın olan anlamına gelen "karib" kökünden) kurma isteğinden gelir. Akraba sözcüğünün de kökeni aynıdır. Aslında, çeşitli dinlerdeki kutsal metinlerde yazıldığı üzere "herkesin gelişi ondansa ve dönüşü de ona olacaksa", bu yakınlık zaten özde vardır. İnsanı kendi sureti üzre yaratan da o değil midir?

Çağlar boyunca tanrısal güçle arasındaki ilişkiyi genelde sevgi değil de korku düzleminde yaşayan insanoğlunun, onun şiddetinden ve gazabından canını, cananını ve malını koruması için önce insanlar kurban edilmiş, daha sonra bilinç seviyesi yükseldiğinde, hayvanlar kurban edilmeye başlanmıştır.

Dileğim, anlayışı, arayışı ve gerçeği kavrayışı daha da artacak insanoğlunun; kendisine şah damarından daha yakın olduğunu ifade edenle, korku değil, sevgi bağlamında ilişkiye girmesi ve böylece gözündeki perdenin kalkmasıdır.

Kurban bayramınız kutlu olsun...

Ne demiş Niyazi Mısri:

Derman arardım derdime derdim bana derman imiş
Burhan arardım aslıma aslım bana burhan imiş
Sağ u solum gözler idim dost yüzünü görsem deyu
Ben taşrada arar idim ol can içinde can imiş
Öyle sanırdım ayriyem, dost gayridir ben gayriyem
Benden görüp işideni bildim ki ol canan imiş

Kayısı Ağacı

2005-01-19T21:23:00.001+02:00

Ben bir kayısı ağacıyım
Kırşehir'in Dinekbağı'ndan.
Küçücük bir ev önünde yaşarım yapayalnız.
Yılda bir çiçek açar,
Yılda bir kayısı veririm,
Avuç içi kadar.

Yaz olur,
Bir kadın silkeler dallarımı,
Bir çocuk yerde bağırır, güler,
Bense hoşnut olurum.
Hem, zaten benim
Ne söğütler gibi nezaketim vardır,
Ne kavaklar gibi gururum.

Ben bir kayısı ağacıyım
Kırşehir'in Dinekbağı'ndan.
Dinekbağı'nda üç insan severim,
Bir çocuk,
Bir genç kadın,
Bir genç adam,
Benim kadar sessiz sedasız,
Benim kadar halim selim.

En güzel ay nisan ayı,
Toprak yumuşak yumuşak,
En güzel ay nisan ayı.

Yağmur yağdı, çiçek açtı,
Bir hoş oldu içerim,
En güzel ay nisan ayı.
Kavaklar uzakta upuzun,
Bir sağa, bir sola,
Başı döner kavakların.
Ben bir kayısı ağacı,
Başımda çiçeklerim.

Ben bir kayısı ağacı,
Üç insan severim:
Bir çocuk,
Bir genç kadın,
Bir genç adam.
Çocuğun adı Ahmet,
Kadının adı Fatma,
Adamın adı İbrahim.
Ahmet küçük ve sarı,
Fatma tombul ve beyaz,
İbrahim uzun ve narin.
Bir tek toprak odaları var üçünün,
Toprak odanın penceresi.

Ben bir kayısı ağacı,
Bazan eğilir bakarım odaya,
Yerde eski bir yatakla yorgan görürüm,
Duvarda bir eski kırık ayna,
Yerde bir eski kilim,
Bir eski hasır.

Bir kayısı ağacı,
Bazan eğilir bakar odaya,
Çiçeklerinden utanır.

Dün gece gaz yakmadılar,
Ay ışığında gördüm üçünü.
Üçünün suratı asık.
Önce durup
Zeytin ekmek, taze soğan yediler,
Sonra baktılar birbirlerinin gözüne,
Sonra esnediler.

Gökyüzü bembeyazdı.
Gökyüzü çiçeklerimin renginde.
Gökyüzünde kavaklar.

Fatma uzandı İbrahim’in yanına,
Sağa döndü.
Tombul, beyaz yüzü pencerede,
Gözleri açık durdu sabaha kadar.

Çiçeği en önce kayısı döker.
Ben bir kayısı ağacıyım, döküyorum çiçeklerimi.
Yer beyaz beyaz, başım yeşil yeşil,
Kayısılarım memede.

Haziran gelecek,
Güneş yakacaktır tepemi,
Kayısılarım balla, şekerle dolacaktır.
Ben bir kayısı ağacıyım,
Haziran gelecek,
Avuç içi kadar kayısılarım
Ahmet'in ekmeğine katık olacaktır.

Ben bir kayısı ağacıyım.
Kötü bir düşüncedir almış beni.
Geçti bağları budama zamanı, dedim,
Dedim, İbrahim gene boşta,
Kesildi, dedim,
İbrahim'in yevmiye iki lirası,
Dedim, çarşıda dört döner İbrahim,
Dedim, ekmek parası,
Zeytin parası,
Gaz parası.

Dedim, insanlar
Neden yaşatılmıyor
Ağaçlar kadar olsun?

Ben bir kayısı ağacı.
Fatma'nın, İbrahim'in, Ahmet'in
Yumurtası, şekeri, eti.
Gittikçe artmakta kederim.
Günlerden pazartesi.
Gene geldi, elinde çanta, o şişman adam.
Şişman adam bir düşman gibi beni seyreder,
Ben şişman adamı bir düşman gibi seyrederim.
Durmuş İbrahim kapıda,
Yüzü dalgın ve sinirli,
Bakıyor eli çantalı şişman adama.
Şişman adam uzattı gövdeme elini,
Pencereden korkmuş kuzular gibi baktı Ahmet,
Büktü boynunu kuzular gibi.

Ben bir kayısı ağacı,
Gövdemde sarı kâğıt.

Yol parasını verememiş İbrahim,
Verilmiş haciz kararı.
Yapmayın, dedim,
Yılda bir çiçek açarım, dedim.
Etmeyin, dedim,
Ekmeğe katık oluyor kayısılarım, dedim.

Bir öğle vakti baktım,
Kavaklar uzakta upuzun,
Bir sağa, bir sola.

Ben kışlık odun,
Altı lira...

A.Kadir Bilgin

Yeni Yıl

2004-12-31T22:07:00.001+02:00

Bu yılbaşında düşündüm de; şu uçsuz bucaksız evrende, Hubble Teleskopunun belirleyebildiği 80 milyara yakın galaksi var, ki gözlemlenebilir evrende daha fazla galaksi olması gerektiği ifade ediliyor. Güneş, bu galaksilerden Samanyolu olarak adlandırılan spiral bir galakside bulunan 250 milyara yakın yıldızdan orta büyüklükte.biri. Bu yıldızın etrafında dönen en yakın üçüncü gezegende yaşıyoruz ve adına da Dünya diyoruz. Söz konusu gezegenin üzerinde yaşayan 6,5 milyara yakın insan var. İşte bugün, bu Dünya denen gezegen, bundan 2004 yıl öncesine göre alınan bir referans noktasına göre bir tam dönüş daha yaptı.

Ne kadar da sıradan, değil mi?

Hayır; bu kadar önemsizmiş gibi görülen şeyler bir o kadar da önemli…
Dünya, evrende şu anda üzerinde canlıların yaşadığını bildiğimiz tek gök cismi. Biz de insan soyu olarak bu gezegendeki en gelişmiş yaşam formuyuz. Her birimiz, ayrımsız çok değerliyiz. Yıldız tozlarından yapılmış bir bedenimiz var. Evet, yanlış duymadınız. Bedenimizde bulunan çeşit çeşit elementten yüksek kütle numarasına sahip olanlar, evrenin ilk zamanlarında, yani bundan 13-14 milyar yıl önce, doğan en eski yıldızların patlaması sonucu oluştu. Hücrelerimiz, iki milyar yıl önce ortaya çıkan ilk canlı hücreden bu yana aktarıla aktarıla gelen kalıtsal materyaller taşıyor. Bu küçücük bedendeki bilinç, kendini ve evreni tanıma yolculuğu sırasında evreni kaplıyor. Bir bilge kişi “Evren dürülü bükülü sizin içinizdedir” diye boşuna dememiş…Şeyh Galip de “Hoşça bak zatına kim zübde-i alemsin[1] sen, Merdüm-i dide-i ekvan[2] olan ademsin sen” diye bu gerçeği dile getirmemiş mi?

Öyleyse, ömrümüzden bir yıl daha geçmiş olması, bizi yaşamımızın sonuna ne kadar yaklaştırıyorsa, bir o kadar da olgunlaştırıyor ve kendimizi gerçekleştirme serüvenimizde bize bir adım daha atma fırsatını veriyor.

Her ne kadar 2004 yılını dünya ve tüm insanlık için çok üzücü bir deprem faciasıyla kapattıksa da, 2005 yılına umut, kardeşlik ve sevgi içinde bakmamıza hiçbir şey engel olamaz. Ama geçmişten ders çıkarmaz, gerekli önlemleri almaz, plansız ve programsız bir şekilde yaşarsak, geleceğimizin de geçmişimizden daha iyi olacağını kimse garanti edemez.

Bu duygular içinde, kendinizi daha iyi tanıyacağınız, neşe içinde geçireceğiniz bir yıl değil, bir ömür diliyorum.

[1] Zübde-i alem: Evrenin özü
[2] Merdüm-i dide-i ekvan: varlıkların gözbebeği

Deniz Müzesi

2004-12-25T22:13:00.001+02:00

Bir hafta sonu ziyaret ettiğimiz Deniz Müzesi’ni tanıtacağım bu ay size. Deniz Müzesi Beşiktaş sahilinde, her türlü taşıtla çok kolay ulaşılabilecek bir yerde. Müze, iki vapur iskelesinin arasında, Barbaros Hayrettin Paşa heykelinin tam yanında. Açık olduğu günler, Yılbaşı ve dini bayramların ilk günü ile, Pazartesi- Salı günleri dışında her gün 09.00 - 12.30 ile 13.30 - 17.00 arası.

Ana Sergi Binası ve Tarihi Kayıklar Galerisi dışında dışarıdan da görülen açık alanlarda toplar, torpidolar ve gemi demirleri dikkati çekiyor. Son zamanlarda sadece bahçede duran topların, bahçe dışına, deniz kenarına çıkarıldıklarını da gördüm ve sevindim. Bahçede bulunan, 1516 yılında Yavuz Sultan Selim tarafından Ridaniye savaşında kullanılmış bir topu resmini sizin için seçtim.

Ana Sergi Binası’na girişi Atatürk’e ayrılmış. Savarona yatında kalırken kullandığı yatağı ve Ertuğrul yatında kaldığı kamaranın orijinali burada sergileniyor. Ailecek en duygulandığımız bölüm de burası oldu. Buradan çıkıp Şehitler Odası’na girdik. 13. yüzyıldan itibaren şehit düşen bahriyelilerin künyeleri burada yazılı. Duvarlarda da batan gemilerimizin resimleri ve geriye kalan malzemeler sergileniyor. Vatan uğruna ölmüş denizcilerimizin resimlerini gördükçe, ailelerine yazdıkları mektupları okudukça kimin yüreği sızlamaz ki…

Bu binada yer alan başka bir odada Balkan Savaşlarında, Çanakkale Boğazı, Karadeniz ve Akdeniz’de harekatlar gerçekleştiren ünlü Türk Denizcisi Rauf Orbay’a ait eşyalar ve komuta ettiği Hamidiye gemisinin maketi sergilenmektedir. Haritalar Odası’nda ise Gelibolulu Amiral Piri Reis'in 16. yüzyılda yazmış olduğu Kitab-ı Bahriye isimli el yazması ve Mürsiyeli Tabip İbrahim tarafından 1461 yılında ceylan derisi üzerine yapılan Akdeniz haritası görülebilir.

Tarihi Kayıklar Galerisi’nde ise padişahların saltanat kayıkları ile saray çalışanlarının kullandıkları piyade, pereme, gezinti, pazar kayıkları vs. bulunuyor. Saltanat kayıkları İstanbul/Tersane-i Amire’de inşa edilmiş. Tekneler bindirme ya da armuz kaplama. Koleksiyonun çoğunluğunu 19. yüzyıla tarihlenen, sultana ve haremine ait köşklü ve köşksüz saltanat kayıkları oluşturuyor. Baş ve kıç figürlerinde kullanılan bitkisel bezemeler o kayığın hareme, silah, arma ve kalkanlar ise padişaha ait olduğunun göstergesiymiş.

Saltanat kayıklarının dışında, 17. yüzyıla kadar tarihlenebilen Kadırga, koleksiyonun en eski ve en büyük parçası. 40 m uzunluğunda, 5.70 m genişliğinde Sultan IV. Mehmet (1648-1687) zamanında kullanılmış. 144 kürekçi tarafından çekilen bu kadırga kestane, gürgen, çınar ağaçlarından yapılmış.Fırsatını bulduğunuzda Deniz Müzesi’ni gezmenizi öneririm.

Ramazan Bayramı Kutlaması

2004-11-13T21:37:00.000+02:00

Bayramım (*) imdi, bayramım imdi
Yâr ile bayram ederler şimdi…

Hace Bayram-ı Veli

Dilerim, her sabah uyandığımızda, nedenini bilmediğimiz ve yüzümüzden silemediğimiz bir gülümseme ile karşılaşırız.
Neden NEŞELİYİM diye kendi kendimize sorduğumuzda, yanıt verememek ne kadar güzeldir. Yanıt veremeyiz, çünkü NEŞENİN nedeni yoktur.
NEŞE bir iç enerjidir ve nedeni olmadığı için de, BİZ istemeden ortadan kalkmaz.

“Günlerimizin NEŞE ile dolması ve her günümüzün BAYRAM olması” dileklerimle...
(*) Bayram: mecaz Sevinç, neşe. (Türk Dil Kurumu)

Rahmi Koç Müzesi

2004-11-01T21:25:00.001+02:00

Merhaba…Bu ay sizi Hasköy’deki Rahmi M. Koç Müzesi’ne götüreceğim. Müzeye ulaşmak gayet kolay. Bunun için 47 (Eminönü – Alibeyköy), 54 HM (Hasköy – Mecidiyeköy) ya da 54 HT (Hasköy – Taksim) otobüslerini kullanabilirsiniz. Eğer minibüsle gitmek istiyorsanız, o zaman da Şişhane - Alibeyköy minibüslerini kullanacaksınız. Yok eğer özel arabamla gideceğim derseniz tıklayın. Giriş ücretleri yetişkinler için 6,000,000 TL, öğrenciler için 2,000,000 TL. Denizatlıyı da gezmeden gitmeyin derim: yetişkinler 3,000,000 TL ve öğrenciler 2,000,000 TL.

Rahmi Koç Müzesi Türkiye’deki ilk ve tek endüstri ve mühendislikle ilgili müze. İki kısımdan oluşan müzenin binaları da tarihi Hasköy Tersanesi (1861) ve Lengerhane (1703-1730). (Lenger “çapa ve zincir” anlamına gelmekte olup hane ise “ev” anlamına gelmektedir.)
Gezmeye bolca zaman ayırmanızı tavsiye ederim. Girişte elinize tutuşturulan broşür yardımıyla neyi nerede bulacağınızı bilebiliyorsunuz. Su altı dünyasını görebileceğiniz bir bölümden geçerek geziye başlıyor ve ev aletlerinin nasıl çalıştıklarını inceleyebileceğiniz “Ne Nasıl Çalışır” bölümüne geliyorsunuz. Çamaşırın ve bulaşığın nasıl yıkandığını merak edenler için çok güzel şeffaflaştırılmış gerçek makineler var burada. Yine arabaların da nasıl çalıştığını izleyebiliyorsunuz.

Buradan karayolu taşıtlarının bulunduğu bölüme geçi-yorsunuz. Eski model arabalara merak duyanlar için inanılmaz bir cennet diyebilirim. Arabalara pek ilgim olmamasına rağmen ben bile etkilendim. İsteyenler sergilenen arabaların tam listesini görebilirler. Hem karada hem de denizde gidebilen 1957 model Amphicar ayrı bir öneme sahip. Tramvayları ve eski tren vagonlarını görmek de büyük zevk veriyor insana. Motosikletler ve bisikletler de keza öyle…
Eski büyük gemilerin buhar makineleri hem bina içinde hem de avluda sergileniyor. Düğmelerine basarak çalışmalarını izleyebilmek ise harika bir duygu. Ben makinelerin çalışmasını uzun uzun hayranlıkla izlerken, eşimin ve kızımın biraz sıkılmış olduklarını gözlemlemiştim. Eee, ne de olsa serde mühendislik var. :-)

Buraya kadar gelip de denizaltını görmemek olmaz dedik ve tabi ekstra bilet alıp, onu da gezdik. Gezdiren eski bir denizaltı astsubayıydı sanırım. Askerlerin yattıkları ranzaların altında torpidoları görünce bu mekanda kelle koltukta görev yapanlar gözlerimizin önüne geldi. Günümüzdeki denizaltılarda da yer probleminin hâlâ devam ettiğini sanıyorum. Bir de denizaltıcıların boylu poslu insanlar olmaması gerektiğini anladım. :-)

Avlu’da sergilenen gemileri gezdikten sonra tersanedeki son taşıt olan 1940’lardan kalma D3- Dakota’ya çıktık. Bizi karşılayan hostes uçak hakkında bilgi verdi.

Son olarak Lengerhane binasını ziyaret edelim ve orada bulunan iletişim cihazları ile modelleri görelim dedik. Burası cidden çok eski bir bina ve kimi yerler küf kokuyor, fakat gördüğümüz modeller harikaydı. Pek çok makinenin ve taşıtın birebir küçük kopyalarını burada inceleme fırsatını bulduk.Rahmi Koç Müzesi, arkadaşlarınızla ya da ailenizle gezmek ve bilgi edinmek için bulunmaz bir fırsat. Bir an önce zaman ayırıp gezmenizi tavsiye ederim ve bu gezinin size bir şeyler katacağından eminim.

Cumhuriyet Bayramımız Kutlu Olsun

2004-10-29T21:36:00.001+03:00

Bu yıl Cumhuriyet’in 81. yılına ulaştık. Atatürk ve arkadaşlarının 29 Ekim 1923’te Büyük Millet Meclisi’nde yeni Türkiye devletinin yönetim şeklini kabul etmelerinin üzerinden tam 81 yıl geçmiş. Bu vesileyle cumhuriyetin sözcük anlamı ile ilgili yaptığım kısa bir araştırmayı sizinle paylaşmak istiyorum.

Cumhuriyet sözcüğü bize Arapça cumhur sözcüğünden geçmiş. Cumhur toplu halde bulunan halk demek. Cumhurî ise, cumhura, yani “millete, halka mahsus” anlamına geliyor. Cumhuriyet işte bu cumhurîden türetilmiş bir isim. Dolayısıyla kökenbilimsel olarak cumhuriyet, “halka mahsus şey”, “halka ait olan şey” demek. O halde, devlet şekli anlamında cumhuriyeti, “halka ait olan devlet” diye tanımlayabiliriz.

Cumhuriyet kelimesinin Fransızca karşılığı olan république kelimesi de aynı şeyi ifade ediyor. Bu kelime şey, mal anlamına gelen Latince res ve kamu, halk anlamına gelen publica kelimelerinden türemiş. Latince res publica kamu malı, halkın malı demek. Devlet şekli anlamında respublica, république’i ise o halde, halkın malı olan devlet olarak tanımlayabiliriz. Görüldüğü gibi Türkçe cumhuriyet ve Fransızca république kelimeleri birbirinin tam anlamıyla dengidirler ve dolayısıyla birbirinin yerlerine kullanılabilirler.

Meydan Larousse Ansiklopedisi de cumhuriyeti, “halkın egemenliğini doğrudan doğruya veya seçtiği temsilciler aracılığı ile kullandığı devlet şekli” olarak tanımlıyor.

Anayasamız Türkiye’deki Cumhuriyeti, genel anlamda “cumhuriyet” kavramından farklı bir şekilde tanımlanması gerektiğini düşünmekte ve Türkiye’ye özgü bir cumhuriyet tanımı yapmaktadır. Yüksek Mahkemeye göre, cumhuriyet “yurdumuzda siyasal iktidarın bütün öğeleriyle birlikte Ulusa geçişi” demektir (15 Nisan 1975 tarih ve E.1973/19, K.1975/87 sayılı Karar, AMKD, 1976: 428). Türkiye Cumhuriyeti demokratik bir cumhuriyettir, yani halkın egemenliğine dayanır. Türkiye Cumhuriyeti’nde bu anlayış “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” sözünde vücut bulur. Demokrasi kökenbilimsel olarak Yunanca halk anlamına gelen demos ve bir şeyin üzerinde tam kontrolü olmak anlamındaki kratein sözcüklerinden türemiştir. Ülkeyi yöneten(ler) tek kişi (monarşilerde olduğu gibi) ya da bir seçkinler topluluğu (aristokratlar) değil, seçimle gelip, seçimle giden (yönetim erkini de kendi seçtikleri birine bırakamayan) ve halkın çoğunluğunu temsil eden kişilerdir. Bu anlamıyla Türkiye Cumhuriyet’inin yönetim şekli temsili demokrasidir.

Mustafa Kemal Atatürk daha Kurtuluş Savaşı’nın planlarını yaparken ve Misak-ı Milli sınırlarını aklında çizerken, yeni kurulacak devletin yönetim biçimini de tek seçenek olarak çoktan belirlemişti: cumhuriyet. Bu cumhuriyetin de temellerini de yeni devletin ilk anayasasında koymaya çalışmıştır.

1924 Anayasa’sından beri de Türk Anayasa’nın ilk maddesi: “Türkiye Devleti bir Cumhuriyettir.“ şeklinde olmuştur. Madde 2’de belirtilen, “Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru, milli dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere (Atatürk İlkeleri [NS]) dayanan, demokratik, laik ve sosyal bir hukuk Devletidir, ibaresi de Türkiye Cumhuriyeti’nin temel özelliklerini belirtmektedir. Madde 4’te “Anayasanın 1.inci Maddesindeki Devletin şeklinin Cumhuriyet olduğu hakkındaki hüküm ile, 2. Maddesindeki Cumhuriyetin nitelikleri … değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif edilemez.” ifadesiyle Türk halkının Cumhuriyetten vazgeçmeyeceği bir kere daha akıllarda ve yüreklerde perçinlenmiştir.

Bu anlamlı günde Yüce Atatürk’ü bir kere daha şükranla anarken, silah ve fikir arkadaşları ile birlikte kurmuş oldukları Türkiye Cumhuriyeti’ni yaşatma görevini bize bırakmış olduğunu anımsamakta sonsuz yarar var. Her erdemli Türk vatandaşı gibi bu emaneti korumalı ve vatanın bölünmezliği prensibine sıkı sıkıya bağlı olarak uyanık kalmalıyız. Atatürk’ün “Cumhuriyet, yüksek ahlâkî değer ve niteliklere dayanan bir idaredir. Cumhuriyet fazilettir...” sözünde de ortaya koyduğu gibi, bugün dünya üzerindeki en güzel ve gelişmiş devlet yönetim şekli olan cumhuriyeti savunmak, onun yaşaması için çaba göstermek bir erdemdir.

Beylerbeyi Sarayı

2004-10-17T16:41:00.001+03:00

Bir Pazar sabahı bu hafta sonu nereye gidelim diye düşürken, 1. Boğaz Köprüsü’nden geçerken sürekli gördüğümüz, ama bir türlü ziyaret edemediğimiz Beylerbeyi Sarayı aklıma geldi. Eşime ve kızıma “Hadi kalkın, bugün Beylerbeyi Sarayı’na sefer eyleyelim” dedim ve hazırlanmaya başladık.

Beylerbeyi Sarayı’na toplu taşıma araçları ile gitmek isterseniz tutacağınız en kestirme yol, 1. Boğaz Köprüsü’nden geçen bir otobüs ya da dolmuşa binmek ve köprünün Anadolu Yakası ayağındaki Astsubay Durağı’nda inmek. Eğer Anadolu tarafından geliyorsanız, duraktan aşağıya inen yolu tutmanız ve Beylerbeyi/Çengelköy istikametinde sahile doğru inmeniz yeterli. Sahile vardığınızda zaten ilk karşılaştığınız yapı Beylerbeyi Sarayı. Eğer Avrupa yakasından geliyorsanız, bu anlattığım tarife ek olarak E-5’in öbür tarafına geçmek için bir alt geçit kullanacaksınız, o kadar. (Yol tarifi için Kroki üzerine tıklayabilirsiniz.)

Saraya giriş ücreti tam 3,000,000, öğrenci 750,000 TL ve Pazartesi ve Perşembe günleri dışında her gün (tabi biz çalışanlar için yalnızca Pazar günleri) 9:30-16:00 arası gezilebilir. Baharda ve yazın (Mart başından Eylül sonuna kadar) ise 9:30-17:00 arası açık.
Saraya bahçesinden giriyorsunuz ve bahçesi de en az kendisi kadar göz alıcı. Büyük Konstantinus`un diktirdiği bir haçtan dolayı önceleri İstavroz Bahçeleri adıyla anılan Beylerbeyi Bahçeleri`nin güzelliği, bu bölgede Bizanslılar döneminden itibaren görkemli binaların yapılmasına neden olmuş. Yamaçlara doğru setler biçiminde yükselen ve “Set Bahçeleri” adı verilen bu bahçelerde dikkati çeken ilk şey içinde nilüferlerin olduğu çok büyük bir havuz ve bu havuzun çevresindeki köşkler. Bunlar; Sarı Köşk, saltanat atlarının barındığı ahır köşk ve eski saraydan kalan selsebilli (fıskiyeli havuzu olan) Mermer Köşk. Her yerde göremeyeceğiniz uzak doğuya özgü metrelerce uzayan bambuları da bu set bahçelerinde görebilirsiniz. Bunlara ek olarak sahilde iki küçük seyir köşkü de bulunmakta.

Saray’ın tarihçesine de bir bakalım. Burada çeşitli dönemlerin yapılarından sonra II. Mahmut döneminde ahşap bir saray yapılmış, fakat bunun yanmasıyla Sultan Abdülaziz, 1861-1865 yılları arasında bugünkü sarayı yaptırmış. Mimarı Serkis Balyan ve yapımında beş bin işçi çalıştığı biliniyor. Yazlık saray olması nedeniyle sürekli oturulmayan Beylerbeyi Sarayı genellikle yaz aylarında, özellikle de yabancı devlet başkanlarının ağırlanmasında kullanılmış. Sırp Prensi, Karadağ Kralı, İran Şahı, Fransız İmparatoriçesi Eugenie bunlardan bazıları. İstibdat devrinin mimarı Sultan II. Abdülhamit de ömrünün son altı yılını bu sarayda geçirmiş ve burada 1918 yılında ölmüş.

Üç yönden basamaklarla çıkılan sarayda, 6 salon ve 24 oda bulunmakta. Özellikle üst kattaki Havuzlu Salon ve ismini sütunlarının renginden alan Mavi Salon, sarayın en görkemli mekanları. Rutubete ve sıcağa karşı sarayın taban döşemeleri, orijinalleri Mısır'dan getirtilen hasırlarla kaplanmış. Çoğunluğu Hereke yapımı büyük Türk halıları, Bohemya kristal avizeleri, Fransız saatleri, Çin, Japon, Fransız ve Yıldız vazoları görülmeye değer sanat eserlerinin yalnızca bir bölümü. Sarayın ilginç bölümlerinden birisi de devlet sırlarının konuşulduğu ve duvarlarındaki her türlü süslemenin ve gömme mobilyalarının hiçbir yapıştırıcı malzeme kullanılmadan, sadece geçme sistemiyle birleştirildiği, lambrili oda.

Beylerbeyi Sarayı’nı vakit bulduğunuz ilk fırsatta gezip görmenizi tavsiye ediyorum.

Taş Çorbası

2004-10-15T17:32:00.000+03:00

Bir zamanlar Orta Avrupa’da büyük bir kıtlık varmış. İnsanlar ellerinde yiyecek namına ne varsa dostlarından ve komşularından bile kaçırırcasına saklıyormuş. İşte bu kıtlık zamanında, bir gün bir seyyar satıcı arabasıyla bir kasabaya gelmiş, birkaç parça mal satmış ve o geceyi orada geçirip geçiremeyeceğini sağa sola sormaya başlamış. Sordukları: “Bu kasabada bir lokma bile yiyecek yok. Sen en iyisi yolculuğuna devam et.” demişler. O da: “Benim ihtiyacım olan her şey yanımda”, demiş ve “Ben aslında taş çorbası yapmayı düşünüyordum”, diye eklemiş. Ardından, arabasından demir bir kazan çıkarmış, suyla doldurmuş ve altını yakmış. Sonra kadife bir keseden büyük bir merasimle çıkardığı sıradan görünümlü bir taşı suyun içine bırakmış.
Bu arada yemeğin lafını duyanların bir kısmı meydanda toplanmış, bir kısmı da evlerinin pencerelerinden seyretmeye başlamış.

Seyyar satıcı ekmeğini suya banıp, ağzına götürdüğünde kalabalığın şüphesi azalmış, fakat açlıkları artmış. Satıcı yüzünü buruşturarak kendi kendine “Ah, keşke bu çorbanın tadı daha güzel olsaydı! Kabaklı taş çorbasına bayılırdım. Bu çorbayı içmek biraz zor”, demiş.

Kısa süre sonra bir kasabalı yaklaşmış ve saklamış olduğu yerden çıkarttığı birkaç kabağı kesip kazana atmış. “Harika”, demiş satıcı, “Biliyor musunuz? Bir keresinde kabak ve etle mükemmel bir taş çorbası yapmıştım. İnanın krallara layıktı.”

Kasabanın kasabı bir parça et getirmiş ve sonra kazana diğer kasabalıların da getirdiği patatesler, soğanlar, havuçlar, mantarlar ve envai çeşit sebze eklenmiş, ta ki herkesin içmekten müthiş zevk alacağı bir çorba olana kadar. Meydanda toplananlar harikulade çorbayı içtikten ve bitirdikten sonra taşlar için seyyar satıcıya yüksek miktarda para teklif etmişler, fakat satıcı nazikçe reddetmiş ve o geceyi orada geçirdikten sonra ertesi gün yoluna devam etmiş.

Kasabalılar, o günden sonra, hatta kıtlığın bitmesinden çok sonraları dahi, içmiş oldukları o en güzel çorbayı hep hatırlamış ve birbirlerine anlatmışlar.

Evet, bir topluluktaki herkes bilgisini ve yeteneğini arkadaşlarından, çevresindekilerden saklamaz, paylaşır ve emeğini ortaya koyarsa, meydana gelen eser mükemmel olur ve hakkında yıllarca konuşulur. Bütün bunları yapmak içinse sihirli bir taş yeterlidir.

Türkçem Benim Ses Bayrağım

2004-10-15T16:46:00.000+03:00

Unutmuşum ana demesini bile,
Öykünmüşüm türküsünü ellerin.
Ağzıma bir kara düşmüş, bağışla beni.
Türkçem, benim ses bayrağım.

Fazıl Hüsnü Dağlarca

Ne güzel söylemiş değil mi şair Dağlarca? “Türkçem, benim ses bayrağım.” İnsanın konuştuğu anadiliyle ilgili söylenebilecek daha güzel bir söz sanki bulunamazmış gibi geliyor. Nasıl ki şanlı bayrağımız vatanımız dediğimiz bu topraklar üzerindeki bağımsızlığımızın sembolü ise, Türkçemiz de, insanın ikinci doğası olarak da tanımlanan kültürel alandaki bağımsızlığımızın sembolüdür.

Bakın Atatürk Türkçe ile ilgili neler diyor:

"Ulusal duygu ile dil arasındaki bağ, çok kuvvelidir. Dilin ulusal ve zengin olması, ulusal duyguların gelişmesinde başlıca etkendir. Ülkesini, bağımsızlığını korumasını bilen Türk milleti, dilini de yabancı boyunduruğundan kurtarmalıdır."

"Ulusalcılığın çok belli niteliklerinden biri dildir. Türk ulusundanım diyen insan, her şeyden evvel ve mutlaka Türkçe konuşmalıdır. Türkçe konuşmayan bir insan Türk kültürüne, topluluğuna bağlılığını iddia ederse buna inanmak doğru olmaz ..."

"Türk milletinin milli dili ve milli benliği, bütün hayatına hakim ve esas kalacaktır..."
Sanılanın aksine Türkçe, kökü M.Ö. 8. yüzyıla kadar giden çok eski ve güçlü bir dildir. Atatürk’ün geliştirdiği Güneş Dil Teorisi de sanıldığı gibi dayanaksız ve sadece Türk milletinin diliyle övünmesini sağlamak için ortaya atılmış bir teori değildir. Dilimizin dünya dilleri içindeki değerini bilirsek, onu kullanırken gelişigüzellikten daha rahat kurtuluruz. Yeri geldikçe bu konuda edindiğim bilgileri sizinle paylaşmaya çalışacağım.

“Şimdi nereden çıktı Türkçe ile ilgili bu yazı” diyenlerinizi duyar gibiyim. “Hepimiz zaten Türkçe konuşmuyor muyuz?”, diye soruyorsunuz, değil mi? Evet, bir dil konuşuyoruz ama buna Türkçe demek çok da kolay değil. Örneğin, formları, faturaları klase ediyoruz; süspanları kapatmaya çalışıyoruz; dosyaları save ediyoruz; fax formu kullanıyoruz…Daha sayalım mı? Farkında olmadan her gün Türkçe konuştuğumuzu sanırken o kadar yabancı sözcük kullanıyoruz ki, aklımız şaşar; hem de bu sözcüklerin çoğunun Türkçe’de karşılıkları varken. Örneğin, İngilizce’deki clasify sözcüğünden klase etmek yerine aynı anlama gelen sınıflandırmak, türlerine göre ayırmak kullanılabilir. Yine İngilizce’de suspension sözcüğünden türetilmiş süspan yerine de aynı anlama gelen ortada kalan diyebiliriz. “Save ettin mi?” diye soracağımıza “Kaydettin mi?” diye soramaz mıyız?

Eğer bir sözcüğün Türkçe karşılığını bilmiyorsak, en azından onun yabancı dildeki yazılışını öğrenebilir ve o dilden Türkçe’ye olan sözlüklerde arayabiliriz. Bunun için güzel web siteleri var.
http://www.zargan.com/ hem İngilizce’den Türkçe’ye, hem de Türkçe’den İngilizce’ye sözcüklerin karşılıklarını ararken kullanabileceğiniz bir site. http://www.seslisozluk.com/ da keza öyle. Aslında dilimizi öğrenmek açısından http://www.tdk.gov.tr/ sitesini en önce önermek gerekiyor. Bu sitede her zaman başvurabileceğiniz bir sözlük var. http://www.tdk.gov.tr/tdksozluk/sozara.htm . Yine bu siteden alabileceğiniz bir hizmet de her gün e-posta adresinize dilimize girmiş yabancı sözcüklere karşılık önerilen Türkçe sözcüklerin gönderilmesi. http://www.dilimiz.gen.tr/ adresini de ziyaret ederseniz orada da TDK’nın sitesinden yenisi hazırlandığı için geçici olarak kaldırılan Türkçe Yazım (İmlâ) Kılavuzu’nu bulabilirsiniz. (Yeni Türkçe İmla Kılavuzu TDK'nın sitesinde yayımlanmaya başladı)

Bir dahaki yazımıza kadar hoşça kalın, Türkçe ile kalın…

My Dream (Rüyam)

2004-09-25T16:51:00.001+03:00

14 Eylül akşamı unutamayacağım bir deneyim yaşadım ve bu deneyimi sizlerle paylaşmazsam kendimi affetmeyeceğim. Yalnız siz bu dergiyi okuyanlara değil, önüme gelen herkese anlatacağım, çünkü bu deneyimden herkesin kendine göre çıkaracağı dersler olsa gerek. Ben şahsen hayatımın dönüm noktalarından birini yaşadığımın farkına vardım.

14 Eylül akşamı yanda afişinden bir bölüm görmüş olduğunuz Çin Engelliler Gösteri ve Sanat Topluluğu “My Dream”in (yani Rüyam) Harbiye Açık Hava Tiyatrosu’nda sergiledikleri performanslarını ailemle birlikte izleme fırsatı buldum. Gösterinin geliri T.C. Milli Eğitim Bakanlığı’nın beyin felçli çocuklar için yaptırdığı ilköğretim okulunun inşaatına kaynak olarak aktarılıyordu, yani gösteriyi sunanlar herhangi bir gelir elde etmiyorlardı.

Gösteri başladıktan kısa bir süre sonra, bedensel engelli olarak tanımladığımız insanların neleri nasıl yapabildiklerini gördükçe önce aklım karıştı. Engelli ne demekti? Kime engelli denirdi, kime normal? Sonra engelli ve normal insan arasındaki çizgi gittikçe silinmeye başladı. Engelli ve normal aynı şeymiş gibi gelmeye başladı bana. Gösterinin sonuna doğruysa onların normal, benim engelli olduğumun idrakine varmıştım.

Evet, duyma engelliydiler, ama ömür buyu uğraşsam da erişemeyeceğim bir mükemmeliyette, aynı anda aynı hareketleri yaparak benzersiz bir dans gösterisi sergiliyorlardı. 1000 elli Bodhisava’yı canlandırırlarken, 20’ye yakın kişinin tek bir beden oluşunu seyrettim. Müziği duymuyorlardı, fakat sahnenin dört köşesindeki öğretmenlerinin müziğin ritmine göre onları yönlendirmeleriyle müziği görüyorlar ve ona göre hareket ediyorlardı. Onlar, olmaz deneni oldurmuş, akla gelmeyeni başarmışlardı, hem de normal denen insanlardan fersah fersah daha ileri bir seviyede. Bunu da tescillemişlerdi. Nasıl mı? Engelli olmayanların düzenledikleri bir dans yarışmasında birincilik alarak!

Evet, bir başka dansçı daha çocukken elektrik çarpmasından ötürü kollarını kaybetmiş olmasına rağmen öyle dans ediyordu ki, kolları olanların aklı şaşmıştı. Dans dışında da bir çiftlikte yaşıyormuş ve her işini ayaklarıyla görebiliyormuş. Ben ise belki de ellerimi o kadar ustalıkla kullanamadığımın farkına varmıştım.

Görme engelli bir gencin solosu öncesinde söyledikleri ise çok anlamlıydı. Annesi ona küçükken şöyle demiş: “Yüksek sesle şarkı söyle oğlum! Eğer yüksek sesle şarkı söylersen karanlıktan korkmazsın!” Evet, karanlıktan korkmuyordu, ama yüzündeki hafif korku ifadesi belki de beğenilmeyebilirim korkusuydu, ama ne mümkün… Olağanüstü sesi ve tarzıyla seyircileri büyüledi.

Ya küçük yaşta geçirdiği bir kemik hastalığı sonucu vücudu eğrilmiş ve ufacık kalmış erhu ustasına ne demeliydi. Bu tanımadığım çalgı herhalde bu kadar ustalıkla ve duygu dolu çalınabilirdi. Daha ötesi olabilir miydi? Yıllardır gitarı sadece tımbırdatan ben kendimden utandım.

Olan olmuştu, dönülmez yola girmiştim. Onların normal, benimse engelli olduğumun idrakine varmıştım. Öncelikle, aklımdaki engellerimden kurtulmak için ne yapabilirim diye düşünmem gerekiyordu, bundan sonra. Yapmak istediğim ama bu zamana kadar hep bir şeylerin önüme çıktığı ve beni ilerlemekten alıkoyduğu şeyleri nasıl yapabilirim diye düşünmeliydim. Hoşuma giden ama bu zaman dek içimde hep güdük kalmış en azından bir şeyde ustalaşmalıydım. Her şeyden birazcık olanı bir şeyden de çokça yapmalıydım.

Gece boyunca ellerim kızarıncaya kadar alkışladım. Göremeyenler alkış sesini duyuyor ve takdir edildiklerini anlıyorlardı, duyma engelliler ise duyamasalar da alkışladığımızı görüp beğenimizi ortaya koyduğumuzu hissediyorlardı. Bana hayatta aşılamayacak engeller olmadığını göstermişlerdi ve ben o insanlara ne kadar teşekkür etsem azdı.

Elika Selsil - Nurettin Selsil

Arkla[1]– Damialis[2]– Tour Leandros[3]– Kız Kulesi

2004-09-02T17:04:00.001+03:00

Merhaba, bundan sonra bu köşede tarihi değerlerimizle ilgili yazılar göreceksiniz. Özellikle gidip gezdiğim tarihi mekânları sizlerle paylaşacağım. Siz de şehrinizdeki ya da yakın çevrenizdeki tarihi eserleri tanıtan yazılar ve resimler gönderirseniz yayınlamaktan memnuniyet duyacağım. Ben İstanbullu olduğum için İstanbul’un simgelerinden biri olan Kız Kulesi’nden başlıyorum gezime.

Kızkulesi aşığı şair Suat Akın onun için bakın ne diyor.

Çocuğunu asma köprüde sallayan
bir annedir İstanbul
ki onun
içi süt dolu
biberonudur Kız Kulesi
soğusun diye suya tutulan

İlginçtir; 12 yaşındaki kızım da bir Kız Kulesi aşığı ki, sormayın! Bir ay kadar önce uzun zamandır süren ısrarlarına artık dayanamayıp, “Hadi bugün Kız Kulesi’ne gidelim”, dedim. “O Boğaz’dan geçerken hep uzaktan gördüğümüz 2350 yıllık kuleyi bir de yakından görelim, bakalım.”

Üsküdar’ın Salacak sahilinden bir motorla Kız Kulesi’ne geçiyorsunuz. Kule sahilden bir ok atımı uzaklıkta bir taş tümseğe oturtulmuş. Gidiş/dönüş adam başı 5 milyon ve içeceğiniz bir çay ya da nescafe de buna dahil. İsterseniz akşam yemeği de yiyebilirsiniz tabi, ama biraz tuzlu olduğunu öğrenmiş bulunuyorum.

Buradan İstanbul’u 360 derece görme şansına sahipsiniz. Kulenin en tepesine çıkıp da şöyle bir etrafa baktığınızda, neden tarih boyunca onca insanın İstanbul’a aşık olduğunu şıp diye anlıyorsunuz. Dünyada eşi benzeri olmayan bir yapıdan, yine eşi benzeri olmayan Şehr-i İstanbul’u seyredip rüya alemine dalıyorsunuz.

Evet, biraz da tarihi bilgi verelim. İlk olarak M.Ö. 341 yılında Yunan döneminde bir anıt mezara ev sahipliği yapan bu adada Bizans Dönemi'nde ek bir bina inşa edilmiş ve Sarayburnu'nun bulunduğu yerden, kulenin bulunduğu adaya zincir gerilerek, boğazın giriş ve çıkışlarını kontrol eden bir gümrük istasyonu haline getirilmiş. Osmanlı Dönemi'nde ise gösteri platformundan savunma kalesine, sürgün istasyonundan karantina adasına kadar bir çok işlev yüklenmiş. Asli görevi olan ve yüzyıllardan beri varlığı ile insanlara, geceleri ise geçen gemilere göz kırpan feneri ile yol gösterme işlevini hiç kaybetmemiş.

İstanbul'un fethi sırasında savunma amaçlı olarak kullanılan kule, 1453 yılından sonra çok farklı amaçlarla kullanılmış. Osmanlı döneminde savunma kalesi olmaktan çok bir gösteri platformu olarak hizmet gören kulede Mehterler adaya yerleştirilen topların atışları ile birlikte nevbet (bir çeşit milli marş) okumuşlar. Kule bir çok defa yanmış, gemiler çarpmış, hatta üzerine yıldırım dahi düşmüş ve defalarca onarılarak günümüze kadar gelebilmiş.

Kız Kulesi’nden bahsedip de hakkındaki efsaneleri atlamak tabi ki olmaz. En çok bilinen hikaye şudur: Kralın birine, çok sevdiği kızı on sekiz yaşına geldiğinde bir yılan tarafından sokularak öleceği söylenir. Bunun üzerine kral denizin ortasındaki bu kuleyi onararak kızını buraya yerleştirir. Kaderin kaçınılmazlığını kanıtlarcasına, kuleye gönderilen üzüm sepetinden çıkan bir yılan, prensesin tenine süzülerek zehrini boşaltır.

Daha az bilinen ama daha eski olan efsane Hero ile Leandros adlı iki gencin hüzünlü aşkına dairdir ve Hero'nun kuleden ayrılmasıyla başlar. Hero Afrodit'in rahibelerindendir ve aşka yasaklıdır. Yıllar sonra Afrodit'in tapınağında yapılan bir törene katılmak için kuleden ayrılır ve orada Leandros ile karşılaşır. O günden sonra Leandros her gece yüzerek Hero’yu görmeye gelir. Leandros'un yüzerek kuleye geldiği fırtınalı bir günde Hero'nun yaktığı sevda ateşinin feneri söner. Karanlıkta yolunu kaybeden Leandros boğazın sularına gömülür. Sevgilisinin öldüğünü gören Hero da kendini Kız Kulesi'nden boğazın sularına bırakır.
En son anlatılan hikaye ise Osmanlı Dönemi ile ilgilidir ve Battal Gazi'nin askerleri ile Kız Kulesi'ne baskın yaparak kuleye saklanan hazinelerin ve Üsküdar Tekfuru'nun kızını kaçırdığı hakkındadır.

Dikkat ederseniz kulenin bütün hikayelerinde bir prenses ya da bir kız var ve herhalde Türkler de bu ortak noktaya dayanarak İstanbul’un ortasında bir mücevher gibi parlayan kuleye Kız Kulesi adını vermişler.Son söz olarak; “Kız Kulesi’ni görmeden İstanbul’u gördüm dememeli”, diyorum.

[1] Arkla: (Antik çağda) Küçük Kale
[2] Damialis: (Antik çağda) Domuz yavrusu
[3] Tour Leandros: Leandros Kulesi

Internet'te Görgü Kuralları

2004-07-24T09:08:00.001+03:00

Internet iş yaşamımızın ayrılmaz bir parçası. Her gün web sitelerini ziyaret ediyor ve bir çok elektronik posta alıp, gönderiyoruz. Peki, iletişim kurduğumuz kişiyle yüz yüze olduğumuzda gösterdiğimiz özeni Internet üzerinden haberleşirken de gösteriyor muyuz? Internet üzerinden haberleşirken de uyulması gereken bir takım görgü kuralları (Adab-ı Internet) olduğunu biliyor muydunuz?

Evet, Internet üzerinden iletişimlerde de uyulması gereken görgü kuralları var ve bu kurallar Internet'in icadından beri yürürlükte. Bu kurallara İngilizce'de Nettiquette deniyor. İşle ilgili ve özel yazışmalarda hepimizi ilgilendiren bu kuralları aşağıda sizin için bir araya getirdim.

Kendinizi bir başkası gibi tanıtıp, o kişinin posta kutusundan gönderiliyormuş gibi elektronik posta göndermeyin. Unutmayın ki bu sahteciliğe girer. Yüz yüze yeni tanıştığınız birinin size kendini bir başkası olarak tanıtarak kandırması ne kadar çirkinse, bu fiil de o kadar çirkin ve kabul edilmezdir.
Gönderdiğiniz iletinin Konu (Subject) kısmını sakın boş bırakmayın. Unutmayın ki iletiyi gönderdiğiniz kişinin ilk karşılaşacağı şey iletinin konusu olacaktır. Postanın konusunun içeriğiyle örtüşen, gönderdiğiniz kişinin daha sonra göndermiş olduğunuz postayı diğer onca posta arasından bulabilmesini sağlayacak derecede açık olması büyük önem taşımaktadır. Konusu olmayan bir posta profesyonellikten de uzak olacaktır. Bazı zamanlar bir kişi ile yazışırken cevap verdiğimizde, içerik farklı bir görüş belirtiliyorsa, konuyu da ilgili olacak şekilde değiştirmek gerekmektedir.
İleti mutlaka gönderilen kişiye bir hitap ile başlamalıdır:
- Eğer yazdığımız kişiyi şahsen tanımıyorsak ya da yazımız çok resmi bir yazıysa:
  örneğin Sayın İsmail EMRE , Sn. Esin SEZER diye hitap etmek ve kişinin adı ve soyadından sonra bir virgül koymak, sonra da bir satır boşluk bırakmak gerekir.

Eğer gönderdiğimiz kişi ile ilişkileriniz çok resmi değilse ya da iletinin içeriği resmi değilse, o zaman İsmail Bey , Esin Hanım diye hitap etmek daha uygundur. Örneğin ilişkilerimizin samimi olduğu birisine başkalarına iletmeyeceğinden emin olduğunuz bir iletide İsmail Bey diye hitap ederken, İsmail Bey'in başkalarına resmi olarak iletebileceği (forward) bir iletide Sn. İsmail EMRE diye hitap etmek daha doğru olur.

Resmi yazıların sonunda; ast kademelere yazılanlar için rica ederim; üst kademelere yazılanlar için arz ederim; aynı seviyedeki makamlara yazılanlar için arz ederim kelimeleri kullanılır. Aynı yazının ast ve üst makamlara yazılması durumunda arz ve rica ederim ifadesi kullanılır. Buna rağmen yazı çok resmi değilse arz ederim ve rica ederim kalıpları yerine daha yumuşak ifadeler de kullanılabilir. Böyle durumlarda şahsen “……. yapabilirseniz memnun olurum” ya da “…… yapabilirseniz (çok) sevinirim” ifadeleri tercih edilebilir.
İleti mutlaka bir kapanış ifadesi ile bitmelidir. Resmi yazılarda kapanış için en uygun ifade “ Saygılarımla ” ifadesidir. Eğer kişi adı öne çıkarılmayacak, şirket adı öne çıkarılacaksa o zaman Saygılarımızla demek ve altına isim yazmadan, şirketin adını yazmak gerekir. Daha az resmi olan yazışmalar “ İyi çalışmalar ” diye de bitirilebilir. Eğer bir şeye teşekkür ediliyorsa, karşı taraf sizin için bir şeyler yapmışsa, “ Teşekkürler ” diye de bitirilebilir. Dostane yazılan bir yazının kapanışı için “Saygı ve sevgilerimle” ifadesi ise en güzel ifadelerden biridir.
Birinin mesajını başka birisine iletiyorsanız hiçbir sözcüğünü değiştirmeyin. Eğer size özel gelmiş bir iletiyi birilerine gönderiyorsanız, size gönderenin iznini almaya çalışın. Metnin bir kısmını silip, bir kısmını da gönderebilirsiniz, fakat bu yola gidildiğinde yapılan kısaltma işlemini belirtmek gerekir. Karşılıklı yazışmalar sonucu ortaya çıkmış bir iletiyi başka birisine gönderirken gereksiz eski yazışmaları silmeyi de unutmayın.
Yazılan metinde iml â hatalarını önlemek için son kontrolü yapıp, ekli dosyaları (attachments) yeniden gözden geçirip göndermek, olası yanlışları düzeltecek ve yine kendimizle ilgili yanlış mesaj vermeyi engelleyecektir. Eğer e-posta editörü olarak Word'ü kullanırsanız, Word sizi bir çok imlâ yanlışından kurtaracaktır, ama bu da kesin çözüm değildir. Son olarak gözle kontrol her zaman gerekmektedir.
Sık sık yapılan bir hata olarak, elektronik postalarda BÜYÜK HARFLER KULLANMAK, BAĞIRMAK VEYA SALDIRGANLIK olarak algılanacağından, küçük harfler kullanmaya özen gösterilmelidir.
Kimseye zincir mektuplar göndermeyin. Bu mektubu şu kadar kişiye gönderirseniz şansınız şöyle açılır, filancaya şu kadar yardım yapılır gibi yalanlara inanıp da hem iletim hatlarını boş yere meşgul etmeyin, hem de arkadaşlarınızın zamanını çalmayın.
Gönderdiğiniz mesajlarda kimseyi incitmemeye özen gösterin ve kimseye hakaret etmemeye çalışın. Ola ki size böyle bir mesaj gelir de moraliniz bozulursa, hakarete hakaret ile cevap vermeyin. Bu savaşın daha da kızışması anlamına gelir ki, öfke ile kalkan her zaman zararla oturmuştur; aksi vaki değildir.
Bir iletiyi yanıtlamadan önce o kişiden gelen tüm iletilere bakmakta fayda vardır. Sizden bir konuda yardım isteyen biri, bir sonraki iletisinde problemini çözdüğünü de yazmış olabilir. Ayrıca, yanıt verdiğiniz iletinin size doğrudan yazılmış olmasına özen göstermek gerekir. Eğer ileti size Bilgi (CC) olarak gönderilmişse, asıl yanıtlaması gereken Kime (To) kısmındaki kişidir.
İletinizin sonunda kurumsal imzanızın olmasına özen gösterin. Özellikle müşterilere attığınız iletilerde kurumsal imzanızın standartlara uygun olarak en sonda yer almasına dikkat edin. İletiyi gönderdiğiniz kişi, sizden gelen iletiyi bir başkasına gönderirken üst tarafta yer alan adınızı ve e-mail adresinizi silebilir ve size geri dönüşte zorluklar yaşanabilir.
İletiyi kime gönderdiğinize dikkat edin. Bir kişiye gönderiyorsunuz sanırken bir gruba da gönderiyor olabilirsiniz.
Eğer iletişim iki kişilik bir konuşmaya dönüşmüşse Bilgi (CC) olarak başkalarına göndermeye devam etmeyin.
Belli kategorilerde mesajlar gönderiyorsanız, gönderdiğiniz iletinin kategorisini Konu kısmında [] işaretleri içinde yazabilirsiniz. Örneğin Konu: [Haber] cargo@cargo Mobili'i taşıyor gibi.
İletinin uzunluğu 100 satırı geçiyorsa uzun kabul edilir ve konu kısmında (Uzun) diye bir uyarı yapmak yerinde olur. Böylece alıcılar zamanları olduğunda okuyabileceklerini anlarlar.
İletinin önem derecesini de belirtmekte fayda vardır. Bunun için gönderilen iletinin önem derecesi yüksekse "önemi yüksek" simgesine, eğer düşükse "önemi düşük" simgesine tıklanarak işaretlenir. Böylece alıcı ilk planda iletinin önem derecesini anlamış olur.
Samimi iletilerde yan bakıldığında gülen insan yüzü “ :-) ” veya üzgün insan yüzü “ :-( “ gibi sembolleri duygularınızı anlatmak için kullanabilirsiniz, fakat bu sembollerin kaba bir ifadeyi incelteceğini de düşünmeyin.
Kısa ve öz yazın, gereksiz ayrıntılardan kaçının, ama sadece özlü sözlerle konuşuyor gibi de olmayın. Bir iletiye yanıt verirken gerektiği ve anlaşılmasına yetecek kadar orijinal materyali (yazı, resim, ekli dosya) tutun. Tüm eski mesajları tutarak karşı tarafa yanıt vermek hiç de iyi bir davranış değildir. Konu dışı tüm mesajları silip yazışmaya öyle devam etmek gerekir.
Satır uzunluğunuzu 65 karakterden daha az tutun ve satır sonlarını ENTER ile bitirin.
Gelen bir haber ya da yardım talebi iletisini başkalarına göndermeden önce kontrol etmeye çalışın. Doğruluğunu kontrol edebilecekken etmeden göndereceğiniz iletilerle kimsenin zamanını çalmayın. Göndereceğiniz bu tip iletiler, sizin kontrolsüz ve özensiz olduğunuzu gösterir.
Birkaç parçada göndereceğiniz iletilerin konu kısmının sonuna 1/3, 2/3, 3/3 yazarak gönderin ki bir bütünün parçaları olduğu rahatlıkla anlaşılsın.
Eğer size gelen bir iletinin önemli olduğunu düşünüyorsanız, daha sonra uzun bir yanıt yazacak olsanız dahi, iletiyi alır almaz göndericiye aldığınıza dair kısa bir yanıt gönderin.
Gönderdiğiniz iletilerin bedeli hem gönderen, hem de gönderilen ya da onların bağlı bulundukları kurumlar tarafından ödenmektedir. Bu sadece gönderenin bedel ödediği normal posta (ki Internet kullanıcıları yavaşlığından ötürü buna salyangoz posta “snail mail” adını verirler), telefon ya da radyodan farklıdır. Birine bir ileti göndermek, Internet servis sağlayıcısına bağlanma ücretinin yanında; işlemcinin, bant genişliğinin ve sabit diskin kullanımı konusunda da maliyet oluşturur.
Gönderdiğiniz iletinin boyutunu mutlaka kontrol edin. Servis sağlayıcıların ya da kurumların kendi içlerinde ve dışarıya gönderilen iletilerdeki ekli dosyalar konusunda boyut sınırlamaları vardır. Bu limitlere uyulması gerekir, aksi halde ileti gönderilenin eline geçmeden sunucudan geri döner. Tabi sınırlar içinde kalınsa da sürekli büyük boyutlu ekli dosyalar da atılmamalıdır.
Son olarak, birileri tarafından talep edilmemiş, çok yer kaplayan ve uzun iletileri göndermeyin.

Müşteri de Kim?

2004-02-10T17:53:00.001+02:00

İstisnasız hepimizin müşteri odaklılık kavramını duyduğundan eminim. Peki, son yıllarda iş dünyasında sürekli telaffuz edilen bu kavram bizim için ne ifade ediyor?
Japon kültürüne özel bir ilgim yoktur, fakat geçenlerde Japonca’da “okyakusama” sözcüğünün hem müşteri, hem de muteber (değerli, saygın) misafir anlamına geldiğini öğrendiğimde çok hoşuma gittiğini itiraf etmeliyim.

Aslında bizim kültürümüzde de müşteriye benzer bir yaklaşım var: eskiler “müşteri velinimetimizdir” derler. Araştırdım, velinimet; birine, etkisi yaşadıkça sürecek bir iyilik ve bağışta bulunan kimse demekmiş. Müşteriyi baş tacı etmemiz gerektiğini daha iyi anlatan bir söylem olabilir mi?

Müşteriyi sadece gerçek “kâr merkezi” olarak gören şirketlerdeki geleneksel organizasyon şemalarına (Şekil 1) baktığımızda, en tepede üst yönetim, altında orta kademe yönetim, onun altında ön cephede çarpışan personel ve müşteri en altta resmedilir. Bu organizasyon şemasının modası maalesef geçmiştir. Pazarlamada ileri gitmiş firmalar, resmi Şekil 2’deki gibi baş aşağı çevirmişlerdir. En tepede Müşteriler vardır (yani baş tacı); onun altında önem sırasına göre ikinci olarak, müşteriyle yüz yüze temas eden, ona hizmet eden, onun memnuniyetini sağlayan satıcılar ve şube elmanları; onların altında ön saflarda olan satıcı ve şube personelini destekleyen ve böylece müşteriye daha iyi hizmet vermelerini sağlayan orta kademe yöneticileri; en altta ise görevi şirketin rotasını belirlemek, iyi orta kademe yöneticilerini işe almak ve onları desteklemek olan üst yöneticiler. Tersine piramidin sağındaki ve solundaki müşteriler ise şirketin tüm yöneticilerinin müşteriyi tanıması, onunla bir araya gelmesi ve ona hizmet etmesi gerekliliğini ortaya koymaktadır.

Eğer bir şirketin tüm birimleri, müşterilerin taleplerine karşılık vermek düşüncesiyle birlikte çalışırsa, buna tümleşik (entegre) pazarlama adı verilmektedir. Tümleşik pazarlama iki seviyede gerçekleşmektedir:

(1) Çeşitli pazarlama işlevleri (fonksiyonları) – satış ekibi, reklâmlar, müşteri hizmetleri, ürün/hizmet yönetimi, pazar araştırması – birlikte çalışmalıdır. Tüm bu pazarlama işlevleri müşterinin bakış açısından koordine edilmelidir.

(2) Pazarlama diğer bölümler tarafından çevrelenmelidir; müşteri onlar tarafından da düşünülmelidir. Pazarlama şirket içinde bir bölüm değil, şirketin bir yönelimidir. Örneğin Xerox, her iş tanımında, yapılan işin müşteriyi nasıl etkilediğinin de belirtilmesini istemektedir. İş yerinin temiz olması da, şirketi ziyaret eden potansiyel müşterilerin alım kararı vermesini etkilemektedir. Bu anlamda temizlik görevlileri en az satıcılar, satıcılar en az muhasebe elemanları, muhasebe elamanları da en az kuryeler kadar önemlidir. Unutulmamalıdır ki, bir zincir, en zayıf halkası kadar sağlamdır.

Kısacası, hepimiz müşteri odaklı çalışmalıyız, çünkü müşteri velinimetimizdir.

Babam İngiltere'de...

2003-06-15T17:56:00.001+03:00

Annemin vefatından bir süre sonra babam kardeşim Özgür'ün yaşadığı Liverpool'a gitti.
Burada BBC'de yayımlanan bir radyo programı için bir söyleşiye katıldı.

Annemi Kaybettim

2003-02-07T17:26:00.000+02:00

FeBugün bir tanecik annemi, Feriha Selsil'in fiziki varlığını, kaybettiğim gün...
Acı bir tren kazası onu benden aldı.
36 yıllık sırdaşımı, arkadaşımı, dünyaya gelmeme ve yaşamama babamla birlikte vesile olan insanı, benimle birlikte kendimle tanışma isteğimi de doğuran kişiyi, ilk öğretmenimi görmek için bakabileceğim tek yer var artık: gönlüm.
Yunus Emre anlayışının ve sevgisinini temsilcilerinden biriydi.
Yunus'un "gönüller yapmaya geldim" dizesi üzerine yaşamını sürdürdü...
Aramızdan bedenen ayrılmış olsa da yaptığı gönüllerde yaşamaya devam ediyor.

Aklınızda ne varsa, karşınıza o çıkar

2003-01-22T12:31:00.000+02:00

Aklım bir şeye takılmışsa, zihnim belli bir konuya yönelik sürekli çalışıyorsa, çok kısa bir sure içinde o konuyla ilgili yazılı/görsel/işitsel bilgiye ya da söz konusu bilgiyi bana verebilecek bir insana rastladım. Bunu sanki bir grup adresine e-posta atmakmış gibi duşunun. Tek tek kime attığınızı bilmiyorsunuz, ama bir grup insana/bilgi kaynağına e-posta atıyorsunuz ve onlardan bazıları size geri donuyor. Ya elinizi attığınız alakasız bir kitapta/dergide bir bilgiye rastlıyorsunuz, ya da o gün karşılaştığınız biri size, tam da kafanıza takılan konuyla ilgili bir açıklamada bulunuyor, hem de hiç beklemediğiniz bir yerde ve zamanda. Ben buradan sunu çıkarttım kendimce: Eğer bir şeyi öğrenmek/anlamak istiyorsan, o konuyu sürekli aklında aktif tut. O bilgi sana mutlaka gelecek, anlamak istediğin şeyi mutlaka anlayacaksın. Haa, tabi öğrenmiş olduğun şeyler, yeni sorular sorma gereksinimini arttıracaktır; o da ayrı mesele :-)

Her İddia İspat İster!

2003-01-20T12:50:00.000+02:00

Ömrü hayatımda ki 36 yıl olmuş :-), aldığım en önemli derslerden biri hiç bir konuda iddiacı olmamak gerektiği oldu. Ne iddia ettiysem, yaşam iddia ettiğim şeyi ispata zorladı beni. Bir Anadolu bilgesinin dediği gibi 'Her iddia ispat istedi'. Yani kaba tabiriyle "tükürdüklerimi yalattı". Ha ispat ettiğim zamanlar da olmuşur tabi. :-) İşte bu yüzden düşüncelerimde ve dileklerimde hep açık kapı bırakmak âdetim oldu. Özellikle "Ben olsam şöyle yaparım" demekten hep kaçınmaya başladım. Aslında bu sözü söylerken kendimizi o kişinin yerine tam olarak koyamadığımızı anladım. Neden? O şartlara maruz kişi o, ben değilim. Ben de o şartlara maruz kalırsam, bakalım o zaman ne yapıyorum, diye düşünmeye başladım. Hani halk arasında "bekâra karı boşamak kolaydır" derler ya, işte öyle. Bir de ortaya benlik koyduğumda, yani iddiacı olduğumda, "evrenin özünden" ayrıldığımı hissettim. Sakın yanlış anlamayın beni, kendimize olan saygımızdan vazgeçmemizden bahsetmiyorum. Asıl bu şekilde özvarlığımızla bitişmemizden ve kendimize olan saygı ve sevgimizi büyütmekten bahsediyorum.

Yeni Yıl Mesajı

2003-01-01T08:43:00.000+02:00

Değerli Dostlarım,

Yeni yıl münasebetiyle,maddiyatı şöyle bir kenara bırakarak, maneviyat, yani anlamlı yaşam hakkındabir kaç söz söylemek istiyorum.

Yeni bir yıl demek, yeni ümitler; yani yeni beklentiler demek. Beklentide olmak ise maalesef insanın özünden uzaklaşmasına yol açıyor. Beklenti varsa, bir bekleyen (ben), bir de kendisinden bir şeyler beklenen (sen) var; bu da İKİLİK anlamına geliyor.
Oysa bugün kuantum fiziği gösteriyor ki, evren"birbirine bağlı sürekli bir bütünlük (interconnected unbroken wholeness)"içindedir, yani özü BİRDİR ve TEKTİR. Beklentide olduğumuz sürece ikilikte olacağımızdan, evren ile birleşemeyiz. Ne zaman ki beklentilerimiz son bulur, o zaman kapalı kapılar açılır vetüm isteklerimiz gerçekleşir; çünkü ikiliğin kalktığı ve tekilliğin olduğu yerde engel kalmaz. Mucize denilen şeyler de bu şekilde gerçekleşiyor.

Bir Anadolu bilgesi, "Çaldığınız kapı mutlaka açılacaktır, ama yorgunluktan tokmağı elinizden düşürdüğünüz an", diyor. Eski aydınlanma öğretilerine baktığımızda da benzer düşünceler ileri sürüldüğünü görüyoruz.

Edilgin ve tembel bir şekilde oturup, "Ben bir şey beklemiyorum, hiçbir beklentim kalmadı", demek de evrenin özüne aykırıdır;çünkü yine aynı bilim dalının ışığında, evren dinamiktir ve her şey, her an bir akış halindedir. Yeni yılda hepimize manevi olarak beklentisiz,ama "anı yaşadığımız (ne geçmişi, ne de geleceği, şu anı yaşadığımız)" mucizelerle (!) dolu, etkin bir yaşam diliyorum.

Sevgilerimle,

Nurettin Selsil

Aşk Nedir?

2002-07-16T10:48:00.000+03:00

AŞK, kendinden çıkıp, varlığını (varoluşunu) bir başka kendinde (?) yok ederek, yani "yokluğu" yaşayarak, varlığın ne olduğunu anlama yolu mudur?

Kazım Mirşan ve Ön Türk Tarihi

2002-07-16T10:06:00.001+03:00

Kazım Mirşan, zamanımızın belki de en büyük Proto Türk (Ön Türk) tarihi araştırmacısıdır.
1919 doğumlu bu büyük araştırmacı yorulmak bilmeden 40'ın üzerinde kitap yazmıştır.
Kazım Mirşan'ın bilimsel araştırılarına göre; "Tarih Sümer'de değil Türkler'de başlıyor, kağıdı Türkler buldu, Türkçe'nin kökeni 16.000 yıl önceye gidiyor, Latin alfabesi'nin temelinde Türkçe yatıyor."

Kendisi ile bir dost meclisinde tanışmış olmaktan ötürü ayrıca mutluyum.
Kazım Mirşan ile yapılmış bir söyleşiyi bu bağlantıdan okuyabilirsiniz.

Tahsil-Cehalet/Nezaket-Kabalık

2001-11-30T10:08:00.000+02:00

Sevgili Atatürk bir konuşmasında der ki:
"Benim bahsettiğim ilim mekteplerde öğretilen ilim değildir.Benim bahsettiğim ilim hakikat ilmidir. Çok okumuş kimseler arasında cahiller olduğu gibi, hiç okumamış kimseler arasında alimler de vardır." (Sözler bire bir tutmayabilir, ama aklımda kaldığı kadarıyla yukarıdaki gibi.
Elbette Atatürk’ün her konuşmasında bahhsettiği ilim, hakikat ilmi değildir. Müspet ilimler hakkında da konuşmaları vardır. Yukarıdaki konuşmayı yaptığı sırada bahsettiği ilim "hakikat ilmi" dir.) Bir söz daha geliyor aklıma: "Bu kadar cehalet, ancak tahsille mümkündür" diye. Gerçekten de okumuş olduğumuz halde cahil kalabiliyoruz. Cahil olduğumuz alan pozitif bilimler değil, Atatürk’ün yukarıda andığım konuşmasında bahsedilen hakikat ilmi; yani insanlaşma uğraşı.

İslam tasavvufunda da; beşer (içinde şer, kötülük barındıran) --> insan (içindeki kötülüklerden arınmış kişi) --> adem (saf ve temiz olarak yokluğa erip, Tanrıyla BİR olan) diye kavramsal bir üçleme var. Benzer basamaklar diğer dinlerde ve felsefi sistemler de bulunabilir.

İnsan olmanın temel koşullarından biriyse "kendini bilmek". Delf Tapınağı’nın kapısında da Sokrates'e atfedilen o ünlü söz yazar:

"KENDINI BİL"

"Kendini bilmeyen hayvan imiş" diyor yine bir Anadolu bilgesi.
Hayvan da kötü bir şey değil aslında: Arapça "hay" kökünden geliyor ve "canlı" demek.
Yani küfür mahiyetinde söylemiş değil(im) bu sözü :-) Evet, kendimizi bilmedikçe sadece bir canlıyız, diğer tüm canlılar gibi. İNSAN, kendini bilme potansiyelini içinde taşıyan tek canlı olarak diğer canlılardan ayrılıyor. Bu potansiyel gerçekleşmek zorunda da değil, yani sıradan bir canlı olarak da yaşamımızı tüketebiliriz. Kabalık, işte bu insan olma konusundaki cehaletin kendini dışa vuruş şekillerinden biri ve başlıcası olarak çıkıyor karşımıza. Zaman zaman hepimiz kabalaşabiliyoruz.

İşte bu noktada EDEB kelimesindeki

E'nin (ELİNE)
D'nin (DİLİNE)
B'nin de (BELİNE)

hakim olmak anlamına geldiğini hiç akıldan çıkarmamak gerekiyor.
Aslında kabalık olmasa nezaketin değeri de kalmaz, değil mi? Her şey zıddıyla kaimdir dedikleri de bu olsa gerek. Tez ve Antitez olmasa Sentez'e nereden varacağız?
Haaaa bir de dilek dileyeyim bu kadar lafazanlığın sonunda... Belki tutar, ne dersiniz!
"Umarım bir gün ben de kendimi bilir, hayvan tarafımı terbiye edip, insanlaşabilirim."

Aydın nedir, nereden gelir?

2001-11-08T11:04:00.000+02:00

Aydın: Başkalarını aydınlatmak için önce kendisi aydınlanmış kişi.

Yani aydın aydınlatmaktan geliyor, ama bunu başarabilmesi için de önce kendi aydınlanmak zorunda.

Buradan da çıkarılacak sonuç; başkalarını aydınlatmak gibi bir misyonu üstlenmemişse, o kişi aydın değil. Aydınlanmak, kendini bilmek, bilinçlenmek demek; aydınlatmak ise insanların kendilerini bilmelerine yardımcı olmak, onları bilinçlendirmek.

"Kendini bilmeyen hayvan imiş" diyor Niyazi Mısri. Hayvan da kötü bir şey değil aslında, Arapça canlı demek. Yani sıradan bir canlı demek istemiş bilge. Yine de bir an önce aydınlanmak gerek diye düşünüyorum :-)

Belki size garip gelecek ama, aydınlanma kavramında etimolojik anlamda mistik motifler var. Çağlar boyunca insanlar tanrısal gerçeği aramışlar. Aslında bu arayış insanin kendini arayışıyla özdeş. Bu arayış sırasında çeşitli dinlere mensup insanlardan bir ışık gördüklerini söyleyenler var.

Beynin görme merkezinin, yapılan meditatif çalışmalar sonucu [buna zikir (sözel mantralar), inzivaya çekilme (çekinik yaşama, hattâ karanlık bir ortamda çile çekme), riyazat (oruç, belli gıdaları almama ya da bir süre hiç bir şey yememe) dahildir] beyin epifizinin ürettiği biyokimyasal bir maddenin (pinoline) etkisinde kalmasıyla, gözler kapalıyken bile ışık görülmesi olayı, bu pratiği yapan kişilerde, tanrısal gerçekliğe, fiziksel anlamda bir aydınlanma eşliğinde varıldığı düşüncesini oluşturmuş.

illüminare (lat.), enlightenment (ing.), aydınlanma bu kökten gelmekte. Anadolu bilgeliğinde de "çerağı yakmak" deyimini yine bu anlamda düşünmek gerek.

(Beyaznokta grubuna gönderdiğim bir iletiden)

Atatürk'ün bir sözü üzerine...

2001-02-23T10:41:00.000+02:00

"Çalışmadan, öğrenmeden, yorulmadan, rahat yaşamanın yollarını aramayı alışkanlık haline getirmiş milletler, evvela haysiyetlerini, sonra hürriyetlerini ve daha sonra da istikballerini kaybetmeye mahkumdurlar."

M. KEMAL ATATÜRK

TÜM GENELLEMELER TEHLİKELİDİR. (Bu genelleme hariç)

Belki yazının kısalığından ötürü fikirlerimi tam anlatamamış olabilirim. Bu nedenle bir kaç satır yazıp, konuyu biraz açmam gerektiğini anlamış bulunuyorum. Manşetlerle konuşmayı sevmediğim halde, bu sefer böyle oldu; kusura bakmayın.

Elbette Atatürk’ün göndermiş olduğum özlü sözündeki tiplemeye uymayan insanlarımız da var,
ama bunlar azınlıktalar ve gün geçtikçe oranları diğer gruba göre daha da azalmakta. Toplumun hangi kesimine baksanız, bir yolsuzluktur almış gidiyor. Güzel ülkemin her tarafı pis kokular içinde. Kokuşmuşluğun bu kadarına her halde az rastlanır. Mafyalaşmamış bir alan gösterin lütfen bana. Buna gerçekten ihtiyacım(ız) var.

SIKINTIMIZIN köklerini uzak ve yakın tarihte aramaya başlasak sanırım iyi olur.

Osmanlı’ya kadar uzanmak lazım sanırım; Osmanlı’nın, "hazine tam takır, hadi sefer yapalım" dönemlerine. Yakın zamanda da, "Benim memurum işini bilir" diyerek Atatürk’ün eleştirdiği
tipteki insanlara güven aşılayan ve bu felsefeyi bir nevi resmileştirerek rüşvet almaktan çekinen azınlığı da, bu yola sevk eden bir zat-ı muhteremi unutmamak gerekir. Herkesçe yakinen gözlemlenmiş olan Adapazarı depreminde de insanların deprem yüzünden öldüklerini düşünenlerden değilim. Kısa yoldan para kazanmak ve köşe dönmek isteyen bir grup insanın (müteahhitler, memurlar, denetleyiciler, vb.) kolaya kaçmaya çalışmaları, o kadar insanın canına mâl oldu.

"Türk insanı çalışkandır, zekidir" diyen de Atatürk. Fakat bu sözün ardında bir motivasyon seziyorum. Ya da Atatürk’ün döneminde insanlarımızın geneli çalışkandı da, ibre sonradan mı öbürkülerin tarafına kaydı ve şimdi böyleyiz?

Korkum şu ki; ayyuka çıkan ve toplumun her kesimine yayılan yolsuzluklar sonunda "TÜRK" sözü dünyada, belki de hiç istemediğimiz sıfatlarla anılmaya başlayacak.

Çalışan, yorulan ve yorgunluğunun karşılığını alan, deneyimlerinden de bir şeyler öğrenen bir
millet olmaya doğru kendimizi bir an önce toparlamamız lazım.

Sevgi ve saygılarımla,

Nurettin Selsil, 85

-----Original Message-----From: Ziya Bey

Sevgili Dostlar,

Nurettin arkadaşımızın bize gönderdiği aşağıdaki önermeden yola çıkarak, vebu önermenin kendi içindeki doğruluk, tutarlılık ve haklılığını kabul etmek şartıyla, sizlere ve bilhassa Nurettin Selsil'e bir soru sormak isterim.

'Subject' kısmına yazılan "bugünü görmüş mü ne?" cümlesinde gizli değer yargısına göre Nurettin arkadaşımızın, " bizim milletimizin, insanlarımızın 'çalışmadan, öğrenmeden, yorulmadan yasayan ve böyle olduğu halde rahat yaşamanın yollarını alışkanlık haline getirmiş ' bir toplum olduğunu" ve böyle olduğuna göre bizlerin, "hürriyetimizi, haysiyetimizi ve istikbalimizi kaybetmeye mahkum olduğumuzu" da düşündüğü çıkarsamamız gerekiyor. Benim sorum ise şudur : " Biz gerçekten çalışmayan, yorulmayan, öğrenmeye eğilimi olmayan buna rağmen ve ancak bu sayede hak kazanılacak rahat yaşama yollarını alışkanlık haline getirme eylemini sürdüren bir millet miyiz." Bu ne kadar doğrudur? Bu acaba çok bir realist yaklaşım midir? Yoksa Şark ezikliğinden gelen bir aşağılık duygusunun bir tezahürü müdür? Ben gerçekten bunu sorun ediniyorum ve sizlerle paylaşmayı, sizlerin de görüşlerinize başvurmayı, öğrenmeyi talep ediyorum. Örneğin; bir bakıyorsunuz, bizim insanimiz dişini tırnağına takmış, gerçekten gık demiyor, aslanlar gibi çalışıyor, daha iyi bir yasam kalitesi tutturmaya çalışıyor, bir tarafta yan gelip yatanlar var, fakat hangisi, hangi durum genelleştirme yapmamız için daha uygundur? Sonuçlardan yola çıkarsanız, bu sonuçlar gerçekten bizim insanımızın tembelliğinin, öğrenmemesinin, yorulmamasının ürünü müdür? (Eğer vereceğiniz cevapların diğer arkadaşlarımızın zamanını alacağını düşünürseniz, sadece bana da gönderebilirsiniz.) Hepinize sevgi ve saygılarımla,

Z.Ö.

-----Original Message-----
From: Nurettin Selsil
To: 1884 Grubu
Subject: Bugunu gormus mu ne?

Atatürk'ün yıllar önce söylemiş olduğu sözler, sanırım içinde bulunduğumuz kriz günlerini özetliyor..."Çalışmadan, öğrenmeden, yorulmadan, rahat yaşamanın yollarını aramayı alışkanlık haline getirmiş milletler, evvela haysiyetlerini, sonra hürriyetlerini ve daha sonra da istikballerini kaybetmeye mahkumdurlar."

M. KEMAL ATATÜRK

Bayram Mesajı

2000-12-22T10:30:00.000+02:00

Değerli Arkadaşlarım,

Her gününüz BAYRAM olsun.
Yani günleriniz NEŞE ile geçsin...
Sabahları kalktığınızda nedenini bilmediğiniz ve yüzünüzden silemediğiniz bir gülümseme ile karşılaşırsınız umarım.
Ben neden mutluyum diye kendi kendinize sorduğunuzda, yanıt verememek ne kadar güzeldir...
Üzülmekten, sıkılmaktan yarar yok.
Geçmiş dünde kaldı değiştiremezsiniz, gelecek ise şekillendirilebilir,
ama Albert Einstein'in da dediği gibi "gelecek gelmekte gecikmez", bu yüzden de endişelenmeye hiç gerek yok.

Bu günü, "BU ANI", hakkıyla yaşarsak, gelecek de en güzel şekliyle oluşur. (Bu önermenin tersi de geçerlidir :-)

Ya Sevgili Hayyam ne diyor:

Ey kör! Bu yer, bu gök, bu yıldızlar boştur boş! Bırak onu bunu da gönlünü hoş tut hoş! Şu durmadan kurulup dağılan evrende Bir nefestir alacağın, o da boştur boş!

Hepinize bu bayram vesilesiyle sevgilerimi sunuyor, yeni yılda sağlık ve neşe diliyorum.

Evleniyoruz...

2000-04-29T17:05:00.001+03:00

Bugün sevgili eşim Elikam ile hayatımı birleştirdiğim gün.
O ve kızım Buse gelinlikler içinde harika gözüküyorlar.
Yaşamımda yeni bir dönem başlıyor...
Mutluluktan uçuyorum...